Τη Σταυρούλα Κουράκου – Δραγώνα όσοι δεν ασχολούνται με το κρασί μάλλον δεν την έχουν ακούσει ποτέ. Ίσως το ίδιο να συμβαίνει και για τους πολύ νέους του χώρου, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά στο πολύτιμο της παρουσίας της και το εύρος της συμβολής της στον εκσυγχρονισμό και την ποιοτική εξέλιξη του ελληνικού κρασιού. Γι’ αυτούς έστω τους λόγους το πόνημα της «Εκ βαθέων» (Εκδόσεις Φοίνικα) αποκτά ιδιαίτερα σημαντικό ενδιαφέρον και αξίζει τον κόπο να διαβαστεί από όσους ασχολούνται με το κρασί αλλά και από αυτούς, για τους οποίους το κρασί λέει κάτι μόνο ως ευφραντικό. Ίσως μάλιστα να είναι κυρίως για τους δεύτερους.
Η κα Κουράκου με ευχάριστη γραφή ξετυλίγει το κουβάρι της επαγγελματικής της πορείας περιγράφοντας τα καλά αυτής της μακρόχρονης ιστορίας, τους υφάλους που συνάντησε κατά τη διάρκεια της αλλά και τη δεξιοσύνη του αφιερωμένου στο όραμα ατόμου που του δίνει τη δύναμη να τους προσπεράσει χωρίς να ναυαγήσει. Πάνω απ’ όλα όμως, και αυτό κάνει την ανάγνωση του βιβλίου απαραίτητη ακόμα και γι΄αυτούς που δεν έχουν καμία σχέση με το κρασί, αναδεικνύει το δύσκολο δρόμο όσων επιλέγουν τον αχάριστο συχνά ρόλο της προσφοράς με στόχο το καλό του κοινωνικού συνόλου. Σε μια χώρα που συχνά «τρώει τα παιδιά της» η κα. Κουράκου αντιστάθηκε και κέρδισε. Μαζί της κέρδισε και το ελληνικό κρασί. Της αξίζει κάθε τιμή.
