Η ιστορία της Αθήνας ξαναγράφεται με πέντε ατμοσφαιρικά μαγαζιά τα οποία εμπνέονται από το αρχοντικό ευρωπαϊκό παρελθόν και δημιουργούν ατμόσφαιρα back to the future.
Όταν πας στη Βιένη, χαίρεσαι να ρουφάς την πληθωρική αυτοκρατορική αρχοντιά στα cafés της και να ταξιδεύεις, σαν να παίζεις σε ταινία, σε προηγούμενους αιώνες. Στο Παρίσι υπάρχουν εστιατόρια, cafés, ζαχαροπλαστεία με μια αστική φινέτσα άλλοτε φορτωμένη πολυτέλεια και άλλοτε πιο προσγειωμένη, που διηγούνται την ιστορία της πόλης. Στη Βαρκελώνη μου αρέσει να πηγαίνω στο παραδοσιακό εστιατόριο «7 Portes» με ιστορία 180 χρόνων, που στα τραπέζια του σύχναζαν ο Πικάσο, ο Νταλί και ο Μιρό.
Στην Αθήνα... Στην Αθήνα αυτά τα ιστορικά μαγαζιά είναι είδος εν ανεπαρκεία. Είμαστε νεότερο κράτος θα μου πεις, δεν μπορούμε να συγκριθούμε σε αυτό το γήπεδο με τους προαναφερθέντες. Συμφωνώ, αλλά όσο κι αν σπάω το κεφάλι μου δεν μπορώ να βρω ούτε ένα παλιό αθηναϊκό εστιατόριο που να συνεχίζει αδιατάρακτο την ιστορική του διαδρομή. Ευτυχώς, βέβαια, τα τελευταία χρόνια η ανάπλαση ενός αστικού παρελθόντος σε κάποια εμβληματικά κτίρια της Αθήνας συμπλήρωσε λιγάκι αυτό το κενό. Μιλάω για τα νεοκλασικά στοιχεία του «Tudor Hall», το σκηνικό εποχής ανεβαίνοντας τη γοητευτική σκάλα του «Balthazar», την πολυσυζητημένη επάνοδο του «Zonars» με το κομψό άρωμα του χώρου, κάπου μεταξύ Λονδίνου, Βιένης και παλιότερης Αθήνας. Όλα μαζί δημιουργούν μια όμορφη ψευδαίσθηση και ύστερα από λίγα χρόνια θα νομίζουμε ότι αυτά τα εστιατόρια υπήρχαν εκεί από πάντα.
Τον τελευταίο χρόνο, μάλιστα, άνοιξαν πέντε εστιατόρια που καλλιεργούν πολύ ωραία αυτήν τη νέα αρχοντιά της πόλης. Να όπως το παλιό κατάστημα νεωτερισμών Παπασπυρόπουλου - Αναγνωστόπουλου & Σία, που είχε την τύχη να στεγάζεται στο πιο όμορφο κτίριο της Μητροπόλεως, ήταν αθηναϊκό «πρέπει» στη δεκαετία του 1950 και σήμερα στεγάζει το all day restaurant Nerantzi. Η διαμόρφωση της σάλας θυμίζει ανοιχτόκαρδο αρχοντικό βιενέζικο café με τη σκακιέρα από ασπρόμαυρες πλάκες στο πάτωμα (μάρμαρο, γρανίτης), τους λευκούς τοίχους, το χαριτωμένο μπαλκόνι με τα πολλά αρχιτεκτονικά μπιχλιμπίδια.
Στο κέντρο η φανταστική open kitchen είναι επενδυμένη με χαλκό, στεφανώνεται από ένα «μπαλκόνι» βαμμένο σε πατιναρισμένο χρυσό, με έναν ωραίο πολυέλαιο μπροστά της και το ταβάνι βαμμένο σε βαθύ γαλάζιο που ταιριάζει γάντι. Υπάρχουν κάποια στοιχεία που κλοτσάνε, αλλά η γενική αίσθηση είναι ωραία, ειδικά αν προσθέσεις τα πολύ όμορφα memorabilia από παλιά αντικείμενα καθημερινής χρήσης (προσωπική περιποίηση, art de la table, φωτογραφίες) μέσα σε βιτρίνες και προθήκες που ιχνογραφούν γοητευτικά τις μνήμες και την ιστορία του κτιρίου.
