"1055"

Η Hyatt φιλοδοξεί να δώσει στο θρυλικό "Mont Parnes" τη χαμένη του λάμψη και ξεκινά με ένα εστιατόριο, το "1055", και -φυσικά- το καζίνο. Εδώ πάνω, στην κορυφή της Πάρνηθας, η λέξη θέα αποκτά νέο νόημα, ενώ στην κουζίνα οι δύο σεφ, Μαρκ Έντερμποργκ (από το "Grand Balcon") και Μπάμπης Καραούζας (υπεύθυνος για όλο το ξενοδοχείο), φιλοδοξούν να... φτάσουν ψηλά!

"1055"

"1055"

altitude dining

Η Hyatt φιλοδοξεί να δώσει στο θρυλικό "Mont Parnes" τη χαμένη του λάμψη και ξεκινά με ένα εστιατόριο, το "1055", και -φυσικά- το καζίνο. Εδώ πάνω, στην κορυφή της Πάρνηθας, η λέξη θέα αποκτά νέο νόημα, ενώ στην κουζίνα οι δύο σεφ, Μαρκ Έντερμποργκ (από το "Grand Balcon") και Μπάμπης Καραούζας (υπεύθυνος για όλο το ξενοδοχείο), φιλοδοξούν να... φτάσουν ψηλά!

"1055" - εικόνα 1

Ομολογώ ότι δανείστηκα τον τίτλο από τους καταλόγους του "1055". Τον βρήκα όμως εξαιρετικά πετυχημένο γιατί όταν τρως "υψηλή κουζίνα" στην κορυφή της Πάρνηθας και έχεις ολόκληρο το λεκανοπέδιο της Αττικής στα πόδια σου, το "Altitude dining" μοιάζει ο απόλυτος όρος για να περιγράψει κανείς την εμπειρία.

Όταν έμαθα ότι η Hyatt πήρε τελικά το "Mont Parnes", εγώ προσωπικά χάρηκα. Χάρηκα επειδή έχω δει τη δουλειά τους στη Θεσσαλονίκη και βεβαίως τη δουλειά του ευρύτερου ομίλου στη "Μεγάλη Βρετανία". Πριν από λίγες ημέρες, ανηφορίζοντας τον στριφογυριστό δρόμο για το "Mont Parnes", ανακάλεσα στη μνήμη μου εικόνες από κάποια καλοκαίρια, δεκαπέντε χρόνια πριν, όταν πήγαινα καμιά φορά εκεί με φίλους, τα καλοκαίρια, για καφέ. Το ξενοδοχείο είχε ήδη τα χάλια του, αλλά αυτός ο κήπος με την πισίνα και την απέραντη θέα ήταν μαγεία. Από τότε πήγα μερικές φορές στο καζίνο, αλλά φρόντιζα να μην λοξοκοιτάζω προς το "ξενοδοχείο" γιατί η εικόνα της εγκατάλειψης ήταν καταθλιπτική.

Τώρα, φτάνοντας στο "Mont Parnes", η πρώτη εικόνα είναι ίδια. Μπαίνοντας μέσα όμως πέφτεις σε έναν τοίχο που σε υποχρεώνει είτε να πας δεξιά, στο εντυπωσιακά ανακαινισμένο καζίνο, είτε αριστερά, στο εστιατόριο "1055". Εκεί, μιλώντας με τον ικανότατο και πολύ φιλόδοξο Food & Beverage Manager Γρηγόρη Λιασίδη (από το "Hyatt" της Θεσσαλονίκης), συνειδητοποιώ ότι το εστιατόριο με αυτή τη μορφή θα λειτουργήσει μόνο για 18 μήνες, γιατί τα σχέδια της Hyatt για το "Mont Parnes" προβλέπουν εντυπωσιακές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις. Όταν λοιπόν ολοκληρωθεί το project, το "Mont Parnes" θα είναι ένα πολυτελέστατο ορεινό resort με 100 σουίτες, spa, δύο γαστρονομικά εστιατόρια (!) και ένα "απλό" και ό,τι άλλο μπορεί να επιθυμήσει κανείς. Όλα αυτά φαντάζομαι ότι θα το κάνουν αγαπημένο weekend spot των Αθηναίων και όχι μόνο. Πολύ ενδιαφέρουσα εξέλιξη είναι επίσης το νέο τελεφερίκ, που θα είναι έτοιμο πολύ νωρίτερα, την 1η Οκτωβρίου του 2004 (υπάρχουν και οι ανάγκες του καζίνο και του εστιατορίου, μην ξεχνάτε). Θα είναι υπερσύγχρονο, παντός καιρού, με 14 καμπίνες που θα μπορούν να ανεβάζουν 2.000 άτομα την ώρα (!) στο "Mont Parnes", ενώ η διαδρομή θα διαρκεί, όπως και σήμερα, γύρω στα έξι λεπτά. Τέλος, ο Γρηγόρης Λιασίδης μου φανέρωσε ότι είναι πολύ φιλόδοξοι για τα γαστρονομικά τους εστιατόρια και με "απείλησε" ότι θα μας υποχρεώσουν να ανηφορίζουμε συχνά! Ας πάμε όμως στην τωρινή, ενδιαφέρουσα εικόνα του "1055".

