"Λοκάλι δε γεννιέσαι, λοκάλι γίνεσαι", το μότο στην πλάτη της μπλούζας των σερβιτόρων με βάζει άμεσα στο πνεύμα ενός από τα πλέον αγαπημένα αθηναϊκά στέκια. Ό,τι βέβαια ισχύει το καλοκαίρι για την αυλή, ισχύει και το χειμώνα για τον εσωτερικό χώρο, δύσκολα δηλαδή βρίσκεις τραπέζι αν δεν κάνεις κράτηση. Υπάρχει μάλιστα και σχετική "ειδοποίηση" του προηγούμενου επισκέπτη για τον επόμενο σε πλακάκι, γραμμένη με μαρκαδόρο: "Καθίστε μέχρι τις 19.30 που θα έρθει η Ελευθερία", έλεγε αυτή που ήταν στο δικό μου τραπέζι. Κάθομαι στον αναπαυτικό γωνιακό καναπέ με τις κόκκινες μαξιλάρες και το βλέμμα πέφτει στο καλυμμένο με σεμέν καπέλο του επιτοίχιου φωτιστικού που βρίσκεται ακριβώς από πάνω μου. Η γυάλινη οροφή, τα βιομηχανικού τύπου τετράγωνα τζάμια, το δάπεδο με ανοιχτή θέα του κελαριού, και η μπάρα όπου η ομάδα κάνει μαγκιόρικες "ταχυδακτυλουργίες", είναι όσα βλέπω με μια πιο διερευνητική ματιά. Ανεβαίνοντας τη σκάλα που οδηγεί στον "πριβέ" όροφο με τα ελάχιστα τραπέζια για 2, τα ράφια με τους χαρτοφύλακες και τις παλιές γραφομηχανές αλλά και το υπό διαμόρφωση εργαστήριο του bar, παρατηρώ τα ατακαδόρικα mini σκίτσα στα πλακάκια. Έχει ωραίο, επιμελώς αυθάδικο τύπο το "Λοκάλι" αλλά και εξαιρετικό γούστο στη μουσική. Ακούς από Julio Iglesias και Cliff Richard μέχρι ψαγμένα remix.
Την μπαγκέτα καθημερινά στην κουζίνα κρατά ο Ανέστης Ποιμενίδης σε ρόλο chef de cuisine, παρουσιάζοντας πιάτα που φέρουν την υπογραφή του βραβευμένου σεφ Αλέξανδρου Χαραλαμπόπουλου. "Το μενού στηρίζεται κυρίως στα προϊόντα μικρών Ελλήνων παραγωγών και την εποχικότητα", μου λέει ο Ανέστης στις πρώτες γευστικές συστάσεις, ωστόσο παρατηρώ ότι οι μπάμιες tempura με γλυκόξινο ντιπ με μηλόξιδο και πετιμέζι που φτιάχνουν οι ίδιοι, υπάρχουν ακόμα. "Δεν είναι της εποχής αλλά μας τις ζητούν πολύ και αποφασίσαμε να τις κρατήσουμε", συμπληρώνει. Τις δοκίμασα, είναι κατώτερες του αναμενομένου και νομίζω ότι άνετα μπορούν να αντικατασταθούν με άλλο λαχανικό εποχής με την ίδια ενδεχομένως απήχηση. Επιμένοντας εποχικά, η σαλάτα με ψητές χειμωνιάτικες ρίζες (γλυκοπατάτα, σελινόριζα, παντζάρι και παστινάκι) και αλιάδα, και η απλή αλλά νόστιμη πατατοσαλάτα τους με καπνιστή πέστροφα Καλαβρύτων, είναι ωραίο ξεκίνημα που δίνει καλή πάσα στο ήπιας έντασης μαριναρισμένο σε λεμόνι, λάιμ και λευκό κρασί, λαυράκι τους. Οι λάτρεις της πίτσας θα τιμήσετε το flatbread με ελληνικό μοσχαρίσιο λουκάνικο και κασέρι ενώ αν αγαπάτε τα πικάντικα, τα τάκος με κοτόπουλο "μαδημένο" και καυτερή πάπρικα είναι ό,τι πρέπει δίπλα σε ένα αρωματικό κοκτέιλ "Jake leg" με μέλι βελανιδιάς, πιπερόριζα, τζιν και φασκόμηλο. To ψητό μυλοκόπι με την τρυφερή του σάρκα και την τραγανή κρούστα στέκεται υπέροχα δίπλα στο τσιγαρέλι, με κρέμα πατάτας ενώ το al dente κριθαράκι με χοιρινά μάγουλα είναι ίσως το πιο "comfort" πιάτο του μενού. Κρατήστε λίγο χώρο για το ανάλαφρο βασκικό καμένο cheesecake τους με γαλένι Κρήτης και χειροποίητη μαρμελάδα από μύρτιλα, είναι πολύ καλό!
Τα λοκάλια της μπάρας αλληλεπιδρούν μια χαρά με την κουζίνα οπότε μη διστάσετε να ταιριάξετε το φαγητό με κάποια από τα κοκτέιλ που θα σας προτείνουν. Για απεριτίφ μπορείτε να δοκιμάσετε τις ιντριγκαδόρικες παραλλαγές negroni ενώ για το τέλος, ένα τολμηρό O/ Purist είναι ό,τι πρέπει! Υπάρχουν όμως και περιορισμένες επιλογές κρασιών.
