Την πρώτη του δεκαετία συμπληρώνει φέτος ο Παναγιώτης Γιακαλής στο τιμόνι του όμορφου "Malabar" αλλά και στον ρόλο του executive chef του πολυτελούς ξενοδοχείου "The Margi" της Βουλιαγμένης που το φιλοξενεί. Μια δεκαετία γόνιμη αν μη τι άλλο, μια και η συνεργασία του πολύ ταλαντούχου σεφ με τους αδερφούς Αγιοστρατίτη που έχουν το ξενοδοχείο γέννησε επιπλέον το χρυσοσκουφάτο ρεστοράν "Patio" σε μια κρυμμένη αυλή εντός του, αλλά επεκτάθηκε και έξω από αυτό, με τη δημιουργία των εστιατορικών instant hit "Krabo" και "Akti" στη Βουλιαγμένη, και βεβαίως της Margi Farm στα Καλύβια. Αυτή η τελευταία μάλιστα βρίσκεται σε φάση μεγάλης επέκτασης και θα μας συστηθεί εκ νέου αγνώριστη τον Μάιο, ενώ μεγάλες αλλαγές δρομολογούνται προσεχώς και στο "Malabar" όπως μου εκμυστηρεύεται ο σεφ το βράδυ που επισκέπτομαι το εστιατόριο.
Μπροστά μου έχει καταφτάσει εντωμεταξύ μια υπέροχη κοτόσουπα με λαχανικά γλασέ που θυμίζει βουτυράτο πικάντικο βελούδο κι έχει για συνοδεία τραγανή μπρουσκέτα με ένα εξίσου βελούδινο πατέ από το συκώτι του πουλερικού. Πρόκειται για ένα πιάτο που πρωτοπαρουσιάστηκε το 2021 και φιγουράρει ψηλά ψηλά στο πλούσιο φετινό μενού που έχει χαρακτήρα επετειακό, κάνοντας στάσεις σε χαρακτηριστικές σπεσιαλιτέ του σεφ που αναγράφονται στον κατάλογο με τη χρονιά της εμφάνισης τους και συνδυάζουν όμορφα το comfort στοιχείο με πινελιές έντεχνες στη λογική της μοντέρνας μπιστρονομίας: πιτάκια με εξαιρετικό μπακαλιάρο tempura, αγιολί και ταρτάρ παντζαριού που θυμίζουν τραπέζι της 25ης Μαρτίου τυλιγμένο σε tacos (2019), πικάντικο μοσχαρίσιο ταρτάρ με μουστάρδα Dijon που κάθεται πάνω σε κρακελαριστό "ψωμί" από τερίνα πατάτας (2020), τραγανά σπαράγγια με jamon, παρμεζάνα και αυγό σε κρούστα ψωμιού, που προσφέρουν ένα ενδιαφέρον παιχνίδι με τις υφές (2014).
Ανοίγοντας το κεφάλαιο των ζυμαρικών δεν γίνεται να μη σταθώ στην πληθωρική νοστιμιά του κριθαρότου με παντζάρι που δυναμιτίζεται με κρέμα σκόρδου και καπνιστό χέλι και βεβαίως στα εξαιρετικά χειροποίητα νιόκι με κρέμα παρμεζάνας και δυνατή τρούφα που αμφότερα ξεκίνησαν την καριέρα τους το 2012 και ειδικά το δεύτερο δεν έπαψε στιγμή να σερβίρεται στο εστιατόριο, αποτελώντας πια σήμα κατατεθέν του. Από την άλλη, το χεράκι αρνιού με πουρέ ρεβυθιού, ελιές και ντομάτα κονφί (2013) ναι μεν εκπέμπει φινετσάτη γεύση γης αλλά το κρέας δείχνει να αποζητά λίγη παραπάνω υγρασία, οπότε χαίρομαι περισσότερο το ζουμερό και χυμώδες χριστόψαρο που έρχεται ψημένο ολόσωστα, πάνω σε ένα ευγενικώς ξινό φρικασέ μανιταριών (2017).
Το γλυκό φινάλε έχει κι αυτό τα δικά του θέλγητρα, είτε προτιμήσετε το μιλφέιγ με φίνα κρέμα εσπεριδοειδών και παγωτό Grand Marnier (2014) είτε την tarte tatin με τα έξοχα καραμελωμένα φύλλα σφολιάτας και την αλμυρή καραμέλα που της πηγαίνει πολύ (2021).
