Tuna Belly στο "Μαυρίκο"
Σημείο αναφοράς στην εστιατορική σκηνή της Ρόδου, αλλά κι ένα απ’ τα εμβληματικότερα εστιατόρια της Ελλάδας, με ιστορία από το 1933, ο "Μαυρίκος" (2244031232) γλίτωσε απ’ της… γραφειοκρατίας τα δόντια, που κόντεψαν να τον ξεψαχνίσουν πρόσφατα, κι έτσι τα αδέρφια Μιχάλης και Δημήτρης Μαυρίκος συνεχίζουν την παράδοση που ξεκίνησε ο πατέρας τους, κρατώντας ψηλά στην είσοδο της Λίνδου μια καλοφαγική σημαία που φέρει στην ούγια τις ιταλικές επιρροές του οικισμού. Οι φίνες ψαρομακαρονάδες είναι σταθερά το πιάτο υπογραφή της πολυβραβευμένης κουζίνας, όταν δοκιμάσετε όμως το τρυφερό και βουτυρένιο τονάκι, που έρχεται με ξινοπικάντικη πατατοσαλάτα, η βελούδινη μπουκιά με την εκμαυλιστική λιπαρότητα και το ευγενικό σχάρισμα θα σας τυλίξει σε πλούσιο umami με τέτοιο βάθος και διάρκεια, που θα αναρωτηθείτε μήπως ο Nobu έχει περάσει από εδώ για να μαζέψει ιδέες.
Λινδιακό "αλλαντικό" στο "Hellas"
Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα αραχνοΰφαντο καρπάτσιο μόσχου, συνοδεία δροσερών και ζουμερών μικροσαλατικών που, με τη φρεσκάδα και την οξύτητα που τους προικίζει το τοπικό τυρί Σύνορο, "χτίζουν" ένα απολαυστικό κοντράστ υφών κι εντάσεων. Στη μπουκιά του, όμως, το πιάτο αυτό μεταγράφει την ιστορία των Λίνδιων βοσκών που, ταξιδεύοντας απ’ τα βουνά στις πεδιάδες για να προμηθευτούν φρέσκα λαχανικά για το σπιτικό τους, πάντα κρατούσαν ένα κομμάτι παστωμένο κρέας μαζί τους, είτε για κολατσιό είτε για τρατάρισμα. Αυτήν την παράδοση μεταγράφουν σε πιάτο δημιουργικής φινέτσας οι σεφ Κυριάκος Ιακωβίδης και Ειρήνη Γιωργουδιού (Top Chef 2021), που κόντρα στο αλλοπρόσαλλο τουριστικό σκηνικό απ’ το οποίο περιβάλλονται, επιμένουν να κρατούν τους… βρετανοκρατούμενους Πευκούς ζωντανούς στο γαστρονομικό χάρτη, με το "Hellas" (2244048316).
Σουβλάκι καλαμάρι – σελινόριζα στο "Cesar Meze Bar"
Στιλάτο και δροσερό, με φινετσάτο κοινό που εκπέμπει vibes ιταλικής ριβιέρας, το "Cesar Meze Bar" (2244031410) ήταν ένα από τα καλοφαγικά spots που σήμαναν την ανανέωση της λινδιακής εστιατορικής σκηνής, όταν ο ιδιοκτήτης Κοσμάς Καισαρίδης αποφάσισε να απομακρυνθεί από τα τουριστικά κλισέ, χαράσσοντας χαράζοντας μια δική του διαδρομή. Καπετάνιος του τα τελευταία χρόνια είναι ο σεφ Σταύρος Κουστένης, που κάθε καλοκαίρι ανεβάζει τον πήχη σε ένα παιχνιδιάρικο concept, όπου επαναδιατυπώσεις κλασικών ελληνικών συστήνουν στους διεθνείς επισκέπτες του νησιού την δημιουργική πλευρά του ελληνικού μεζέ. Έτσι, οι παραδοσιακές λαδόπιτες Λίνδου γίνονται τραγανά tacos που αγκαλιάζουν τόνο al pastor, ενώ τα κεφτεδάκια σερβίρονται σε ταρτάρ με αφρό φέτας και ελαιόλαδο μέντας. Το σουβλάκι καλαμάρι – σελινόριζα, δε, με τη λεπτεπίλεπτη ισορροπία στις υφές και τη μαγιονέζα μαύρου σκόρδου να δίνει διακριτικά τσιμπήματα ζωηράδας στις ήπιες εντάσεις, είναι ίσως το πιο φίνο απ’ τα φίνα του πιατάκια.
