Ένα καθιερωμένο μετά από τόσα χρόνια παρουσίας πολυασιατικό εστιατόριο, από τα καλύτερα και πιο «τίμια» της Αθήνας στο είδος του.
Έχει όνομα εξωτικού νησιού της Μικρονησίας στον Ειρηνικό. Από εκείνα με τις σμαραγδένιες παραλίες και τους κοραλλιογενείς υφάλους. Η κουζίνα του, ωστόσο, είναι ασιατική. Κινέζικη κατά βάση, με πιάτα από Ταϊλάνδη, Βιετνάμ και Ινδονησία, όπως και γιαπωνέζικο σούσι. Μα, πάνω από όλα, το «Saipan» δεν είναι ένα τυχαίο εστιατόριο. Όταν πήγαινα περίπου πριν από 15 χρόνια, ήταν το καλύτερο κινέζικο της Αθήνας, βραβευμένο και πολυσυζητημένο. Με τα χρόνια μπορεί να μη βρίσκεται πια στο κέντρο της δημοσιότητας, αλλά έχει εξελιχτεί σ’ ένα κλασικό εστιατόριο, από τα πιο τίμια του είδους στην Αθήνα. Ο χώρος προσεγμένος, παραπέμπει στην ασιατική κουλτούρα, χωρίς να είναι φθαρμένος. Μπορντό χρώμα, πίνακες με ασιατικές φιγούρες, κινέζικα βάζα σε όλα τα μεγέθη κι ενυδρείο για καλή τύχη.
Τα περισσότερα πιάτα είναι καλοφτιαγμένα και –κυρίως– χειροποίητα, κάτι που δεν συμβαίνει σε αρκετά κινέζικα της πόλης μας. Το Saigon spring roll είναι τυλιγμένο σε φύλλο ρυζιού και αγκαλιάζει μια γέμιση με γαρίδα, χοιρινό και βερμιτσέλι (πολύ λεπτά noodles ρυζιού). Το κλασικό spring roll ξεχωρίζει από τα τυποποιημένα που έχουμε συνηθίσει. Από τα κυρίως δοκιμάστε οπωσδήποτε την crispy duck. Είναι καλής ποιότητας, καθόλου λιπαρή κι εξαιρετικά νόστιμη. Τυλίξτε τη στα πιτάκια μαζί με τα λεπτοκομμένα λαχανικά κι έχετε ένα πρώτης τάξης «σουβλάκι». Νόστιμες και οι Pataya shrimps. Σωστά ψημένες, αλλά με υπερβολική σάλτσα από ανανά, λίτσι και lemongrass. Το ίδιο πρόβλημα υπήρχε και με το teriyaki beef το οποίο, αν και σωστά ψημένο, βάραινε με πάρα πολλή σος. Το γλυκόξινο χοιρινό ήταν εύγευστα «λουκουμαδάκια» κρέατος (υπήρχε μια υπερβολή στο κουρκούτι) μέσα σε καλοφτιαγμένη γλυκόξινη σάλτσα με ανανά.
(+) Η σταθερότητά του, η προσοχή στην ποιότητα και το πολύ ευγενικό κι επαγγελματικό σέρβις. (-) Η υπερβολή στη σάλτσα σε κάποια από τα πιάτα τα κάνει πληθωρικά πέραν του επιθυμητού και συνεπώς μη ισορροπημένα.
