Ο Δημήτρης Αντωνόπουλος μαθαίνει από πρώτο χέρι τα νέα του θρυλικού
μαγαζιού, το οποίο οκτώ μήνες μετά το κλείσιμό του επανακάμπτει δυνατά στην πλατεία. Εξελίξεις στο τοπίο της διασκέδασης και παλιές ιστορίες.
Φαίνεται ότι η ρυθμική κραυγή «δεν θα κλείσεις ποτέ» που τραγούδησαν την τελευταία ημέρα της λειτουργίας του (3/4/2011) στη Λουκιανού οι φανατικοί του «Rock ’n’ Roll» έπιασε τόπο. Το cult πλέον bar-restaurant ξανανοίγει όπου να'ναι στο spot του «Central». Το χώρο έχει πάρει ο Γιάννης Μωράκης («Cash», «Lalu», «Guzel»), ο οποίος πρότεινε στους αδερφούς Πιτσιλή να το ξανανοίξουν.
Μιλάω με τον Ανδρέα και τον Γιώργο Πιτσιλή και τους ρωτάω πώς το αποφάσισαν τελικά. «Ήταν χρονοβόρα κι επώδυνη η διαδικασία της απόφασης για το κλείσιμο του “Rock”», μου απαντά ο Γιώργος. «Ξανανοίγουμε διότι πιστεύουμε στη δύναμη της πρότασής του και γιατί θέλουμε να ξαναδώσουμε ζωντάνια στο Κολωνάκι που περνάει κρίση. Η συνεργασία μας με τον Γιάννη Μωράκη θα βοηθήσει να δημιουργηθούν νέες συνθήκες».
«Το Κολωνάκι είναι πλέον κρανίου τόπος», παίρνει το λόγο ο Ανδρέας. «Αν εξαιρέσεις το “Da Capo”, η πλατεία είναι γεροντίστικη, και μάλλον εγκαταλειμμένη. Θέλουμε να δώσουμε φρεσκάδα με νέα κορίτσια και νέα αγόρια, γι’ αυτό ένα κομμάτι της δράσης θα μεταφερθεί στο πεζοδρόμιο, σε καναπέδες, τραπέζια και σταντ».
Το καινούργιο πόστο αλλά και οι πρωτόγνωρες συνθήκες στην Ελλάδα οδηγούν την κουβέντα μας στις νέες τάσεις που αναδύονται. «Η διασκέδαση δεν περιορίζεται πια στη νύχτα», υπογραμμίζει ο Γιώργος. «Μας αρέσει αυτή η κοινωνικοποίηση και την υποστηρίζουμε θερμά. Το σημαντικό είναι ότι ο κόσμος πλέον φτιάχνει το κοστούμι της εξόδου του στα δικά του μέτρα». Ο Ανδρέας συμπληρώνει: «Δεν υπάρχει πλέον το υποχρεωτικό μοντέλο τού να τρως οπωσδήποτε πρώτο, δεύτερο πιάτο, γλυκό και να πηγαίνεις στα 30 ή τα 40 και ευρώ. Μια παρέα μπορεί να βρεθεί και για μπίρες τσιμπολογώντας κάτι ελαφρύ και να επιστρέψει στο γραφείο. Ο κόσμος βγαίνει πλέον πιο χαλαρά, δεν χρειάζεται να έχει μαζί του και τον τραπεζίτη του για να αντεπεξέλθει. Γι’ αυτό βλέπουμε να κερδίζουν έδαφος στις παραγγελίες οι σαλάτες, που είναι πλήρη γεύματα».
