Ακόμη και μια ήσυχη βραδιά είναι μια ωραία βραδιά εδώ στο "Rick’s", ένα απ’ τα πιο αβίαστα αρχονικά εστιατόρια της Κηφισιάς αυτή τη στιγμή. Η κινηματογραφική του φορεσιά του πάει πολύ, κι έχει μια ράθυμη, ήρεμη ενέργεια ο χώρος και οι άνθρωποί του, που βγάζει ακόμη πιο έντονο το ατμοσφαιρικό sexiness του μαγαζιού, τόσο στο τζαμωτό αίθριο με τις μυστηριακές περσίδες προς την πλευρά του δρόμο, όσο και στην κεντρική σάλα με το εμφατικό νεοϋορκέζικο vibe.
Έχουμε έρθει από νωρίς απόψε, και βρίσκουμε εδώ μόνο δυο παρέες με business dinner ενέργεια στο τζαμωτό, και δυο ladies who dine δίπλα στο τζάκι. Σύντομα, όμως, η σάλα γεμίζει ζωηράδα, με τον κόσμο να φέρνει ενέργεια οικογενειακού μαζώματος στο μαγαζί: στρώνονται σε μεγάλα τραπέζια με πλήρες το ηλικιακό φάσμα σε κάθε ένα απ’ αυτά, και σκέφτομαι ότι πολύ θα μου άρεσε ως παιδί, ένα από τα τραπεζώματα της περιόδου των γιορτών να γινόταν σε ένα μέρος σαν κι αυτό. Έχει γλυκιά γοητεία όλη αυτή η τελετουργία των διπλών λευκών τραπεζομάντιλων, των γλυκών φωτισμών, των σερβιτόρων με τα γιλέκα και των σερβιρισμάτων με τα τρόλεϊ, που στα μάτια των παιδιών κάνει τον κόσμο των μεγάλων όλως εξωτικό.
Κομμάτι της γοητείας του οφείλει και στο ότι, παρ’ ότι δεν έχει συμπληρώσει ακόμη το δεύτερο χρόνο της λειτουργίας του, το "Rick’s" μοιάζει σα να ήταν από πάντα εδώ – είναι εντυπωσιακά οργανική η έμφυτη πατίνα του, στην πραγματικότητα όμως, το μαγαζί συστήθηκε στις αρχές του 2024. Και μάλιστα, ως αμερικάνικο steakhouse, αν και το μαγειρικό του στίγμα είναι πολύ πιο ευρύ, με τον executive chef της S-One Hospitality, Δημήτρη Σταμούδη και τον head chef του εστιατορίου, Άγγελο Ανδριανάκη, να συγκεντρώνουν εδώ φαβορί της γαλλικής μπιστρό παράδοσης, για να πλουτίσει την καλοφαγική του πρόταση με πιάτα που έχουν για κύρια συστατικά τους τον κλασικισμό, την απλότητα και την απλόχερη νοστιμιά – εκείνη που δεν τσιγκουνεύεται την πληθωρικότητα ούτε σε γεύσεις, ούτε σε υλικά, ούτε και σε θερμίδες.
Το βούτυρο, που έρχεται στο τραπέζι περασμένο απ’ το φούρνο κι αρτυμένο με μπόλικο αλάτι, είναι το πρώτο σημάδι ότι οι αρτηρίες σας είναι το τελευταίο πράγμα που πρέπει να σας απασχολεί όταν καθίσετε σε ένα από τα τραπέζια του "Rick’s". Συνεχίστε λοιπόν με στρείδια Rockefeller, με κρουστό το τυρένιο καπάκι τους και την κρεμώδη πληθωρικότητα από κάτω να τυλίγει με αναπολογητική λιπαρότητα την αψάδα του θαλασσινού πρωταγωνιστή, ενώ στο πλάι μπορείτε να βάλετε κι ένα από τα φίνας σφριγηλότητας χτένια του μενού, περασμένα τόσο όσο από τον josper, για να "αρπάξει" η επιδερμίδα τους και να ρουφήξει η σάρκα τους νοστιμιά απ’ τη beurre blanc με nori. Κι αφού έχετε μπει σε θαλασσινό mood, μην προσπεράσετε ούτε το crab cake, που δύσκολα το πετυχαίνεις με την καβουρόψυχα να διατηρεί το δάγκωμά της, στο "Rick’s" όμως έχει όχι μόνο την υφή, αλλά και τη νοστιμιά του θαλασσινού ζωηρή, δικαιολογώντας τη θέση του ως signature πιάτο στο μενού.
Διαβάστε τι άλλο δοκιμάσαμε και πώς μας φάνηκε στην πλήρη μας κριτική.
