Δεν υπάρχει πιο μυστήριο μαγαζί στην Αθήνα από το Χατήρι. Από όπου και να το πιάσεις οι αντιθέσεις του σε οδηγούν στο δρόμο του παραλόγου. Αν σκεφτούμε πως το Παγκράτι θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του αστικού hype, το μικρό μπιστρό –τρατορία της Ριζάρη παραμένει σχεδόν αόρατο από τους περαστικούς και αλώβητο από την έκρηξη της "φάσης". Παρότι μετράει πάνω από μια δεκαετία παρουσίας.
Από την άλλη, η ημιυπόγεια σάλα του δεν βγάζει καμία μιζέρια ούτε ουρμπανίλα που υποθέτω είναι το ζητούμενο από έναν χώρο που βρίσκεται κάτω από τη γη. Αντιθέτως, το απροσποίητα οικείο περιβάλλον σε βοηθά να χαλαρώσεις στην ηρεμία των χρωμάτων και την καθαρή γεωμετρία της σάλας. Το παταράκι ξεχωριστά "αναβαθμισμένο" φιλοξενεί 3 τραπέζια, όσο danish design καρέκλες και το ξανθό ξύλο μπλέκονται με καμουφλαρισμένα κρασοβάρελα και αντίκες. Μια αντίθεση χειροποίητη που παραδόξως λειτουργεί όπως και όλα στο Χατήρι.
Μιλώντας για παραδοξότητες, η γευστική του ταυτότητα ισορροπεί μεταξύ μεταξύ μπιστρό και τρατορίας παντρεύοντας Ιταλία και Γαλλία σε ένα τρίπτυχο μενού. Με εξαίρεση μερικά πρώτα πιάτα το μενού διαθέτει μόνο τρία πράγματα: entrecôte, ζυμαρικά και πίτσα. Απλά λιτά ασύνδετα. Και όμως λογικά.
Αυτό το αφοπλιστικό je-ne-sais-quoi είναι μέρος του χαρμανιού του Χατήρι, σε μια εστίαση όπου όλοι θέλουν να επιδείξουν υπερφίαλα concept και ανούσιο storytelling. Κάπως έτσι, αυτό το μαγαζί στο Παγκράτι –σχεδόν αναρχικά- ευαγγελίζεται το προσιτό, ανεπιτήδευτο φαγητό που δεν ταιριάζει σε καλούπια. Γιατί αν σε πρώτο επίπεδο σε κερδίζει με την αντισυμβατική του αύρα, σε κρατάει τελικά με αυτό το αλλόκοτο μωσαϊκό γεύσεων που δεν υπακούει σε σχολές, υπερασπιζόμενο μια αίσθηση χειροποίητου που δύσκολα συναντάς πια. Συνδυαστικά με πολύ προσιτές τιμές.
Από τα εισαγωγικά πιάτα, η γαλλική κρεμμυδόσουπα δεν θυμίζει την καλοδουλεμένη εκδοχή των παρισινών μπιστρό αλλά με καλή πυκνότητα και ευχάριστη γλυκύτητα από το κρεμμύδι ανοίγει όρεξη χωρίς να βαραίνει. Σε διαολίζει αλλά με μέτρο η πικάντικη καροτοσαλάτα με καυτερό πιπέρι, κάσιους και σκόρδο ενώ οι υπόλοιπες σαφώς πιο δροσιστικές σαλάτες (πράσινη αβοκάντο- πορτοκάλι αλλά και ταμπουλέ με βουβαλίσια μοτσαρέλα) ενισχύουν το ελαφρύ ξεκίνημα.
Πάμε τώρα στο μενού που όπως εξηγήσαμε πατάει γερά σε τρεις άξονες: entrecôte, ζυμαρικά και πίτσα. Η entrecôte έρχεται με 5 επιλογές σάλτσας – μπεαρνέζ, πιπεριού, μουστάρδα μανιτάρια, βουτύρου με μυρωδικά ή chimichurri – και στέκεται δυναμικά με ολόσωστο ψήσιμο και γενναιόδωρη σάλτσα, κοιτώντας στα μάτια τις αντίστοιχες της Γαλλίας.
Στο έτερο σύμπαν της πίτσας συναντάμε ναπολιτάνικες αναφορές με μια ζύμη λεπτή με ντελικάτη τραγανότητα και ωραία κορόνα καψαλισμένη εδώ κι εκεί. Στη κλασική μαργαρίτα η σάλτσα ντομάτας με μια νόστιμη οξύτητα συνδυάζεται όμορφα με αφράτη μοτσαρέλα, βασιλικό και ελαιόλαδο, ενώ η πιο δημοφιλής, με σπαράγγια, γκοργκοντζόλα και ξινή κρέμα, είναι πράγματι εκείνη που "γράφει" περισσότερο με ενδιαφέρον contrast λιπαρότητας και οξύτητας.
Αν θέλετε αυθεντική carbonara, είστε στο κατάλληλο μέρος, για να τη χαρείτε με κρέμα κρόκου βελούδινη και γευστική, αν και εξίσου "ζουμερό" προφίλ έχουν τα σπαγγέτι πέστο ρόσο με λιαστή ντομάτα, κουκουνάρι, καρύδι, αμύγδαλο, κάσιους, βασιλικό και παρμεζάνα. Στο γλυκό, το Χατήρι κινείται όπως και στο υπόλοιπο μενού: τίμια και μυστήρια. Μια γαλλική τάρτα λεμονιού αρκετά όξινη (όπως πρέπει αν με ρωτάτε) και ένα cheesecake με μαμαδίστικη μαρμελάδα λειτουργούν ως αξιόλογος επίλογος.
Κι όμως, φεύγεις με μια παράξενη ικανοποίηση. Γιατί αυτό το ημιυπόγειο της Ριζάρη δεν υπόσχεται γαστρονομικά θαύματα. Προσεγμένα ανοίγει το δρόμο για φαγητό τίμιο, ατμόσφαιρα ζεστή, τιμές ανθρώπινες και μια εμπειρία που δεν μοιάζει με καμία άλλη στο Παγκράτι. Επομένως, σε μια πόλη που λατρεύει να ανοιγοκλείνει πανομοιότυπα, επιτηδευμένα μαγαζιά, αυτό από μόνο του είναι ένα θαυμαστό μυστήριο.
Info
Ριζάρη 28, Παγκράτι, 2107232333
Διαβάστε Επίσης