Όχι μακριά από εκεί, στην Καλαμιώτου κοντά στην Πλατεία Αγίας Ειρήνης, όσο κι αν σήμερα ακούγεται τρελό, ο βασιλιάς Όθων έχτισε την εξοχική κατοικία του. Σχεδόν δύο αιώνες μετά αυτό το ωραιότατο κτίριο μεταμορφώθηκε στο σύγχρονο all day bar-restaurant Otto Resto Bar, που υιοθετεί το αγαπημένο ροζ χρώμα των παλιών αρχοντικών και τις πολύ ταιριαστές χρυσές και μπρούντζινες λεπτομέρειες, τα περίτεχνα γύψινα, τα βελούδινα μπροκάρ υφάσματα στα έπιπλα. Οι απλίκες στους τοίχους, οι εντυπωσιακοί πολυέλαιοι και τα χειροποίητα φωτιστικά δημιουργούν ατμόσφαιρα μέσα στην οποία η μοντέρνα μεταλλική επίπλωση, στο χρώμα του χρυσού, εντάσσεται αρμονικά φρεσκάροντας το χώρο.
Για το ντεκόρ και την ατμόσφαιρά του θα μπορούσα να έρχομαι κάθε μέρα στο Koursaros της Ομήρου. Η πολυτελής, ανοιχτόκαρδη αίθουσα έχει art deco γλύκα Μεσοπολέμου και αποπνέει ευρωπαϊκό αέρα. Το μπαρ είναι ένα μπιζουδάκι που ανοίγεται προς το ταβάνι με μπρούντζινα art deco λουλούδια. Ένα από τα πιο όμορφα στοιχεία του χώρου είναι τα φωτιστικά: τα δύο δίδυμα δίπλα στο μπαρ μοιάζουν με κόσμημα, ενώ και οι απλίκες στους τοίχους και το κεντρικό κομμάτι με το δυνατό κλασικό σχέδιο με ενθουσίασαν. Η σάλα έχει μια υπαινικτική θεατρικότητα με βαριές μπεζ κουρτίνες στα παράθυρα και τα τέσσερα σεπαρέ που μοιάζουν με θεωρεία. Το λευκό και μαύρο μωσαϊκό στο πάτωμα καθώς και τα παλιομοδίτικα ταγιαριστά ποτήρια νερού ραντίζουν κσι άλλο άρωμα εποχής στο χώρο. Η λιτή μαρμάρινη βιτρίνα του sushi bar στέκεται μια χαρά παρά το μινιμαλισμό της. Art deco αύρα όμως έχει και ο Τηλέμαχος Athens στο χώρο που παλιότερα στέγαζε τον θρυλικό «Απότσο».
Τα τεράστια παράθυρα στην υπερψηλοτάβανη σάλα και ο αντίστοιχου μεγέθους καθρέφτης αποτελούν ένα δείγμα αρχιτεκτονικής που σήμερα σπανίζει και δίνουν άνεση και αέρα στο εστιατόριο. Ένα από τα ιδιαίτερα γοητευτικά στοιχεία της διακόσμησης είναι η μπουαζερί που ντύνει τους τοίχους χαμηλά με μελένιο ξύλο. Ειδικά το κομμάτι αριστερά από το ατμοσφαιρικό μπαρ μοιάζει με τραπεζαρία του 1930 με τα κηροπήγια-αντίκες από κασσίτερο και το παλιό επιτραπέζιο ρολόι στη μαρμάρινη εταζέρα.
Μερικές φορές δεν μπορείς να συνειδητοποιήσεις τις αλλαγές που συμβαίνουν στην πόλη, έτσι δεν πίστευα στα μάτια μου όταν το παλιό μαγειρείο «Άλπεις», απέναντι από την εκκλησία των Αγίων Θεοδώρων, έγινε Παρίσι! Το Quartier d’Athenes είναι ένα κομψό café-restaurant που έχει αέρα γαλλικού μπιστρό με αρκετή δόση από Κεντρική Ευρώπη. Είναι τα στρογγυλά τραπέζια από πράσινο μάρμαρο που δίνουν αυτήν την αίσθηση, συνεπικουρούμενα από τις ντυμένες με πράσινο δέρμα πολυθρόνες και τους καναπέδες στο ίδιο χρώμα. Η βαριά ξύλινη μπάρα με τα αναπαυτικά στουλ-καρέκλες είναι ιδανική για να πίνεις, να τρως και να ρεμβάζεις...
