Αν και γνώριζα τον Δημήτρη Τσάλα από τα πολύ επιτυχημένα μαγαζιά "Bank Job" και "Godmama’s Yard", δεν είχε τύχει να μου αναφέρει ποτέ την μακροχρόνια φιλία που τον συνδέει με τον Ασημάκη Χανιώτη, σεφ του "Pied à Terre", ενός από τα καλύτερα εστιατόρια του Λονδίνου με αστέρι Michelin, αλλά και guest chef της φετινής απονομής των Βραβείων Ελληνικής Κουζίνας όπου μας εντυπωσίασε με τις ρηξικέλευθες ελληνικές του γεύσεις. Όταν λοιπόν το "Bless me Father", το ολοκαίνουργιο εγχείρημα του Δημήτρη παρέα με τον Άγγελο Βάκρη και τα αδέρφια Γιώργο και Λεωνίδα Σαμπαζιώτη, άρχισε να μορφοποιείται στην πλατεία Καρύτση, εκείνος απευθύνθηκε στον παλιό του φίλο προκειμένου να αναλάβει το κομμάτι του φαγητού.
Το επισκέπτομαι ένα βράδυ καθημερινής, από εκείνα που κάποια πορεία βυθίζει το κέντρο σε σχεδόν ανησυχητική ησυχία, και έτσι περιεργάζομαι απερίσπαστος το πολύ όμορφο retro-modern σκηνικό του μαγαζιού που έπλασε η Zitateam: ασπρόμαυροι κεραυνοί στα πλακάκια του πατώματος, ένας "ουρανός" αστραφτερός από εντυπωσιακούς τετράγωνους καθρέφτες, ζωηρό πετρόλ σκαρφαλώνει στους τοίχους συναντώντας γλυκό ξανθό ξύλο, κεραμιδί χρώμα σκεπάζει τα τραπέζια του φαγητού και στο βάθος μια γωνιά ντυμένη σε εκτυφλωτικό μπορντό που κοσμούν κάδρα κάθε μεγέθους με φωτογραφίες και έργα.
Ο DJ έχει πάρει θέση παίζοντας ατμοσφαιρικές spiritual μουσικές που τα βράδια της Παρασκευής και του Σαββάτου δυναμώνουν, ενώ η μπάρα με τα χρυσά και μπρούτζινα στοιχεία, τους καθρέφτες και το ξύλο είναι από τις ομορφότερες και μεγαλύτερες του κέντρου. Από τη λίστα των κοκτέιλ που επιμελείται ο Αλέξανδρος Γκικόπουλος κάνω την αρχή με το Sacramental που παντρεύει το τζιν, το mescal και την τεκίλα με τσάι από το Άγιο Όρος, μαστίχα και καρπούζι σε ένα σύνολο στιβαρό και ενδιαφέρον. Ο συνοπτικός, προς το παρόν, κατάλογος του φαγητού ξεκινά με προτάσεις για πρωινό και συνεχίζεται με μια σειρά από φίνες ιδέες bar food.
Η σαλάτα του Καίσαρα επαναπλασάρεται πάνω σε τραγανές και ολοζώντανες καρδιές μαρουλιού με ωραίο μπέικον και μυρώνια που εξάπτουν τη γεύση. Το τηγανιτό καλαμαράκι popcorn, αν και χωρίς να το θυμίζει τρώγεται με τη μανία του αγαπημένου εδέσματος καθώς το βουτάς σε σος wasabi με εκπληκτικό πικάντικο βάθος. To τηγανιτό κοτόπουλο πουδράρεται με φύκια nori και kombu που κάνουν την κρούστα του πρωτότυπα γλυκοφάγωτη και το φέρνουν σε επαφή με την ωραία μαγιονέζα πάπρικας που το συνοδεύει.
Το μοσχαρίσιο burger που έρχεται κομμένο σε στιλ γιαπωνέζικου σάντουιτς sando έχει κι αυτό την πρωτοτυπία του που θα την χαιρόμουν πολύ περισσότερο αν ο κιμάς δεν ήταν τόσο αλμυρός, με αποζημιώνει όμως η cacio e pepe αλά ελληνικά, με τυριά Μετσοβόνε και Σαν Μιχάλη να χυλώνουν υπέροχα πάνω της. Τώρα βέβαια δικαίως θα σκεφτείτε πως τα ζυμαρικά δεν είναι ακριβώς bar food, ας πούμε όμως πως πρόκειται για ένα πιάτο-προπομπός από το κοντινό μέλλον που ο κατάλογος θα μεγαλώσει, αποκτώντας πιο εστιατορική χροιά. Προς αυτήν την κατεύθυνση συνηγορούν άλλωστε και τα επιδόρπια – η ανάλαφρη κρεμ μπριλέ με tonca και το όμορφα άγλυκο προφιτερόλ -, που αμφότερα έχουν εστιατορική χάρη.
