Είναι Πέμπτη 9 Ιουλίου και μόλις έχω διαβάσει ότι το μουσικό είδωλο των 80’s, η θεά Μπόνι Τάιλερ έφυγε από τη ζωή. Ως ένα άτυπο tribute βάζω τις (πολλές) επιτυχίες της στη λίστα, τα ακουστικά στα αυτιά και κατεβαίνω στο βαθύ κέντρο της πόλης όπου ανάμεσα σε τουρίστες που ψάχνουν pins σε google maps και άλλους που σέρνουν δυσανάλογα υπερμεγέθεις βαλίτσες στα κακοτράχαλα πεζοδρόμια, αναζητώ το πιο αυθεντικά 80’s σουβλάκι της πόλης. Ο "Ταρζάν" προσγειώθηκε στη δική μας αστική ζούγκλα προσδοκώντας να επαναφέρει το σουβλάκι το παλιό, το ορθόδοξο. Αυτό που είχαμε μάθει πριν "αλλοιωθεί" από απαιτήσεις και trends της εποχής. Δηλαδή να είναι νόστιμο και φτηνό. Άρα αξιόπιστο.
Δεν πρόκειται για ακόμη ένα σουβλατζίδικο που βασίζεται στο hype ούτε για ένα street food πυροτέχνημα που θα σβήσει μόλις περάσει ο πρώτος ενθουσιασμός. Αντιθέτως πρόκειται για ένα project τριών φίλων –του Μάρκου Γούλα, του Γρηγόρη Μαρσέλη και του Έντυ Γκερέκου– που αντιμετωπίζουν το εθνικό μας street food με τον σεβασμό που του αξίζει, έχοντας στο πλευρό τους τους Serial Eaters για την επιμέλεια του μενού. Το concept είναι ξεκάθαρο: επιστροφή στη δεκαετία του '80, τότε που το σουβλάκι δεν χρειαζόταν ακροβατικά για να ξεχωρίσει.
Εδώ το μανιφέστο είναι η απουσία της πατάτας. Το κρέας ψήνεται αποκλειστικά στα κάρβουνα και πρωταγωνιστεί μέσα σε μια πίτα από τον Σταμάτη Αναστάσιου, μαζί με ντομάτα, κρεμμύδι, μαϊντανό, καυτερό πιπέρι και μία από τις τέσσερις χειροποίητες σος- μαϊντανού, ντομάτας, γιαουρτιού ή μουστάρδας. Το μενού παραμένει πεισματικά λιτό: χοιρινό καλαμάκι, κοτόπουλο ή κεμπάπ, σε τυλιχτό ή μερίδα, με το κρέας του Κωνσταντίνου Καραγιάννη να κάνει όλη τη διαφορά.
Την υπεροχή αυτού του ζουμερού και πιπεράτου κεμπάμ δεν την αντιλαμβάνεσαι μόνο στον ουρανίσκο σε πρώτο χρόνο, αλλά και στο πόσο ελαφρύ είναι αφού συμπεριφέρεται πολύ ευγενικά στο στομάχι, σε δεύτερο χρόνο. Και ένα life hack για τους μύστες: θεωρώ πως ο τοπ συνδυασμός που μπορείτε να επιλέξετε είναι αυτός με την δροσερή, πράσινη σος μαϊντανού που εξισοροππεί όσο πρέπει την ολόσωστη αψάδα του κεμπάπ.
Το ζουμερό κοτόπουλο μαζί με την ελαφριά και υπερ- διακριτική σος γιαουρτιού τυλιγμένο από την λουκουμαδένια πίτα συνδράμει σε ένα ιδιαίτερη φινέτσας τυλιχτό που ταυτόχρονα έχει την τσαχπινιά που συναντάς σε εξοχικές ταβέρνες και old-school σουβλατζίδικα.
Για συνοδεία, μια lager που παράγεται αποκλειστικά για τον "Ταρζάν" από την Κερκυραϊκή Ζυθοποιία σιγοντάρει την δράση στα μόλις τρία σταντ πάνω στην Κολοκοτρώνη, επιδεικνύοντας τον "χεράτο" χαρακτήρα του λιλιπούτειου σουβλατζίδικου. Φεύγοντας από τον "Ταρζάν", οι τελευταίες νότες του "Holding Out for a Hero" της Μπόνι Τάιλερ σβήνουν στα ακουστικά μου και, για πρώτη φορά μετά από καιρό, η αναζήτηση του "ήρωα" μοιάζει να έχει αίσιο τέλος. Γιατί μερικές φορές, το μόνο που χρειάζεται είναι ένα τίμιο σουβλάκι στο κέντρο της πόλης.
Κολοκοτρώνη 39, καθημερινά από τις 12:00, IG: @tarzan_the_souvlaki_project
Διαβάστε Επίσης
