"Κάθε βράδυ που κλείνουμε ταμείο, πρέπει όλοι οι εστιάτορες της πόλης να βάζουμε από 5 ευρώ στην άκρη, για τον "Κρικέλα”, το "Όλυμπος – Νάουσα” και το "Clochard”" μου είχε πει κάποτε γνωστός και πολυπράγμων εστιάτορας της Θεσσαλονίκης, θέλοντας με τον τρόπο αυτό να σχηματοποιήσει την καθοριστική επίδραση που είχαν οι τρεις αυτοί θρυλικοί τίτλοι στην εξέλιξη της γαστρονομικής σκηνής της πόλης. Κι αν τα δύο πρώτα έχουν πια δεκαετίες που έχουν αποχωρήσει απ’ τις επάλξεις (με το δεύτερο, μάλιστα, να ετοιμάζει το comeback του), το "Clochard" δεν εγκατέλειψε ποτέ τις καλοφαγικές συνήθειες της Θεσσαλονίκης, ταυτίζοντας το όνομά του με μια αστική εστιατορική ευπρέπεια που δεν περιοριζόταν στη σάλα και το μενού, αλλά διέτρεχε ολόκληρο το επιχειρηματικό του γονιδίωμα.
Ήταν, ωστόσο, ένα εστιατόριο που, με τέσσερις δεκαετίες στην πλάτη του και πόστο σε μια πιάτσα αλλαγμένη άρδην τα τελευταία 10 χρόνια, έμοιαζε πια να έχει χάσει όχι ακριβώς τα πατήματά του, αλλά πάντως την ορμή να ανοίξει την περπατησιά του. Αυτήν ακριβώς την ορμή φαίνεται να βρήκε το εντελώς ανανεωμένο, διευρυμένο "Clochard" που επισκεφτήκαμε πριν από λίγο καιρό, για τις ανάγκες του μεγάλου ρεπορτάζ του καινούριου μας, χειμερινού Taste & Travel στη Θεσσαλονίκη – παρεμπιπτόντως, το τεύχος κυκλοφορεί στις 9 Δεκεμβρίου μαζί με το "αθηνόραμα", κι ύστερα αυτόνομα στα περίπτερα, προσφέροντας μια χορταστική ανθολογία των γαστροταξιδιωτικών εξελίξεων στην Ελλάδα και την Ευρώπη.
Πίσω στη Θεσσαλονίκη, όμως, με ιστορία βαριά όσο και το όνομά του, αλλά χώρο ολοκαίνουριο και όρεξη φρεσκαρισμένη, το "Clochard" περνάει φέτος στη νέα εποχή του, έχοντας αλλάξει έδρα και βρει επιτέλους την άνεση να απλώσει όχι μόνο την γαστρονομική του πρόταση, αλλά και την εστιατορική του αρχοντιά. Στο ισόγειο του ξενοδοχείου "Excelsior", η φινετσάτη αισθητική με την οποία είναι συνδεδεμένος ο τίτλος, βρίσκει επιτέλους την άπλα να φανεί στη σάλα, ενώ η πετυχημένη "θωράκιση" του εξωτερικού χώρου με παχιά βλάστηση δίνει στα τραπεζάκια του πεζοδρομίου την αίσθηση ενός VIP αίθριου. Γεφυρώνοντας τα δυο καθιστικά, ο Γιώργος Βασίλογλου και ο γιος του Αλέξανδρος πλουτίζουν το χώρο με τη θέρμη πεπειραμένων οικοδεσποτών, όσο ο σεφ Σωτήρης Ματζαράκης υπογράφει ελληνόστροφη κουζίνα γαλλικών επιρροών, γαλαντόμα σε εντάσεις και κομψή στην comfort στρογγυλάδα της.
Η βελούδινη σούπα κολοκύθας, που σερβίρεται με το σπόρο της καψαλισμένο για να συγκεντρώσει όλη τη γευστική βεντάλια αυτού του ευγενούς κηπευτικού σε μια μπουκιά, είναι ίσως η πιο χαρακτηριστική εισαγωγή στη φινέτσα του dining που προσφέρει το νέο αλλά και γνώριμο αυτό spot, με πιάτα όπως το tataki τόνου, αφράτο σα θαλασσινό marshmallow, να γεμίζουν το στόμα ζουμερές υφές. Ο λαχανοντολμάς είναι ένα υπόδειγμα κατσαρολάτης φινέτσας απαλλαγμένη από μοντερνιστικές υπερβολές, το μυλοκόπι αχνιστό σε σάλτσα κακαβιάς με φρέσκα λαχανικά, αλλά και η γαλοπούλα με νιόκι πατάτας, γλυκομπίζελα και σάλτσα Ξινόμαυρου, είναι δυο μονάχα από τα highlights της απαλότητας με την οποία ο σεφ αναγάγει ταπεινά υλικά σε ευπρόσδεκτες γευστικές εκπλήξεις, ενώ το μενού συμπληρώνουν εκλεκτές κοπές εξαιρετικά διαχειρισμένες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το φιλέτο Limousine, που σερβίρεται εν είδει πληθωρικού Τουρνεντό Ροσίνι με τρούφα και φουά γκρα, ένα πιάτο που, κάτι μας λέει, θα προκαλέσει σπουδαία επιφωνήματα ενθουσιασμού στα γιορτινά τραπέζια που έρχονται…
Κομνηνών 10 & Μητροπόλεως, Θεσσαλονίκη, 2310239805, www.clochard.gr, FB: Clochard, IG: @clochard_restaurant
