Χασαποταβέρνα δεν τη λες, όμως ο "Αορίτης", του σεφ και συνιδιοκτήτη Σήφη Μανουσέλη, έχει για ατού ακριβώς αυτό που μας τραβάει στα περίχωρα της Αττικής (και την ευρύτερη επικράτεια της ελληνικής επαρχίας, αναλόγως της εποχής) όταν θέλουμε να βουτήξουμε τα δοντάκια μας στη ζουμερή καρνιβορική παράδοση της χώρας: τη σωστή χασαπική σε εκφραστικά ελληνικά κρέατα, που έρχονται στο τραπέζι με την πηγαία νοστιμιά τους αναλλοίωτη, χάρη στη λιτή ακρίβεια της κουζίνας. Βέβαια, δεν ξεκίνησε έτσι ο "Αορίτης", ούτε εξαντλείται η μαστοριά του στα κρεατικά.
Ως κρητική ταβέρνα πρωτοσυστήθηκε στην πόλη, κι ήταν αξιέπαινη η ταχύτητα με την οποία Μανουσέλης και ΣΙΑ έκαναν τις απαραίτητες διορθώσεις, για να ανοίξουν τα μαγειρικά… τσάκρα της κουζίνας και να διευρύνουν το γκελ τους στο αθηναϊκό κοινό. Έτσι, στο γευστικό φάσμα συμπεριελήφθησαν όλα εκείνα που συνθέτουν την ευρύτερη ταυτότητα της απανταχού ελληνικής ταβέρνας, από αλοιφές και μεζέδες, μέχρι μαγειρευτά, πιάτα ημέρας, σχάρα, ακόμη κι ένα – δυο θαλασσινά, για τους νηστεύοντες της παρέας, ας πούμε.
Πάντα, όμως, με κεντρικό άξονα τη χασαπική – το επαναφέρω αυτό, γιατί έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον το ότι τη λειτουργία του μενού διατρέχει μια head to tail φιλοσοφία που ούτε φαίνεται, ούτε αρθρώνεται ή διαφημίζεται ως τέτοια. Όμως, μπορείς εύκολα να την εντοπίσεις, αν εστιάσεις στα σουξέ του μενού και στα μερακλίδικα πιάτα ημέρας που εμφανίζονται ανά τακτά διαστήματα.
Ας πάρουμε γι’ αρχή τα παϊδάκια. Τα παϊδάκια του "Αορίτη" είναι ίσως τα καλύτερα της Αθήνας: τρυφερά κι εκφραστικά, έχουν σάρκα αέρινη και βαθιά κρεάτινη, χάρη στη σωστή ισορροπία ελαφρού dry aging, μαστόρικου σχαρίσματος και μετρημένου αρτύματος με αλατορίγανη και τίποτε άλλο. Δίπλα τους ακριβώς βάζουμε και το αντικριστό, στο οποίο, εντάξει, ο Μανουσέλης θα μπορούσε να διεκδικήσει τίτλο ακαδημαϊκού.
Διάβασε αναλυτικά την κριτική του Αθηνοράματος για τον Αορίτη εδώ:
Διαβάστε Επίσης
