Το θέαμα ανθρώπων να αγωνίζονται πάνω από μια κουζίνα για να εντυπωσιάσουν μια κριτική επιτροπή είναι συνταγή τηλεοπτικής επιτυχίας, όπως αποδεικνύουν τόσο το «MasterChef» όσο και το «Hell’s Kitchen». Aυτά τα προγράμματα θα μπορούσαν να φέρουν ένα νέο κοινό σε επαφή με την υψηλή γαστρονομία.
Από χθες διανύουμε στο «MasterChef 2» τη Silver Award Week, δηλαδή έναν «μαραθώνιο» όπου οι εναπομείναντες οκτώ παίκτες έχουν ζευγαρώσει με ισάριθμους αναγνωρισμένους σεφ και περνούν δοκιμασίες για να διεκδικήσουν ένα χρηματικό έπαθλο. Πέρα από τον παράγοντα του θεάματος του ανταγωνισμού, αυτή η ειδική δοκιμασία συστήνει στο ευρύ κοινό μια dream team μαγείρων, δηλαδή τους Χριστόφορο Πέσκια, Άνταμ Κοντοβά, Χρόνη Δαμαλά, Θοδωρή Παπανικολάου, Μιχάλη Νουρλόγλου, Δήμο Μπαλόπουλο, Γκίκα Ξενάκη και Βασίλη Μουρατίδη. Το «MasterChef», εκτός του ότι απασχολεί στην κριτική επιτροπή τον Σωτήρη Κοντιζά του «Nolan» και τον Λεωνίδα Κουτσόπουλο του «Feedέλ», προσκαλεί συχνά άλλους συναδέλφους τους για να δείξουν συνταγές στους διαγωνιζόμενους.
Φροντίζοντας μάλιστα να κρατάει σε χαμηλούς τόνους το στοιχείο της ίντριγκας μεταξύ των παικτών, θα έλεγε κάποιος ότι εκλαϊκεύει τη γαστρονομία στα μάτια ενός νέου target group. τη συνδέει με την προσπάθεια που καταβάλλουν αναγνωρίσιμοι, καθημερινοί τύποι και αλλάζει στα μάτια αυτού του κοινού το στερεότυπο ενός πιθανώς ελιτίστικου τομέα. Από την άλλη, μπορεί το «Hell’s Kitchen» στον ΑΝΤ1 να έχει έναν Έκτορα Μποτρίνι φόβο και τρόμο, δείχνει όμως στους προσεκτικούς τηλεθεατές, που αντιλαμβάνονται πού αρχίζει και πού σταματάει η εικόνα ενός celebrity chef, ότι η υψηλή γαστρονομία, εκείνη που φέρνει τίτλους, Χρυσούς Σκούφους και αστέρια Michelin, είναι μια επίπονη διαδικασία.
Όταν οι τηλεοπτικοί διαγωνισμοί μαγειρικής δεν καταφεύγουν στα... νουμεροθηρικά κόλπα των ριάλιτι, θα μπορούσαμε να πούμε ότι μεταμορφώνονται σε ένα εκπαιδευτικό θέαμα που γαλουχεί στην αξία της γαστρονομίας. Το να ακούς τους παίκτες να περιγράφουν τεχνικές ή να στήνουν με φροντίδα το πιάτο τους γίνεται αφορμή για να ξεκινήσει μια καλλιέργεια του γευστικού αισθητηρίου. Ακόμη και το άγχος μπροστά στους κριτές (ή η αυστηρότητά τους) δηλώνει ότι η γαστρονομία δεν προορίζεται να γεμίσει το στομάχι, αλλά να υπηρετήσει σφαιρικά την τέχνη του φαγητού.
Διάφορες έρευνες έχουν συνδέσει τους τηλεοπτικούς διαγωνισμούς μαγειρικής με την εξέλιξη των συνηθειών κατανάλωσης και παρασκευής φαγητού ή με την ενθάρρυνση για τη χρήση νέων υλικών και τεχνικών. Ακόμη όμως κι αν κινούν απλώς την περιέργεια κάποιων να πάνε στο εστιατόριο του τάδε ή του δείνα σεφ που εμφανίστηκε στη μικρή οθόνη, πάλι το κέρδος είναι μεγάλο.
Δείτε ακόμα τρεις τηλεοπτικούς διαγωνισμούς μαγειρικής
«Chopped»
Έχει κερδίσει τους τηλεθεατές χάρη στις προκλήσεις των (αταίριαστων) μυστικών υλικών που δίνει στους διαγωνιζόμενους και στον σπιντάτο ρυθμό του. Μεταδίδεται με τον τίτλο «Ποιος θα κοπεί;» από το Food Network στην COSMOTE TV.
«The Great British Bake Off»
Αυτός ο διαγωνισμός ανανέωσε το ενδιαφέρον του βρετανικού κοινού για την αρτοποιία και τη ζαχαροπλαστική, έγινε όμως κι ένα ορόσημο της τηλεοπτικής ποπ κουλτούρας της χώρας.
«Cupcake Wars»
Ακόμη και αν το αντικείμενο είναι περιορισμένο, δηλαδή η κατασκευή πρωτότυπων cupcakes, η επιλογή δύσκολων και περίεργων υλικών και το format που ακολουθεί εκείνο του «Chopped» κάνουν αυτόν τον τηλεοπτικό διαγωνισμό συναρπαστικό.
