Agrios: Μια χασαποταβέρνα εισβάλλει στα σικ Ιλίσια πεδία

Μια χασαποταβέρνα είναι μάλλον το τελευταίο που περίμενες να δεις ακριβώς στην πλάτη του high end συγκροτήματος The Ilisian. Το τόλμησε ο Γιάννης Κουστένης, ένας αυθεντικός χασάπης και ψήστης, με πολύχρονη θητεία στο γνωστό Γίδι της Μεταμόρφωσης. Στην ουσία, ο Agrios The Dirty Butcher είναι "δυο σε ένα”: το περιτύλιγμα είναι προσαρμοσμένο στα μέτρα της περιοχής κι εναρμονισμένο με τα vibes της.

Η μεγαλοπρεπής μπρούτζινη είσοδος και η φωτεινή επιγραφή με τη μορφή του "Άγριου” κι έναν μπαλτά, δίνουν ήδη μια ταυτότητα του χώρου ενώ,  από την wall to wall τζαμαρία έχεις εικόνα μιας σύγχρονης σάλας με τραπέζια για μεγάλες παρέες, ένα καλοστημένο μπαρ, ατμοσφαιρικό φωτισμό και φωναχτό méli-mélo διακοσμητικό προφίλ, από το οποίο δεν λείπουν κάποιες κιτς πινελιές, όπως οι πρασινάδες στην οροφή -ίσως παραπομπή σε λαϊκή ταβέρνα.

Δρασκελίζοντας το κατώφλι, πάλι, πέφτεις στην καρδιά της χασαποταβέρνας: σε υποδέχεται ένας open χώρος χασάπικου και ψησταριάς μαζί, με τα λιμπιστικά κρεατικά σε ψυγεία-βιτρίνες, τον ξύλινο πάγκο κοπής κρεοπωλείου, τα μαχαίρια κι τις φωτιές, όλα μπροστά σου σε λειτουργία σχεδόν θεατρική. Πρωταγωνιστής ο Γιάννης Κουστένης, φυσιογνωμία αντάξια του καλύτερου casting γι αυτό τον ρόλο: ψηλή, λεβέντικη κορμοστασιά, ευθύ βλέμμα, αδρά χαρακτηριστικά,  γενειάδα. Μια εικόνα όχι ακριβώς "Αγριου”, αλλά γνήσιου Αρκά -κατάγεται από τη Δημητσάνα.

Σε fast motion, με ακουστικά στ΄αυτιά και δρασκελιές σχεδόν χορευτικές, φορτώνει μια ολόκληρη μοσχαρίσια πλευρά στον ώμο, την εναποθέτει στον πάγκο, πιάνει τα μαχαίρια, κόβει και δίνει στον ψήστη, πετάγεται πίσω στην ψησταριά και γυρίζει τα παΐδια, ρίχνει μερικά σε μια πιατέλα, σκορπίζει χοντρό αλάτι από ψηλά, κάνει στροφή, κόβει παχιά steaks στη μηχανή… και πάει λέγοντας, χωρίς σταματημό. Ένα show από μόνος του και, κυριολεκτικά, η ψυχή του μαγαζιού. Λογικά, τα κοντινά τραπέζια έπρεπε να χρεώνονται έξτρα.

Δεν έχουν ζήσει όλοι την αυθεντική χασαποταβέρνα, ένα είδος που ευδοκιμούσε κυρίως στις επαρχίες και στα γνωστά για τα κρεατικά τους περίχωρα της Αττικής. Ελάχιστες έχουν απομείνει  πλέον. Μιλάμε για κρεοπωλείο, που διέθετε σε διπλανό χώρο τραπέζια και με την παραγγελία έκοβε-έψηνε το κρεατικό σου. Κάτι τέτοιο αναβιώνει ο Agrios και, όπως φαίνεται, με αρκετή συνέπεια. Παρά τη σύγχρονη εικόνα, το φαγητό ακολουθεί το σκεπτικό μιας γνήσιας χασαποταβέρνας, ούτε μοντέρνας, ούτε πειραγμένης.

Νωρίς βράδυ Παρασκευής, όλα τα τραπέζια reservé κι έχουν σχεδόν γεμίσει. Νεανικές μεικτές παρέες, λίγα μεγαλύτερα ζευγάρια, κάποιες οικογένειες και γενικά κόσμος καθημερινός, πιο κοντά στο ύφος του εστιατορίου παρά της περιοχής. Άλλες ώρες έρχονται κι επαγγελματίες μετά τη δουλειά. Η χαλαρή ατμόσφαιρα ζωντανεύει το κοινό και ο χώρος εκπέμπει αυθόρμητη ζεστασιά, βοηθάνε και τα λαϊκά ΄80s ακούσματα.

Στον κατάλογο παρελαύνουν όλα τα κλασικά ελληνικά κρεατικά ψησταριάς, αρνί, πρόβατο, χοιρινό και μοσχαρίσιες κοπές από premium κρεατικά εισαγωγής, λίγο τηγάνι και δυο-τρία μαγειρευτά. Τα αρνίσια μυαλά πανέ και τα νεφράκια μοστράρονται ως η πιο "dirty” πλευρά του Αγριου -όχι για μένα, που τα είχα παιδιόθεν στο τραπέζι μου. Όλα τα κρέατα τιμώνται με το κιλό, κόβονται on the spot και σερβίρονται απλά.

Στα αρκετά ορεκτικά, εκτός από τα κλασικά της ελληνικής ταβέρνας, ξεχωρίζουν τα κεφτεδάκια, το χειροποίητο λουκάνικο, τα αυγά "κορν μπιφ” -τα αφήσαμε για άλλη φορά. Το μοσχαρίσιο συκώτι στο τηγάνι, κομμένο σε μπουκιές, ήταν πολύ τρυφερό και θα κέρδιζε πόντους νοστιμιάς αν δεν του έλειπε το αλάτι. Η κρεατόπιτα, με φύλλο κρούστας είχε καλό κιμά, αλλά σίγουρα χρειάζεται μια πιο δουλεμένη γέμιση.

Από τα μαγειρευτά δοκιμάσαμε το αρνάκι φρικασέ με νόστιμο, μαλακό κρέας και πυκνή σάλτσα με μυρωδάτα χόρτα. Τα αρνίσια παϊδάκια κέρδισαν σε νοστιμιά τα πρόβεια, αλλά αμφότερα ζητούσαν μεγαλύτερη ακρίβεια στο ψήσιμο για να κρατήσουν τους χυμούς τους. Το στιβαρό μπιφτέκι από πρόβατο ήρθε με ξεροψημένη κρούστα και τη χαρακτηριστική, ρουστίκ νοστιμιά του. Θα έπαιρνε μια καλή θέση ανάμεσα στα αντίστοιχα που έχουμε δοκιμάσει, αν το εσωτερικό του είχε διατηρηθεί ζουμερό στο ψήσιμο. 

Μια ακόμα επίσκεψη είναι στο πρόγραμμα για να ολοκληρώσει την εικόνα της κουζίνας, που, αν μη τι άλλο, έχει καλή πρώτη ύλη. Ο Agrios καθόλου άγριος δεν είναι, αντίθετα φέρνει μια νησίδα ελληνικής παράδοσης σ΄ ένα σημείο της πόλης με διαφορετικό προφίλ και σίγουρα θα εκτιμηθεί ιδαίτερα και από το πολυάριθμο ξένο κοινό, που παρεπιδημεί στην περιοχή.

Ακολούθησε το Αθηνόραμα στο Facebook και το Instagram.