Πρώτα γνώρισα των Γιώργο. Στο Prosilio Olive Tree Houses. Ήταν δυο-τρεις ημέρες πριν λειτουργήσει το εστιατόριο για πρώτη φορά στο νέο του χώρο και την ώρα που φτάσαμε έμπαιναν τα "finishing touches" - για να το πω κομψά. Που σημαίνει εργάτες κάρφωναν, καθαρίστριες συμμάζευαν, και στη μέση όλων ο Γιώργος, επάνω σε μια σκάλα, κάτι προσπαθούσε να κάνει με το WiFi. Μπορεί να γινόταν χαμός, μου έδινε την αίσθηση όμως ότι είχε απόλυτο έλεγχο της κατάστασης. Το ίδιο συνέβη και αργότερα το βράδυ στο Prosilio στην πόλη – ακόμα τότε. Το εστιατόριο ήταν γεμάτο κόσμο, ωστόσο τα πάντα κυλούσαν όπως έπρεπε. Μια ομάδα που λειτουργούσε άψογα με μαέστρο στην κουζίνα την Κρύστη να έχει και πάλι τον απόλυτο έλεγχο της κατάστασης.
Οι άνθρωποι που είναι ερωτευμένοι με τη δουλειά τους ξεχωρίζουν από χιλιόμετρο. Καταρχήν είναι καλά με τον εαυτό τους, είναι χαρούμενοι. Όσο αγχωμένοι ή πιεσμένοι και να είναι – το ξαναλέω – είναι χαρούμενοι. Μιλάνε με ενθουσιασμό γι’ αυτό που κάνουν, δεν υπάρχουν δεύτερες σκέψεις του τύπου "χάνω το χρόνο μου με αυτή τη δουλειά", "δεν με πηγαίνει πουθενά όλο αυτό" κλπ. Κάνουν αυτό που θέλουν, αυτό που τους αρέσει, αυτό που ξέρουν και δεν υπάρχει οτιδήποτε άλλο να τους αποσπά ή να τους προβληματίζει.
Αυτό λοιπόν το έχουν ετούτοι και οι δύο. Η Κρύστη (Καραγεώργου) και ο Γιώργος (Καμπίτσης) ξεκίνησαν μαζί το Prosilio στο κέντρο της πόλης της Ζακύνθου πριν 10 χρόνια, σε μια εποχή που η Ζάκυνθος δεν είχε σχέση με αυτό που ονομάζουμε "γαστρονομικός προορισμός", σε μια εποχή που όπως λέει ο Γιώργος "μας έλεγαν τρελούς". Ήταν εύκολο; Όχι φυσικά.
Κρύστη: "Στην αρχή, τον πρώτο καιρό υπήρχαν και βράδια που δεν μπήκε κανείς. Κάποια στιγμή είχα αρχίσει να αμφιβάλλω για την απόφαση που πήραμε."
Γιώργος: "Εγώ σκεφτόμουν τα χρέη που θα δημιουργούσαμε και πόσα χρόνια μετά θα έπρεπε να δουλεύω για να τα αποπληρώσω."
Το Prosilio ήταν ένα πολύ μεγάλο ρίσκο και για τους δύο τους. Δυσκολεύτηκαν, η φιλία τους δοκιμάστηκε, αλλά τελικά το στοίχημα κερδήθηκε.
Γιώργος: "Ένα ζευγάρι Ολλανδών ήταν από τους πρώτους μας πελάτες που έμειναν πολύ ευχαριστημένοι. Αυτοί ήταν που μίλησαν και σε άλλους στο ξενοδοχείο τους και κάπως έτσι έγινε η αρχή. Αργότερα, από τη δεύτερη, τρίτη χρονιά τα πράγματα πήραν το δρόμο τους."
Πήραν τόσο καλά το δρόμο τους, που το 2022 το εστιατόριο διακρίθηκε με Top Notch, ενώ μόλις δύο χρόνια μετά, το 2024 βραβεύτηκε για πρώτη φορά με Χρυσό Σκούφο – τον οποίο διατηρεί έως και σήμερα.
Είναι δυνατόν η Κρύστη και ο Γιώργος να καθίσουν με σταυρωμένα τα χέρια; Όχι είναι η (προφανής) απάντηση. Εδώ και χρόνια, ο ελαιώνας στο Ακρωτήρι, επάνω σε ένα πολύ όμορφο ύψωμα με θέα στον κόλπο κάτω, ήταν στα σχέδια τους. Κάτι ήθελαν να κάνουν εκεί. Όχι ξενοδοχείο, αλλά περισσότερο μια εναλλακτική πρόταση διαμονής που θα καθορίζεται από τον ελαιώνα τον ίδιο, εξάλλου εδώ υπάρχουν ελιές χιλίων ετών, τις οποίες δεν θα πείραζαν για κανένα λόγο. Έτσι γεννήθηκε το Prosilio Olive Tree Houses, έτσι έφτασα και εγώ εδώ και έτσι γνώρισα και τον Γιώργο πάνω στη σκάλα που λέγαμε στην αρχή.
