Όταν ζεις στο εξωτερικό, η πατρίδα εμφανίζεται με απρόσμενους τρόπους: σε μια μυρωδιά ρίγανης, σε μια κουβέντα στα ελληνικά που ακούς τυχαία στο δρόμο ή σε ένα πιάτο που σου θυμίζει το σπίτι.
Στο Παρίσι, για πολλούς Έλληνες -κι ανάμεσά τους κι εγώ- αυτή η αίσθηση είχε διεύθυνση: το Evi Evane. Ένα εστιατόριο που κατάφερε να μεταφέρει τη ζεστασιά της ελληνικής κουζίνας στην καρδιά της γαλλικής πρωτεύουσας. Ένα μέρος όπου, για λίγες ώρες, η νοσταλγία για την πατρίδα ησύχαζε. Η μυρωδιά από φρέσκα μυρωδικά, οι γνώριμες γεύσεις, η οικειότητα των πιάτων -όλα έφερναν εκείνη τη ζεστή, μαμαδίστικη αίσθηση που σου λείπει διαβολεμένα όταν ζεις μακριά. Οπότε, όταν άκουσα ότι η κουζίνα του Evi Evane θα ερχόταν για μία βραδιά στην Αθήνα, ένιωσα σαν να επιστρέφει ένα κομμάτι εκείνης της εποχής.
Το σκηνικό ήταν το ονειρικό Ark, στην αθηναϊκή ριβιέρα, στο πλαίσιο των γαστρονομικών βραδιών Symposio at Ark by Athinorama. Εκεί, η σεφ Ντίνα Νικολάου παρουσίασε ένα μενού εμπνευσμένο από τα πιάτα που έκαναν το παριζιάνικο εστιατόριο αγαπημένο στέκι εδώ και σχεδόν είκοσι χρόνια.
Η βραδιά ξεκίνησε μ’ ένα πιάτο-καλωσόρισμα που έχει σχεδόν γίνει θρύλος στη Γαλλία: το λευκό ταραμά του Evi Evane, που για χρόνια παίρνει ψήφο εμπιστοσύνης από γευσιγνώστες. Συνοδευόταν από chips παντζαριού και σελινόριζας και ζελέ λεμονιού κονφί, σε μια κομψή εκδοχή ενός γνώριμου ελληνικού μεζέ. Ζεστό ζυμωτό ψωμί, ελιές και αυγοφέτες κατέφτασαν επίσης στο τραπέζι μας και εξαφανίστηκαν μαζί με τον ταραμά εν ριπή οφθαλμού.
Ακολούθησε η γαρίδα με μαύρο σουσάμι και μαύρο σκόρδο, με κρέμα μάραθου Σύρου και λάδι άγριου μάραθου, ένα πιάτο που ισορροπούσε ανάμεσα στη θάλασσα και στα αρώματα της ελληνικής γης. Η τάρτα σπανακόπιτας ήταν ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα της φιλοσοφίας της σεφ: ελληνικές γεύσεις μεταφρασμένες μέσα από μια γαλλική τεχνική, με χόρτα, μυρωδικά, τυρί Μετσοβόνε και σαλάμι Μετσόβου.
> Κλείστε θέση για το Symposio at Ark εδώ.
Για κυρίως πιάτο, το αργοψημένο αρνάκι στη γάστρα με ρύζι Χαλάστρας και κρούστα από πρόβειο γιαούρτι θύμιζε εκείνες τις Κυριακές στο ελληνικό τραπέζι που ξεκινούν με το "θα φάμε λίγο" και καταλήγουν σε γιορτή. Ενώ η εναλλακτική επιλογή με λαβράκι φρικασέ με άγρια χόρτα εποχής, βελούδινα μακρόσπερμα ρεβίθια και ελαφρύ αυγολέμονο έφερνε στο πιάτο την πιο φίνα πλευρά της ελληνικής κουζίνας.
Και φυσικά ο γλυκός επίλογος δεν θα μπορούσε να είναι άλλος από γαλακτομπούρεκο -"κουκουλωτό", όπως το αποκαλεί η σεφ-, με την κρέμα κρυμμένη μέσα σε τραγανό φύλλο και αρωματισμένο σιρόπι τριαντάφυλλου και το πιο θεϊκό σορμπέ παγωτό άγριων κόκκινων φρούτων.
Καθώς η μουσική από το πιάνο συνόδευε τη βραδιά και οι συζητήσεις γύρω από τα τραπέζια δυνάμωναν, δεν μπορούσα να μην σκεφτώ πόσο παράξενο παιχνίδι παίζει καμιά φορά η μνήμη. Γιατί τελικά, εκείνο το δείπνο δεν ήταν απλώς μια ωραία γαστρονομική εμπειρία. Ήταν σαν μια μικρή γέφυρα ανάμεσα σε δύο πόλεις που αγαπώ -το Παρίσι και την Αθήνα. Και ανάμεσα σε δύο εποχές (ή εκδοχές) της ζωής μου.
Στη συνέχεια του φετινού προγράμματος Σymposio at Ark by αθηνόραμα, το ραντεβού δίνεται στις 20 Μαρτίου με το Aspasia και την σεφ Σταυριανή Ζερβακάκου που θα καταφτάσουν από τo Σταυρί Λακωνικής Μάνης. > Κλείστε θέση εδώ.
