Οι ταβέρνες του κέντρου

Κάποιες πολύ πρόσφατες αφίξεις στην καρδιά της ελληνικής πρωτεύουσας, μας κάνουν να ασχοληθούμε ξανά με τις ταβέρνες του κέντρου, που δείχνουν να βγαίνουν στο προσκήνιο για ντόπιους και φιλοξενούμενους foodies. Από το Θησείο έως τα Εξάρχεια και από το Σύνταγμα έως τις παρυφές του Κολωνακίου, μια λίστα με εκείνα τα -παλιά και καινούρια- μέρη που τιμούν τη γεύση της αστικής οικειότητας.

Ταβέρνα της Ερμού

Στα χαμηλά της Ερμού, η Ergon ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο στην αθηναϊκή γαστρονομία με την Ταβέρνα της Ερμού, που μόλις έκανε πρεμιέρα. Σε έναν χώρο που συνδυάζει την ατμόσφαιρα της κλασικής ταβέρνας με μια σύγχρονη ματιά, προτείνει μια εμπειρία που σέβεται την παράδοση και την ανανεώνει με λεπτομέρεια.

Η πλακόστρωτη αυλή, η ζωντανή μουσική και το λιτό αλλά φιλόξενο περιβάλλον παραπέμπουν σε γνώριμες εικόνες της πόλης. Στην κουζίνα, υπό την καθοδήγηση του culinary director της Ergon, Παναγιώτη Ξάνθη, οι γεύσεις αντλούν έμπνευση από παλιές συνταγές και υλικά που χαρακτηρίζουν την αθηναϊκή κουζίνα.

Δώδεκα Πιάτα

Η ταβέρνα του πολυβραβευμένου Παύλου Κυριάκη μιλά τη γλώσσα της γευστικής οικειότητας με προσοχή στη λεπτομέρεια, δίχως περιττές φανφάρες. Από τον περασμένο, μετά το Κουκάκι, συναντάς τα Δώδεκα Πιάτα και στο κέντρο της πόλης, με το ίδιο ακριβώς αισθητικό ύφος, κοινή μαγειρική κατεύθυνση αλλά ελαφρώς αλλαγμένο μενού, συν μια μεγαλύτερη αγάπη για τα μαγειρευτά.

Manari

Η κρεατοταβέρνα του Άρη Βεζενέ δημιουργεί ένα ξεχωριστό και πολύ ατμοσφαιρικό σκηνικό, έτσι όπως απλώνεται στους ισόγειους χώρους μιας παλιάς στοάς στην πλατεία Αγίων Θεοδώρων. Ο κατάλογος σταχυολογεί χαρακτηριστικές γεύσεις της παράδοσης και εστιάζει στα προσεκτικά επιλεγμένα κρεατοεδέσματα που ψήνονται μαεστρικά στη σχάρα: από τα νεφράκια και τα δύο ειδών παϊδάκια (πρόβατο, αρνί) ως τα μπιφτεκάκια τυλιγμένα σε μπόλια και το σιδηρόδρομο.

Πιο προνομιακό το μεγάλο μακρόστενο τραπέζι που βρίσκεται μπροστά στην ανοιχτή φωτιά και τις σχάρες του μαγαζιού, ενώ η λίστα κρασιών συγκεντρώνει επιλεγμένες ετικέτες ήπιας και φυσικής οινοποίησης. Τραπέζια στρώνονται επίσης έξω, κάτω από τα δέντρα. Το σέρβις περιποιείται με άνεση, ευγένεια και στιλ που αρμόζει στο χώρο.

"Αυλή"

Η πάλαι ποτέ μυστική αυλή στου Ψυρρή, με τη μικρή πόρτα που οδηγεί στο τέως καφενείο που έχει εξελιχθεί σε αγαπημένο προορισμό για κατοίκους και επισκέπτες των Αθηνών. Ο μακρόστενος χώρος, οι ασβεστωμένες σκάλες, τα μπλε πορτοπαράθυρα και τα καρό τραπεζομάντιλα παραπέμπουν σε άλλες, πιο νοσταλγικές εποχές της πρωτεύουσας, ενώ τα μερακλίδικα μεζεδάκια στο τηγάνι (τηγανητό συκώτι, χωριάτικο λουκάνικο, σαγανάκι με παστουρμά) κάνουν καλή παρέα στην πάντοτε παγωμένη μπύρα.