Την κουζίνα θα την επιμελείται ο σεφ του «Cash» Γιάννης Σολάκης και executive αναλαμβάνει ο Άρης Καλλιπολίτης του «Balthazar». «Μάλλον ιταλο-αμερικάνικο θα είναι το φαγητό, με αρκετά ζυμαρικά, καρπάτσιο, σαλάτες και κρέατα», λέει ο Γιώργος. «Πιθανόν να έχει και πίτσα, που ανεβαίνει πλέον πολύ στο Κολωνάκι», διευκρινίζει ο Ανδρέας. Απ’ ό,τι μου λένε θα υπάρχει, εκτός από την μπάρα των ποτών, κι ένα άλλο μικρότερο μπαρ, όπου ένας σεφ θα σερβίρει μικρά πιάτα, λιχουδιές σε στιλ τάπας με προσούτο και ισπανικά χαμόν, σαλάτες κ.ά., σε προσιτές τιμές.
Μοιραία αναρωτιέται κάποιος τι ήταν αυτό που έκανε το «Rock ’N’ Roll» τόσο δημοφιλές. Η απάντηση βρίσκεται στην ιστορία του.
Ο Ανδρέας και ο Γιώργος ξεκίνησαν την καριέρα τους δουλεύοντας στο «Balthazar» το 1983. Όταν έφυγαν, κυρίως ο Ανδρέας διεύθυνε τη δημιουργία γνωστών, επιτυχημένων μαγαζιών όπως τα «Παπάκια» και το «Memphis». «Το 1987 αποφασίσαμε να κάνουμε το δικό μας μαγαζί με συνοδοιπόρο τον Ισίδωρο Οδυσσέως», λέει ο Γιώργος. «Το “Rock ’n’ Roll” άνοιξε στις 11 Δεκεμβρίου 1987. Κρατήσαμε τα ρουστίκ στοιχεία του μαγαζιού που στεγαζόταν στο χώρο, του “Stage Coach”, αλλά ρίξαμε όλα τα διαχωριστικά, διότι ξέραμε ότι ένα κομμάτι της επιτυχίας μας θα στηρίζονταν στο φλερτ και θέλαμε άπλετη οπτική επαφή. Βασικός λόγος της καταξίωσής του ήταν η φιλόξενη διάθεση που εξέπεμπαν τα παιδιά τα οποία δούλευαν στο “Rock”. Από τα decks πέρασαν επίσης σημαντικά ονόματα της μουσικής και του ραδιοφώνου. ανάμεσά τους ο Γιάννης Έξαρχος, ο Θοδωρής Μανίκας, ο Στάθης Παπούλιας και ο Μάκης Μηλάτος».
Το μαγαζί όμως είχε σκληρή πόρτα... «Παρεξηγημένο θέμα», μου λέει ο Αντρέας. «Το “Rock ’n’ Roll” ήταν πολυφυλετικό. Έρχονταν ο Τσαρούχης, ο Αντώνης Σαμαράκης με τη γυναίκα του, ο γλύπτης Τάκης. Η επιτυχία έφερε ανθρώπους από πολύ μακριά. Αν δεν προσέξεις και όλοι αυτοί οι άσχετοι μεταξύ τους άνθρωποι βρεθούν μαζί, εκεί που συνέβαιναν τα πάντα λόγω της χημείας των τακτικών πελατών, δεν θα συμβεί τίποτε. Έτσι αποφασίσαμε να είμαστε σκληροί στην πιτσιρικάδα και να εστιάσουμε στις ηλικίες 25-35. Μια φορά ήρθε μάλιστα η κόρη του πρέσβη των ΗΠΑ –18 με 20, στρουμπουλούλα– και τα παιδιά στην είσοδο δεν την έβαζαν. Μπήκε όταν ήρθε ξανά με δύο αυτοκίνητα της πρεσβείας!»
Οι Πιτσιλήδες πιστεύουν ότι η διαχρονικότητα του «Rock ’n’ Roll» στηρίχτηκε στην αυθεντικότητά του, με το παρεΐστικο κλίμα, το ωραίο προσιτό φαγητό και τις πολύ καλές μουσικές. Είναι αισιόδοξοι ότι το μαγαζί θα λάμψει και πάλι, εξελιγμένο, στο νέο του πόστο.
