Έχει κάτι νεοϋορκέζικο αυτή η στοά δίπλα στο ξενοδοχείο "Gatsby" που στεγάζει το εστιατόριο του το "Geco"∙ ασυνήθιστο για τα δικά μας πολεοδομικά δεδομένα. Και έτσι όπως η διαμόρφωση του χώρου ευνοεί τον πυκνό στολισμό, η γιορτινή ατμόσφαιρα είναι έντονη και αγαπησιάρικη. Και δεν είναι μόνο ο στολισμός, αλλά και οι μουσικές που στο brunch της Κυριακής σε στέλνουν κατ' ευθείαν σε Νεοϋορκέζικες ταινίες∙ η Ίνα ξεκινάει το μεσημέρι τρυφερή electric cello performance δίνοντας τη σκυτάλη στην Κέλλυ Καλτσή που τραγουδάει με class και ωραία κίνηση "Una note a Napoli" και "Fly Me To The Moon", "Sway" και "Summertime", "Girl from Ipanema" και "Perhaps Perhaps Perhaps", και άλλα παρόμοια.
Οφείλω να ομολογήσω ότι εντυπωσιάστηκα από τη νοστιμιά των γεύσεων που επιμελούνται συστηματικά οι δημιουργοί του "Funky Gourmet" Γεωργιάννα Χιλιαδάκη και Νίκος Ρούσσος συνεργαζόμενοι στενά με resident chef Παναγιώτη Φλάκα. Η ποικιλία του μενού αρκετά μεγάλη με τις σπέσιαλ προτάσεις του brunch να συμπληρώνονται από τα πιάτα του καθημερινού μενού. Δεν μιλάμε για εξτραβαγκάντσες, αλλά σε κάθε πιάτο φαίνεται η σημασία στη λεπτομέρεια.
Από τα bar snack που άρεσαν πολύ η πεντατράγανη μπρουσκέτα με ξυνούτσικη ταραμοσαλάτα και αυγοτάραχο, η αιχμηρή νοστιμάδα του κεμπάπ από τόνο μέσα σε homemade λεπτές πίτες ελαιολάδου με ανατολίτικης ψυχής ντοματοπιπερένια σάλσα και γιαούρτι, και το ασυνήθιστο πεϊνιρλί που το ωραίο του ζυμάρι συνδυάζεται με buratta, πέστο φυστικιού και γλυκόξυνες νότες από καψαλισμένα ντοματίνια και μαρμελάδα σύκου. Αστέρι από μόνο του το καρπάτσιο παντζαριού συνταιριασμένο άψογα και πρωτότυπα τόσο στο μάτι όσο και στον ουρανίσκο με μαύρα βατόμούρα, γιαούρτι, κατσικίσιο τυρί, μούρα, δυόσμο, καραμέλα sherry και φιστίκια Αιγίνης.
Περνώντας στα πιο στιβαρά, το steak and eggs έχει το ατού να γεμίζει ο ξύλινος δίσκος που το σερβίρουν από premium αμερικάνικο διάφραγμα με φανταστικό δάγκωμα και ζουμερή υφή, ότι πρέπει για να το βουτήξεις στην γευστικότατη "σάλτσα" του κρόκου αυγών ελεύθερης βοσκής∙ αν φροντίσεις μάλιστα να βάλεις δίπλα τους "πεθαίνω για σένα" τηγανητές πατάτες με παρμεζάνα και τρούφα δεν θα το μετανιώσεις. Ζημιά είναι όμως και το αιχμηρά λεμονοριγανάτο μπούτι κοτόπουλου, τρυφερό και μυρωδάτο, με πέτσα τραγανή, σάλτσα δυνατή για ονειρεμένες βούτες και φουρνοτηγανητές τραγανές πατάτες.
Και μετά ένας τόσο υποδειγματικά dirty σιγομαγειρεμένος αρνίσιος λαιμός, που ξεκοκαλίζεται παρουσία του πελάτου, όπως έλεγαν παλιά, και συγκινεί με το μέλωμά του. Στέκεται ωραία δίπλα στα κύρια η σοφιστικέ πικράδα από ελαφροζεματισμένο σταμναγκάθι. Βελούδινη κρεμ μπρυλέ με κόκκινα φρούτα και τραγανή κρούστα είναι ιδανικό φινάλε ενώ για όσους προτιμούν κάτι πληθωρικό υπάρχει σοκολατένιο μπράουνι με παγωτό αλμυρής καραμέλας και τραγανά brittle θυμαρίσιου μελιού.
