© Λεωνίδας Τούμπανος
Ο εξαίρετος (και πολυβραβευμένος) σεφ Γιάννης Παρίκος έχει δώσει εδώ και λίγες εβδομάδες νέα ζωή σε ένα από τα πιο όμορφα σημεία των ΒΠ, αναλαμβάνοντας το -όχι και τόσο εύκολο- task του να επανασυστήσει γευστικά και δομικά το Artisanal στο κοινό.
Το διαχρονικό darling των ΒΠ, μετά από ένα σημαντικό διάστημα απουσίας επανέρχεται στα γευστικά δρώμενα της πρωτεύουσας και μάλιστα το κάνει με τόλμη και νοστιμιά, σερβίροντας πιάτα που θυμίζουν το αστεράτο παρελθόν του σεφ και πατρόν, πια, Παρίκου, αλλά περικλείουν και την φροντισμένη γαστρονομική ανεμελιά του (βραβευμένου με Top Notch από τους Χρυσούς Σκούφους) SeaRocks της Πάρου - καλοκαιρινής έδρας του προαναφερθέντος δημιουργού.
Αρχικά, οφείλουμε να ενημερώσουμε πως 'ενεργή' είναι αυτή την περίοδο μόνο η κάτω σάλα του εστιατορίου, με τον χώρο του κυρίως κτίριου να αναμένεται με ολοκαίνουριο πρόσωπο προσεχώς. Εδώ λοιπόν, το εσωτερικό της πάλαι ποτέ ορανζερί ντύνεται με ωραία ξύλινη ποδιά στους τοίχους, ανάγλυφες υφές και γήινα χρώματα, διαθέτει ένα πολύ όμορφο μπαρ, 'φορά' πιο εστιατορική διάθεση και σκορπά ωραία ενέργεια.
Στα της γεύσης, ο Γιάννης Παρικός μαζί με τον στενό του συνεργάτη Κώστα Τερζούδη, πατούν στιβαρά στο τερέν της θαρραλέας μεσογειακής δημιουργικής κουζίνας, σε ζηλευτή ισορροπία ανάμεσα στο καθημερινό και το high end.
Κάνουμε αρχή με το ταρτάρ καραβίδας με yuzu, γκρέιπ φρουτ και μπισκ. Τολμηρή επιλογή η χρήση της ζεστής μπισκ, που είναι πεντανόστιμη και δε σκεπάζει σε καμία των περιπτώσεων τα υπόλοιπα, ευκρινή στοιχεία του πιάτου, το οποίο είναι λόγος να επιστρέφει κανείς ξανά και ξανά στο Artisanal.
Το αυτό ισχύει και για το ριζότο πατάτας με κροκέτα ουράς μόσχου, παρμεζάνα και τρούφα. Πιάτο-ορισμός του fine comfort (γενικότερης προσέγγισης της κουζίνας εδώ), με τα κυβάκια πατάτας να λειτουργούν άριστα ως αντι-ρύζι, σε ένα περιβάλλον μυρωδάτο και λιχούδικο, που δίνει ένα σύνολο γαστρονομικά ζεστό και οικείο. Top tier πρόταση τα ταλιολίνι λεμονιού με καβούρι, τσίλι, βασιλικό και ξύσμα λεμονιού: Ζυμαρικό με άψογο βράσιμο, iconic combo το καβούρι με το λάιμ και, γενικότερα, ένα μέλωμα δροσερό και πικάντικο που δε συναντάς εύκολα.
Φινάλε με δύο πιάτα που δημιουργούν ευχάριστο πονοκέφαλο όταν τίθεται το δίπολο στεριά ή θάλασσα. Το χριστόψαρο με πουρέ τοπιναμπούρ και μανιτάρια μοσχοβολάει άμα τη αφίξει του στο τραπέζι. Εν συνεχεία εξελίσσεται σε μια επιλογή απροσδόκητα ευχάριστη καθώς, παρότι πρόκειται για ένα θαλασσινό πιάτο, εύκολα θα μπορούσε να τρώγεται στα... βουνά και στα χιόνια, με το ραγού μανιταριών να κάνει σοβαρή δουλίτσα προς τα εκεί, σε ένα μάλλον οξύμωρο αλλά εξόχως λειτουργικό και νόστιμο πάντρεμα.
Έπειτα, το αρνί θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ένα από τα πιο ρουστίκ-chic πιάτα της πόλης. Έχει ρε παιδί μου την 'αρνίλα' του αλλά διαθέτει και τη φινέτσα του - τόσο η σπάλα με το ωραίο γλάσο της όσο και το μίνι σαντουιτσάκι-δορυφόρος με τον λαιμό και τη ντομάτα κονφί.
Στο φινάλε, υπάρχουν αξιόλογα γλυκά σαν την τάρτα μήλου με yuzu και παγωτό καραμέλας, ενώ η λίστα κρασιών είναι προσεγμένη, όπως και οι προτάσεις της μπάρας.
Ακολούθησε το Αθηνόραμα στο Facebook και το Instagram.
Διαβάστε Επίσης