Ψαρόσουπα στο "Five Senses"
Η θεαματική βεράντα με το πανόραμα στην αμμουδιά της Βλύχας, καδραρισμένης απ’ το άγριο βραχώδες τοπίο της Λίνδου, είναι ένα από τα πιο νόστιμα ορεκτικά που θα μπορούσε να σερβίρει το εστιατόριο του υπερπολυτελούς ξενοδοχείου "Lindos Blu" (κεντρική φωτογραφία). Κι όμως, όταν αρχίσουν να έρχονται στο τραπέζι δημιουργίες του πολυβραβευμένου "Five Senses" (2244032110) όπως το σεβίτσε από ημίπαστο φαγκρί σε νερό χωριάτικης με σορμπέ μπάμιας, ή το παλαιωμένο σουπιοκαλάμαρο γεμιστό με χόρτα και παστουρμά σε σάλτσα χαβιαριού, αρχίζεις να ξεχνάς όχι μόνο τη θέα, αλλά και την τολμηρή… ιδιοτροπία του σεφ Δημήτρη Κονταράτου, που έχει εξορίσει το αλάτι από την κουζίνα του και στηρίζεται σε υλικά όπως η άλμη και το πλαγκτόν, αλλά και οι ζυμώσεις και τα σιτέματα, για να κεντήσει μια fine dining εκδοχή της ροδιακής παράδοσης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η ντελικάτη ψαρόσουπα, που αναδεικνύει την πεμπτουσία της θαλασσινής έντασης στη λεπτή γεύση του ζωμού της και φυλακίζει το ζουμερό δάγκωμα των πιο φίνων θησαυρών της μέσα σε έναν εκφραστικό καβουροντολμά από φινόκιο, στη λογική των κρεμμυδοντολμάδων που ετοίμαζαν με το ψαχνό απ’ τα ψάρια τους οι παλιές νοικοκυρές του νησιού.
Ροδίτικα γιαπράκια στις "Άκρες"
Φινετσάτο new entry στον εστιατορικό χάρτη της Λίνδου, το κτήριο που στεγάζει το ατμοσφαιρικό εστιατόριο "Άκρες" (2244031927) του Ηλία Μαρινάκη έχει ιστορία που κρατά από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα, αφού το 1906 στήθηκε εδώ ένα από τα παλιότερα καφενεία του χωριού. Το νήμα που συνδέει το τότε με το σήμερα γνέθει η καλαίσθητη ανακαίνιση που υπέγραψε το αρχιτεκτονικό γραφείο του Μηνά Κοσμίδη, διαφυλάσσοντας κι αναδεικνύοντας την αρχοντιά του κτηρίου, ενώ την ίδια κομψότητα φέρνει στα πιάτα και ο σεφ Γιώργος Λαουδίκος, προσπαθώντας να συνδέσει το μαγειρικό χθες της Ρόδου με το κοσμοπολίτικο σήμερα. Έτσι, τα διάσημα μικροσκοπικά γιαπράκια του νησιού, με τον ανάμεικτο χοιρινό κι αρνίσιο κιμά και τα ζωηρά μυρωδικά, αποκτούν εδώ μια φίνα μεταγραφή με αυξημένο ενδιαφέρον, χάρη στο καψαλισμένο μοσχαρίσιο μεδούλι που έρχεται στο πλάι τους για να προσθέσει γευστικό βάθος, αλλά και τη βελούδινη κρέμα λεμονιού που φέρνει μετρημένη σπιρτάδα και ισορροπία στο πιάτο. Απολαμβάνεται τόσο στην υπερυψωμένη βεράντα της εισόδου, με το χάζι στην περατζάδα, όσο και στη ρομαντική ταράτσα με τη φωτισμένη Ακρόπολη σε πρώτο πλάνο.
