Μια κλιμάκωση αντιθέσεων είναι αυτό που βιώνεις όταν αντικρίζεις τα «Hasapika Central Market», που εδώ και μόλις λίγες εβδομάδες σερβίρουν εκλεκτό sushi, αλλά και σεβίτσε, ταρτάρ, χτένιακι άλλα διαμάντια των καϊκιών, στη δεξιά πτέρυγα της Βαρβακείου, έναν διάδρομο απόσταση από την κεντρική ψαραγορά της Αθήνας. Και δεν είναι μόνο η αντίφαση ενός σουσάδικου που λέγεται «Hasapika», η θέση του απέναντι από τα τσιγκέλια με τα κρεμασμένα αρνάκια, ή το γεγονός ότι nigiri, sashimi και ρολάκια κόβονται με χειρουργική ακρίβεια μέσα σε μια reclaimed βιτρίνα κρεοπωλείου. Ακόμη και τα ταβερνέ τραπέζια ή η ξύλινη καρέκλα με την ψάθα ταιριάζουν στο όλο σκηνικό, που μοιάζει βγαλμένο απ’ τα ταξίδια του Bourdain. Η μεγάλη αντίφαση είναι ότι, μπαίνοντας σ’ αυτό το σκηνικό, νιώθεις σα να έχεις μεταφερθεί σε κάποια από τις μεγάλες αγορές της Βαρκελώνης, της Λισαβόνας ή του Λονδίνου, ενώ στην πραγματικότητα δεν είσαι παρά μερικά λεπτά μακριά από τη σκιά της Ακρόπολης.
Αυτόν ακριβώς τον αυτονόητο κοσμοπολιτισμό, πάντως, μιας κεντρικής αγοράς που μεταμορφώνει τους θησαυρούς της σε ακομπλεξάριστες νοστιμιές για ντόπιους και τουρίστες, είχαν στο μυαλό τους οι εμπνευστές τούτου του ταβερνοσουσάδικου. Κι η ιδέα τους δεν στάθηκε εκεί: δεξιά κι αριστερά απ’ τον πάγκο της βετεράνου sushi chef Josephine Desepeda, έχουν στήσει μια ακόμη θέση με τσικάλια, όπου σιγοβράζουν οι βαθιάς νοστιμάδας ψαρόσουπες της ημέρας, αλλά και άλλη μία για τα τηγάνια που μελώνουν μαστόρικα σαγανάκια θαλασσινών και πληθωρικές μακαρονάδες από τον μάστερ των Λαδάδικων, Δημήτρη Δαούτη.
«Αύριο έχουμε πρωινό ξύπνημα», φωνάζει ο Δαούτης στα αδέρφια Μπακογιάννη και τον Γιάννη Δριβάκη, εμπνευστές του νέου στεκιού και γνωστούς της εστίασης από στέκια όπως οι κολωνακιώτικες «Χάριτες», μεταξύ πολλών άλλων. Κάθε πρωί μαζεύονται εδώ στη Βαρβάκειο, ξεδιαλέγουν ό,τι πιο φρέσκο και ταιριαστό έχουν μαζέψει οι άνθρωποι τις ψαραγοράς, και συμπληρώνουν ό,τι χρειάζεται από την ιχθυόσκαλα στο Κερατσίνι.
Έτσι, η εμπειρία της Desepeda «μιλάει» μέσα από αφράτα και λαχταριστά sashimi της στιγμής, ένα απολαυστικό ταρταράκι γαρίδας που σερβίρεται σε κέλυφος από στρείδι (από βδομάδα μάλιστα, που θα ξαναβγούν οι τράτες, θα χρησιμοποιεί γαρίδα Αμβρακικού), αλλά κι ένα εθιστικό nigiri μπαρμπουνιού, καψαλισμένο με τόσο-όσο βουτυράκι, για να αναδείξει τη νοστιμιά του ψαριού. Όσο για εκείνη την απολαυστική καραβιδομακαρονάδα του Δαούτη; Τι κι αν οι καραβίδες έμειναν λίγο παραπάνω στο τηγάνι, κι έχασαν λίγη απ’ την κρουστή ζωηράδα της σάρκας τους, μέχρι να πέσουν πάνω τους, άριστα βρασμένα, τα χειροποίητα μανιάτικα λαλάγκια.«Μάλλον δεν την τρως από ευγένεια», μου λέει και γελάει, κοιτώντας τη σάλτσα να έχει κοκκινίσει το χέρι μου, και το αφράτο φρέσκο ψωμάκι που ξεφουρνίζουν καθημερινά τα «Hasapika», να κάνει βουτιές στην πικάντικη και μυρωδάτη, αυθεντικά comfort νοστιμιά της.
Όσο για τα επόμενα; Αν και τα κρατούν κλειστά, έχουν πολλά χαρτιά στα χέρια τους οι άνθρωποι πίσω από τα «Hasapika» για την πορεία τους στη γειτονιά, και αν αυτό το πρώτο πάτημά τους είναι ενδεικτικό, ανυπομονούμε για τα σπουδαία που έρχονται!
