Δεν είμαι συχνή θαμώνας του "Golden Hall" και γενικά των εμπορικών κέντρων, το παραδέχομαι. Ωστόσο, ειδικά τη γιορτινή περίοδο, που αποκτούν αυτή την υπέροχη αύρα, με τους φαντασμαγορικούς στολισμούς γεμίζοντας από κόσμο που αποζητά μερικές στιγμές χαλάρωσης και θαλπωρής, είναι σίγουρα από τα σημεία που θα κάνω περισσότερα από ένα πέρασματα και όχι μόνο για τις εορταστικές αγορές. Το κλίμα των ημερών λοιπόν αλλά και η είδηση ότι ένας ακόμα κομψός χώρος άνοιξε στον πρώτο όροφο του εντυπωσιακά φωταγωγημένου εμπορικού κέντρου, από τον επιχειρηματία Σωτήρη Χρόνη (Σερσέ Λα Φαμ, Il Baretto) και την εταιρεία Terrablue, ήταν ένας καλός λόγος να ανηφορίσω προς τα βόρεια.
Το ολοκαίνουριο "1896" μπορεί άνετα να γίνει προορισμός και στην κυριακάτικη ανάπαυλα αλλά και για επαγγελματικές συναντήσεις. Minimal και γοητευτικό, ανοίγει η καρδιά σου με το που μπαίνεις στην ευρύχωρη φωτεινή σάλα με κυρίαρχα στοιχεία το λευκό χρώμα και τα μεγάλα παράθυρα που προσφέρουν ανεμπόδιστη θέα του ΟΑΚΑ. Οι ζαρτινιέρες με φυτά εσωτερικού χώρου και κάποια ξύλινα καθίσματα σαν παγκάκια, μου δίνουν την αίσθηση ότι βρίσκομαι σε όμορφο στέκι που άνετα θα επέλεγα για ζεστό ρόφημα τσιμπολογώντας και διαβάζοντας ένα βιβλίο μια Κυριακή ή προς το τέλος της μέρας. Στο επίκεντρο, πίσω από τη μεγάλη μπάρα, το graffiti που επιμελήθηκε ο καλλιτέχνης "Kez", απεικονίζονται μορφές του 1896 όπως ο Σπύρος Λούης αφού ο χώρος είναι εμπνευσμένος από τους Ολυμπιακούς αγώνες. Η δημιουργία του εξάλλου συνδέεται άμεσα με το Ολυμπιακό Μουσείο που στεγάζεται στο ίδιο κτήριο. Παρατηρώ λίγο καλύτερα την εικόνα της "Νίκης της Σαμοθράκης" με το προτεταμένο στήθος και τα απλωμένα προς τα πίσω φτερά, που είναι πραγματικά το κάτι άλλο. Αληθινή τέχνη το graffiti, που προσωπικά εκτιμώ βαθιά.
Σε επίπεδο γεύσης, ο Γιάννης Μαρκουλής, που γνωρίζουμε και από το "Σερσέ Λα Φαμ", προτείνει νόστιμα πιάτα ελληνικής κουζίνας, με μεσογειακές νότες, φρέσκια ματιά και μετρημένους νεολογισμούς. Τα υλικά που δουλεύει είναι απλά όπως και η λογική των ίδιων των προτάσεων. Για παράδειγμα, φτιάχνει χειροποίητα μαντί γεμιστά με μοσχαρίσιο κιμά, μπεσαμέλ γιαουρτιού και σάλτσα κερκυραϊκού σοφρίτο, που κατά κάποιον τρόπο μου θύμισαν παστίτσιο. Ίδιου σκεπτικού και η σιγομαγειρεμένη πανσέτα με γίγαντες που έρχεται στο πιάτο τρυφερή με τραγανή πετσούλα και comfort νοστιμιά. Οι επιλογές είναι μετρημένες, εδώ δεν θα βρείτε την κλασική δομή με ορεκτικά, σαλάτες, κυρίως αλλά μια σειρά πιάτων που σερβίρονται στη λογική του μοιράσματος. Να τιμήσετε το κριθαράκι με άγρια μανιτάρια, κρέμα από τυρί Σαν Μιχάλη, το δοκίμασα με κανθαρέλες και φρέσκα πορτσίνι και η umami γεύση των μανιταριών το καθιστά από τα πιο ενδιαφέροντα του μενού. Για το φινάλε, μετρημένα είναι και τα επιδόρπια, προτιμήστε το αρωματικό γαλακτομπούρεκο με τραγανό πολύ λεπτό φύλλο και αέρινη σιμιγδαλένια κρέμα ή την καρυδόπιτα με κρέμα σοκολάτας, πορτοκάλι και μπαχαρικά. Περιορισμένη λίστα με κοκτέιλ, αποστάγματα και κρασιά.
