© shutterstock.com
Ο έρωτας περνάει οπωσδήποτε απ’ το στομάχι, ακόμη και αν προηγουμένως έχει κάνει στάση στο Agent Provocateur". Η περίφημη αυτή… παροιμία εμπεριέχει μια αναμφισβήτητη αλήθεια, η οποία επιβεβαιώνεται κάθε χρόνο στις 14 Φεβρουαρίου που ο Άγιος Βαλεντίνος έχει την τιμητική του. Όπως άλλωστε είναι γνωστό τοις πάσι, το πρώτο ερωτικό σμίξιμο των Πρωτοπλάστων δεν είχε ως αρχικό ερέθισμα τον αισθησιασμό των σωμάτων, αλλά τη γνώση και την ηδονή που συνόδευσαν τη μεγάλη και τέλεια πράξη της βρώσης ενός μήλου. Μετά, τα πράγματα άλλαξαν. Άλλαξαν τόσο, που ο Κερδώος Ερμής, προστάτης της αγοράς και του εμπορίου, θα έπρεπε, παρά τις δογματικές διαφορές, να ανάψει λαμπάδα στον Βαλεντίνο, αφού η γιορτή του έρωτα έχει αναδειχθεί σε κινητήριο μοχλό της εορταστικής εξόδου στα εστιατόρια ισάξιο με τα ρεβεγιόν της Πρωτοχρονιάς.
Και κάπου εδώ αναδύεται για άλλη μία φορά το αμείλικτο ερώτημα, τι εστί τελικά αφροδισιακό φαγητό; Παρότι πολλοί θα ήθελαν να υπάρχει μια συνταγή, είναι επιστημονικώς επιβεβαιωμένο ότι γαστρονομικό βιάγκρα δεν υφίσταται – αν το βρει ποτέ κανείς, θα γίνει πολύ πλούσιος. Όλα μια ιδέα είναι και οι ιδέες αλλάζουν με τις εποχές, άρα το νόημα ίσως βρίσκεται στο να καταλάβουμε τι θα μπορούσε να σημαίνει αφροδισιακή γαστρονομία σήμερα. Είναι εύκολο να υποκύψεις στο προφανές και να βαφτίσεις τα πιάτα ενός Valentine menu με ονόματα του τύπου "για να λιώσουν οι πάγοι". Με μια αναπτυγμένη αίσθηση χιούμορ βεβαίως, αυτά τα παιγνιώδη ονόματα μπορούν να οδηγήσουν σε μια βραδιά γεμάτη γέλιο, το οποίο είναι ισχυρός αφροδισιακός παράγοντας, αφού προκαλεί αλεγρία, χαλάρωση, άνεση, καταλύει τις αναστολές και γεμίζει τις καρδιές με θετικό πνεύμα.
Ας πάμε όμως λίγο παρακάτω τον προβληματισμό μας. Λένε ότι η κινεζική ιατρική προτείνει θαυματουργά μαντζούνια που έχουν στόχο την ανόρθωση του ερωτικού ηθικού· κάτι σαν το τριμμένο κέρατο του ρινόκερου, που δυστυχώς κανένα αθηναϊκό εστιατόριο δεν έχει προσφέρει ακόμα, επιμένοντας σε κάτι ανυπόστατες δοξασίες περί σοκολάτας και στρειδιών. Μπορεί να περιέχουν ενδιαφέρουσες ουσίες που τονώνουν τον οργανισμό για να ανταποκριθεί στον ενεργοβόρο ηδονισμό, αλλά δεν είναι και θαυματουργό χαπάκι ή μαγικός ζωμός του Αστερίξ και του Οβελίξ, για να λειτουργεί αυτομάτως με ακαριαία αποτελέσματα. Το να νομίζει κανείς ότι εξασφάλισε αφροδισιακό άσο με μια δωδεκάδα στρείδια, μοιάζει με κιτς ανοργασμικά ψώνια σε sex shop. Πιο πολύ θα μπορούσε να θεωρηθεί αφροδισιακό το ρούφηγμα ωμών στρειδιών και άλλων οστράκων ως φαντασίωση μιας πράξεως σπουδαίας, ηδονικής και τέλειας.
Παρότι πολλοί θα ήθελαν να υπάρχει μια συνταγή, είναι επιστημονικώς επιβεβαιωμένο ότι γαστρονομικό βιάγκρα δεν υφίσταται – αν το βρει ποτέ κανείς, θα γίνει πολύ πλούσιος. Όλα μια ιδέα είναι και οι ιδέες αλλάζουν με τις εποχές, άρα το νόημα ίσως βρίσκεται στο να καταλάβουμε τι θα μπορούσε να σημαίνει αφροδισιακή γαστρονομία σήμερα.
Αναρωτιέμαι αν υπάρχουν τελικά αφροδισιακά εδέσματα. Αν ακολουθήσει κανείς τη φορτωμένη με τόνους συναισθήματος θηλυκή συναίσθηση των πραγμάτων, αφροδισιακή μπορεί να είναι μια βελουτέ κολοκύθας, απαλή, τρυφερή και γλυκιά σαν ζεστή αγκαλιά, σαν χάδι, σαν πασμίνα. Αν τρίψεις τώρα και λίγο φρέσκο πιπέρι πάνω της, αποκτά μια δόση έξαψης που διώχνει τον κίνδυνο να παραμείνει το έδεσμα στην κυριολεξία του μια "σούπα". Σέξι μπορεί να είναι, όμως, όπως έχω διαπιστώσει, και ένα στιβαρό κρασί σαν το Cabernet sauvignon ή το πιπεράτο Syrah, που πολλές γυναίκες το θεωρούν ισοδύναμο της τεστοστερόνης. Οι άντρες, από την άλλη, ψηφίζουν στην πλειονότητά τους την έξαψη. Γι’ αυτούς κάτι πικάντικο, spicy, κάτι τραγανό και σίγουρα ένα έδεσμα εξωτικό λειτουργεί σαν αισθησιακό εσώρουχο και τους ανάβει. Ένα αφροδισιακό μενού, λοιπόν, ίσως να είναι εκείνο που συνδυάζει τις ανάγκες και των δύο παρτενέρ. Το σίγουρο είναι πάντως ότι λίγο σπινθηροβόλο γαργάλημα από τις φυσαλίδες μιας σαμπάνιας στον ουρανίσκο δεν βλάπτει. Όπως και το ερεθιστικό, βαθύ άρωμα της φρέσκιας τρούφας, που μοιάζει τόσο πολύ με τις σωματικές μυρωδιές της ερωτικής πράξης. Πειραματιστείτε…
