Τρώγοντας όπως πάντα αρειμανίως στις νέες αφίξεις της πόλης μας έχω φέτος την αίσθηση ενός déjà vu. Διότι αν θέλαμε να ορίσουμε την κραταιά τάση στο στερέωμα αυτήν τη στιγμή θα λέγαμε πως είναι η (επι)στροφή στο κλασικό, είτε όσον αφορά στην ατμόσφαιρα, είτε στο φαγητό, είτε και στα δύο ταυτόχρονα. Η "χωνεμένη" πατίνα βέβαια έχει άλλο βάρος και στο "Rick’s Steakhouse" η κατακόκκινη μπογιά δεν έχει ακόμα καλά καλά στεγνώσει, το νεότευκτο ωστόσο μαγαζί του Κεφαλαρίου σχεδόν σε πείθει πως υπήρχε εκεί από πάντα. Περισσότερο ανοιχτόκαρδο και προσιτό σε σχέση με τον προκάτοχό του, το νέο μέλος του ομίλου S One Hospitality έχει τους τοίχους του ντυμένους με ασπρόμαυρες φωτογραφίες παλαιότερων και νεότερων ηθοποιών και τραγουδιστών, και τα τραπέζια του στρωμένα με ολόλευκα διπλά τραπεζομάντηλα να δημιουργούν αίσθηση ζεστασιάς και φροντίδας.
Αν θέλετε να βρίσκεστε στο επίκεντρο της δράσης προτιμήστε εκείνα που περιβάλλονται από καναπέδες σε στιλ λόντζας μπροστά από την ανοικτή κουζίνα, αν, πάλι, έχετε πιο πριβέ διάθεση καθίστε στο όμορφο τζαμωτό αίθριο που συμπληρώνει τον μακρόστενο χώρο και εκτείνεται πέρα από το φωτισμένο ημικυκλικό μπαρ. Χαίρομαι το Dry Martini μου για την εξαίρετη κλασικότητα του και εξοικειώνομαι με τον κατάλογο που δημιουργεί ο ταλαντούχος σεφ Δημήτρης Σταμούδης, παντρεύοντας επιλεγμένες κοπές κρεάτων σε ύφος αμερικάνικου steakhouse με classics ως επί το πλείστον της γαλλικής κουζίνας.
Το μοσχαρίσιο ταρτάρ από prime steak κομμένο στο χέρι μένει πιστό στο κλασικό μοτίβο. Το μεδούλι έχει τη λιπαρή γοητεία που το χαρακτηρίζει και μαζί ψιλοκομμένη μαντζουράνα που του χαρίζει αρώματα κι ελαφράδα. Το brie de Μeaux μπαίνει στο φούρνο ίσα για να μαλακώσει, ραντίζεται με γλάσο από κρασί Porto και κάθε μπουκιά του εκλεκτού τυριού πάνω σε τραγανή μπρουσκέτα είναι πραγματικά απολαυστική. Στο crab cake δεν θα έλεγα όχι σε ένα πιο ευδιάκριτο καβούρι, είναι όμως συνολικά περιποιημένο και η κρούστα του εξαιρετική, ενώ οι γαρίδες κοκτέιλ βρίσκω πως θέλουν κάτι περισσότερο από την ενίσχυση της κλασικής τους σος με αβοκάντο, κόλιανδρο και λάιμ προκειμένου να επικαιροποιηθούν εύστοχα.
Κατόπιν αριβάρουν λινγκουίνι με μοσχαρίσια μάγουλα που σας τα προτείνω γιατί είναι ένα πιάτο comfort και φινετσάτο, που τη γεύση του υπογραμμίζει διακριτικά λίγο ροκφόρ. Το ίδιο και το μισό κοτόπουλο που έρχεται ζουμερό, πικάντικο και λεμονάτο. Το ωραίο του ψήσιμο αφήνει να εννοηθεί πως η κουζίνα μεταχειρίζεται αριστοτεχνικά τη σχάρα και το rib eye που ακολουθεί το επιβεβαιώνει, αγκαλιασμένο, ως οφείλει, από ιδιαιτέρως καλοφτιαγμένες γαρνιτούρες. Για το γλυκό φινάλε φροντίζει ο έτερος αδερφός Σταμούδης, Θανάσης. Η μηλόπιτά του με κρεμ ανγκλέζ και παγωτό βανίλια είναι ευχάριστα τριφτή και με ωραία αίσθηση του μήλου, ενώ αν επιλέξεις το croquembouche μπροστά σου θα έρθει μια πυραμίδα από σουδάκια αφράτα και τραγανά περιχυμένα με αλμυρή καραμέλα, χάρμα οφθαλμών (οπλίστε κινητά) και γεύσης.
Πεντέλης 1, Κεφαλάρι, 2107548348, τιμή: € 40 – 70.