"Κληματαριά"

Η ιστορία της Κληματαριάς τρέχει πίσω στο 1927, όταν έδιναν κι έπαιρναν τα καρτούτσα, οι φασολάδες, οι ρέγγες, οι γαρδούμπες και τα μαγειρευτά. Το οινομαγειρείο που έστησε ο κύριος Γεροδήμος κάτω από τη Βαρβάκειο, δίπλα στα δερματάδικα, τα τσαγκαράδικα, τα εργαστήρια και τις βιοτεχνίες του Ψυρρή, εξακολουθεί να γοητεύει, διατηρώντας ατόφιο το πνεύμα του. Ατμόσφαιρα που σε παραπέμπει στις παλιές αυλές παιδικών βιωμάτων και λειτουργεί ως διέξοδος του μυαλού και των αισθήσεων από το εγκλωβισμένο πολυπολιτισμικό κέντρο της πρωτεύουσας και της καθημερινότητας.

"Νικήτας"

Μαγέρικο - σημείο αναφοράς της γειτονιάς από τα 60s και καθημερινό ραντεβού κατοίκων κι εργαζομένων στου Ψυρρή, παίζει με άνεση στα ταμπλό των ψητών και των μαγειρευτών εξίσου, με δυνατό χαρτί τα μυρωδάτα κοκκινιστά σουτζουκάκια, αλλά και το κοντοσούβλι του.

"Το Παραδοσιακό"

Για αρκετό καιρό, οι ντόπιοι την ήξεραν -και την εμπιστεύονταν- ως την "ψησταριά δίπλα από το Noel". Το χωροταξικό πλαίσιο παραμένει προφανώς το ίδιο, όπως και οι φροντισμένες λιχουδιές της σούβλας και της σχάρας, με έμφαση στο κρέας. 

"Δίπορτο"

Αυτό το υπόγειο κουτούκι μοιάζει σαν καρέ από την εποχή του Μεσοπολέμου. Θρυλικό πια σποτ της Πλατείας Θεάτρου αλλά και της πόλης ολόκληρης, το "Δίπορτο" προχωρά με καύσιμο τη ρετσίνα από το κατρούτσο και όχημα τις φασολάδες, τα γιουβέτσια, τις σαρδέλες και τα γιαχνερά, μαζί με τη διάσημη ρεβιθάδα και τους μεζέδες της ημέρας, βασισμένους σε υλικά φρεσκότατα και οδηγό τη γεύση της Ελλάδας προ Τσελεμεντέ.

"Ηλίας"

Δεν είναι ένα. Είναι δύο, αμφότερα στον πεζόδρομο που συνδέει Θησείο και Πετράλωνα, παράλληλα με τις γραμμές του Ηλεκτρικού. Ο Ηλίας Κολόβης άνοιξε το στέκι του το ’81, στο κομμάτι που λέγεται Θεσσαλονίκης, και το ’92 επεκτάθηκε στη συνέχειά της, την Επταχάλκου. Πάντα οικογενειακή υπόθεση, με τον ίδιο και την κόρη του Σπυριδούλα σε μια αυλίτσα ανάμεσα στον μικρό και τον μεγάλο Άγιο Αθανάσιο, και τον Χρόνη και τη Μαρία, τα άλλα του παιδιά, στο πλακόστρωτο κάτω από τις ελιές, τις μουριές και τις κουτσουπιές, επιμένει με ονομαστά παϊδάκια, μπιφτέκια, αρνίσια συκωταριά και πατάτες κομμένες στο χέρι.

"Ροζαλία"

Κλασική, κλασικότατη ταβέρνα και διαχρονικό στέκι που ταΐζει φοιτητές, εργαζόμενους και νοικοκυραίους, αδιάλειπτα από το 1980. Πολλά ορεκτικά, μεγάλη ποικιλία από μαγειρευτά (κυρίως το μεσημέρι) και ψητά κρεατικά. Η γνωστή αυλή με τα λουλούδια και τα δέντρα, σκεπάζεται με τέντα που ανοίγει και κλείνει σε συντονισμό με τον καιρό. Καλές τιμές.

"Τριαντάφυλλο της Νοστιμιάς"

Ανάμεσα στους πολύβουους δρόμους και τα στενάκια του κέντρου, υπάρχουν ακόμα μικρές γωνιές που κρατούν την αυθεντικότητα και τη γοητεία της παλιάς πόλης. Μια τέτοια γωνιά είναι το "Τριαντάφυλλο της Νοστιμιάς", ένα φιλόξενο μεζεδοπωλείο που ΄ταβερνίζει' και σε κάνει να ξεχνάς ότι βρίσκεσαι στο κέντρο της πρωτεύουσας. Κρυμμένο στη στοά της οδού Λέκκα και προσφέρει πιάτα που τιμούν την ελληνική κουζίνα, με έμφαση στη θάλασσα και στα φρέσκα υλικά.

Ακολούθησε το Αθηνόραμα στο Facebook και το Instagram.