Ο χώρος του εστιατορίου είναι όμορφος, με '70s στοιχεία στη διακόσμησή του και μια μεγάλη τζαμαρία απ' όπου βλέπεις τον κήπο με την πισίνα και βέβαια όλη τη μαγεία της Αθήνας από ψηλά, τουλάχιστον όταν δεν έχει ομίχλη ή σύννεφα. Στη μια άκρη δεσπόζει ένας πίνακας του Μόραλη πάνω από τη μεγάλη μπάρα, δίπλα είναι το πιάνο, ενώ στο βάθος απέναντι υπάρχει ο μπουφές.

ΥΨΗΛΕΣ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ

Το μενού βρίσκεται ακόμη στο δοκιμαστικό στάδιο και σε λίγες εβδομάδες θα πάρει την τελική του μορφή. Το σέρβις είναι καλό, η λίστα των κρασιών εκτενής και ενδιαφέρουσα, με επιλογές από όλο τον κόσμο. Είναι ακόμη νωρίς για να εκφράσει κανείς κρίση για το εστιατόριο, το σίγουρο όμως είναι ότι υπάρχει επίπεδο και όλες οι προϋποθέσεις για υψηλές επιδόσεις. Ό,τι δοκίμασα ήταν πολύ καλής ποιότητας. Η τεμπούρα με γαρίδες και λαχανικά ήταν αέρινη και στεγνή και η σος τσίλι ιδανικά γλυκοπικάντικη, το ριζότο με πορτσίνι ήταν όλο άρωμα και γεύση (και ας μην ήταν ιδανικά χυλωμένο), τα αρνίσια παϊδάκια με κρούστα ντομάτας και σος θυμάρι ήταν υπέροχα και άψογα ψημένα, αλλά τα αδικούσε η αδιάφορη, "ξενοδοχειακή" γαρνιτούρα, ενώ ζουμερή και γευστική ήταν και η πεσκανδρίτσα με μυρωδάτη σος από σαφράν και αρωματικά. Όλα δείχνουν ότι σε λίγο καιρό που η ομάδα θα δέσει και θα βγει το νέο, πιο ενδιαφέρον μενού, το "1055" θα είναι ένα από τα πολύ καλά εστιατόρια της Αθήνας.

Πάνος Δεληγιάννης
pdeligiannis@athinorama.gr
Ιnfo

"1055" Ξεν. Mont Parnes, Πάρνηθα, 2102469111-5.

Διαβάστε ακόμα

Τελευταία άρθρα Εστιατόρια

Η Αθήνα φλερτάρει ξανά με τα μεξικάνικα

Ένα ζωντανό μεξικάνικο σύμπαν για tacos, margaritas και λοιπές συγκινήσεις ξαναστήνεται στην πόλη, με αυτά τα νέα μαγαζιά που φορούν σομπρέρο.

ΓΡΑΦΕΙ: ΜΠΑΜΠΗς ΔΟΥΚΑς
01/08/2026

50 χρόνια Αθηνόραμα: Όταν το κρασί ήταν απαραίτητο στο πικ-νικ

Ανατρέχουμε στο αρχείο των 50 χρόνων του αθηνοράματος και ξεχωρίζουμε στιγμιότυπα από τη βιωματική ιστορία του περιοδικού αλλά και της ίδιας της πόλης.

"Ντάμι": Στην Πλυτά μόλις άνοιξε ένα μερακλίδικο σουβλατζίδικο

Χειροποίητο κεμπάπ αλλά και σούβλες παίζουν πλέον στη Γούβα Παγκρατίου.

Όχι, στο "Napul'e" δεν πάμε μόνο για την πίτσα

Η διεθνώς βραβευμένη Margherita παραμένει το μεγάλο αστέρι του καταλόγου. Όμως ο Francesco Granata έχει εξελίξει τόσο πολύ την υπόλοιπη κουζίνα του, ώστε πλέον το "Napul'e" να αξίζει την επίσκεψη ακόμη κι αν δεν παραγγείλετε ούτε μία πίτσα.

Napul’e

Πιο σίγουρος για τα πατήματά του στην κουζίνα πέρα από τον ξυλόφουρνό του και απελευθερωμένος από την ανάγκη να υπηρετήσει πιστά τη ναπολετάνικη παράδοση, ο Francesco Granata οδηγεί το "Napul’e" στην πιο ώριμη εποχή του, με τη διεθνώς καταξιωμένη πίτσα να παραμένει σημαία του, αλλά όχι αποκλειστικό δέλεαρ του μενού.

Στο Ekies μαγειρεύουν μερικά πολύ ενδιαφέροντα events για το επόμενο διάστημα

Ο σεφ Δημήτρης Παμπόρης συστήνει στο κοινό το νέο του εστιατορικό πρότζεκτ και παράλληλα φιλοξενεί εκλεκτούς Έλληνες δημιουργούς από το εξωτερικό.

Στο ONE, τη νέα αθηναϊκή "πλατεία" του Ψυρρή που ζει από το πρωί μέχρι το βράδυ

Η νέα εποχή του ONE δεν αλλάζει τη φιλοσοφία του, αλλά τη διευρύνει, σε ένα όμορφο όσο και νόστιμο πλαίσιο αστικής αφήγησης.