Ήταν εύκολο; Και πάλι όχι. Αν και το Tree Houses δημιουργήθηκε μέσα σε χρόνο ρεκόρ, μόλις δύο χρόνια, οι δυσκολίες ήταν πολλές. Δυσκολίες που έδεσαν την ομάδα περισσότερο. "Κάτι που θα θέλαμε να ξέρουν οι επισκέπτες μας εδώ, είναι ότι πίσω από το Tree Houses βρίσκονται άνθρωποι, είναι πολύ προσωπικό εγχείρημα. Η ομάδα μας είναι παιδιά που δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό μαζί μας, για να έχει ο επισκέπτης την εμπειρία ακριβώς που έχουμε οραματιστεί" σημειώνει η Κρύστη.
Έτσι λοιπόν, σήμερα, 10 χρόνια μετά την αρχή στην πόλη της Ζακύνθου, το Prosilio βρίσκεται πλέον στο νέο του χώρο, μέσα στο Olive Tree Houses. Ανάμεσα σε ελιές χιλίων ετών και eco-chic δεντρόσπιτα. Σε αυτό το σημείο έχω τρεις ερωτήσεις για την Κρύστη και τα πιάτα της:
Ποιο είναι το πιάτο που συμπυκνώνει την ιστορία του Prosilio;
"Είναι δύο πιάτα. Το σούγο (μελιτζάνες σκορδοστούμπι, τηγανητά αυτά, brioche ελαιολάδου) και η κομιντοροσάλατα (τομάτες σε ζύμωση, πεπόνι, ελιά, πρέντζα -αυτό είναι τοπικό τυρί της Ζακύνθου). Γενικά μαγειρεύω με απλά υλικά του τόπου και της εποχής, δεν χρησιμοποιώ στην κουζίνα - πως να το πω - πιο "φαντεζί" υλικά. Αυτά λοιπόν τα πιάτα και τα δύο αντανακλούν τη φιλοσοφία της μαγειρικής στο Prosilio."
Ποιο είναι το πιάτο που δεν θα αλλάξει ποτέ;
"Η κομιντοροσαλάτα. Υπάρχει από την πρώτη χρονιά, εξελίσσεται μέσα στα χρόνια και αυτό θα συνεχίσει να συμβαίνει. Δεν θα φύγει ποτέ."
Ποιο είναι το πιάτο που ορίζει τη γεύση της Ζακύνθου;
"Η Ζάκυνθος είναι παρούσα σε πολλά πιάτα σε ολόκληρο το μενού. Τώρα, 10 χρόνια, σκέφτομαι ότι έχει έρθει η ώρα να περάσω στο επόμενο βήμα, να βάλω γεύσεις και από άλλες περιοχές της Ελλάδας. Θα ήθελα να κάνω την αρχή με συνταγές της δικής μου γιαγιάς από την Πελοπόννησο".
Για το κλείσιμο έχω κρατήσει 4 ερωτήσεις που θέλω να απαντήσουν και οι δύο:
1. Ποιος από τους δύο θυμάται όλα τα ονόματα των πελάτων;
- Ο Γιώργος. Ομόφωνη απάντηση.
2. Ποιος από τους δύο λέει πιο συχνά όχι;
- Η Κρύστη. Εδώ θέλει να εξηγήσει: "Όχι από εγωισμό ή οτιδήποτε τέτοιο, απλά νιώθω ότι κάποιες φόρες πρέπει να πω όχι από σεβασμό και μόνο στη δουλειά μου. Υπάρχουν περιπτώσεις που το ναι παρεξηγείται, οπότε το όχι είναι ένας τρόπος να βάλεις και να υπερασπιστείς τα όρια σου."
3. Ποιος από τους δύο λειτουργεί καλύτερα υπό πίεση;
- Και οι δύο. Ομόφωνη απάντηση ξανά. Η Κρύστη στην κουζίνα, ο Γιώργος στη σάλα.
4. Ποιος από τους δύο ξυπνάει πιο νωρίς το πρωί;
- Η Κρύστη. Είναι αυτή που ξυπνάει και τον Γιώργο. Τον παίρνει τηλέφωνο στις 8:00.
https://www.prosiliotreehouses.com/
