Σε ελάχιστα μέρη στην Αθήνα αισθάνεσαι την κοσμοπολίτικη αύρα να χτυπά κόκκινο και ανάμεσα τους το εμβληματικό ρεστοράν στην κορυφή της "Μεγάλης Βρεταννίας" κρατά σταθερά τα σκήπτρα. Από τη μία έχεις το απίθανο πανοραμίκ του ολόφωτου Παρθενώνα και από την άλλη λάμψη, αρχοντιά και ξεχωριστό στιλ στην υπέρκομψη σάλα του "GB Roof Garden" με τα εντυπωσιακά φωτιστικά, τις αναπαυτικές πολυθρόνες και τα βαρύτιμα τραπέζια του που στρώνονται με ιδιαίτερη φινέτσα και περιβάλλονται βεβαίως από καλοντυμένους συνδαιτυμόνες. Με τον νέο επικεφαλής σεφ Γιάννη Ροκανά οι δρόμοι μας διασταυρώνονταν τα τελευταία καλοκαίρια στο εστιατόριο "Cremnos" του ξενοδοχείου "Acro Suites" στην Κρήτη, που διακρινόταν σταθερά με Βραβείο Ελληνικής Κουζίνας.
Εδώ βέβαια παίζει σε άλλη πίστα πολύ πιο απαιτητική, καθώς όμως φυλλομετρώ το μενού αναγνωρίζω ορισμένα στοιχεία από τη fine comfort προσέγγιση του με τις κοσμοπολίτικες πινελιές που είχα συγκρατήσει στη γευστική μου μνήμη από προηγούμενες συναντήσεις μας. Την αρχή κάνει ένα πολύ ευχάριστο, κλασικότροπο μοσχαρίσιο ταρτάρ με κρόκο αυγού κονφί, χαβιάρι και φύλλο αγριοράπανου που συνεισφέρει πικάντικη δροσιά στο πιάτο. Εξίσου ευχάριστα και φροντισμένα, τα dumplings θαλασσινών (χτένι, καραβίδα) που έχουν σαν κεντρική ιδέα το κοντράστ των θαλασσινών στοιχείων με τις γήινες νότες από καψαλισμένο λάχανο σε ζύμωση και σάλτσα αγριομάραθου.
Στο ριζότο με καραβίδες χαίρομαι από τη μία το εξαιρετικό του χύλωμα και από την άλλη τις ανατρεπτικές νότες από ιαπωνικό άρτυμα furikake και έναν αφρό από κάρυ και εσπρέσο που συντονίζονται στη γευστική συγχορδία. Στο φρικασέ σφυρίδας με μύδια, ένα πιάτο που ο σεφ κουβαλά στις αποσκευές του από την Κρήτη, είναι μελετημένος ο τρόπος που η λαχανίδα αγκαλιάζει τρυφερά το ψάρι, όχι όμως και η μπερμπλάν του που θέλει μια ένταση για να εξάψει το ενδιαφέρον.
Αυτήν την ένταση που έχει για παράδειγμα το χειροποίητο φύλλο λαζανιού με κόκορα μπαχαράτο, κρέμα από αρσενικό Νάξου και γλυκοφάγωτο πουρέ καρότου που εκπέμπει εύστοχα σε fine comfort συχνότητες, όπως και το αρνί στα κάρβουνα σε μια πλούσια σύνθεση με γλυκάδια πανέ, πουρέ μαύρου σκόρδου, ψητή καρδιά μαρουλιού και κρέμα αυγολέμονου. Τα επιδόρπια βρίσκονταν σε φάση αναθεώρησης εκείνο το βράδυ, δεν μπορώ ωστόσο να μην επαινέσω την πάντα εξαιρετική οινική προσέγγιση του Βαγγέλη Ψωφίδη και βεβαίως το υποδειγματικό σέρβις που χαρακτηρίζει διαχρονικά το εστιατόριο.
