"Θα πρέπει να έχει κανείς μέσα του το χάος, για να γεννήσει ένα αστέρι" έχει γράψει ο Φρίντριχ Νίτσε και ποτέ δε φανταζόμουν πως θα χρησιμοποιούσα το εν λόγω quote για να ξεκινήσω ένα κείμενο γαστρονομίας. Αλλά θα δεις παρακάτω γιατί το κάνω. Ας ξεκινήσουμε όμως συμφωνώντας σε κάτι: Ο όρος "fusion" τείνει να χαρακτηριστεί πασέ. Όχι γιατί δεν μπορούν να υπάρξουν ενδιαφέροντα παντρέματα διαφορετικών φαινομενικά γαστρονομικών φιλοσοφιών που συχνά μεταφράζονται από θαυμάσια έως εμβληματικά πιάτα αλλά κυρίως λόγω της εξέλιξης. Της εξέλιξης που υπάρχει (και) στον εστιατορικό πλανήτη και τείνει να γεννά διαρκώς νέα concepts ή κουζίνες και φιλοσοφίες που θέλουν να επαναπροσδιορίσουν κάποια πράγματα. Σε έναν ολόκληρο κόσμο γεύσης και επιρροής, γιατί να περιοριστείς άλλωστε σε εκείνα που έχουν γίνει ξανά και ξανά;
Και εγένετο χάος
Εσχάτως παρατηρείται μεγάλη κινητικότητα προς αυτή την κατεύθυνση, ειδικά στις πιο ενδιαφέρουσες γευστικά πόλεις των ΗΠΑ. Το "κίνημα" -αν μπορούμε να το χαρακτηρίσουμε έτσι- βαπτίστηκε από το πάντοτε έγκριτο "Εater" ως 'chaos cooking' και συναντάται κυρίως σε μέρη που βρίσκονται κάπου ανάμεσα από το comfort food και το high end. Η χρήση της λέξης "χάος" μπορεί συνειρμικά να προκαλεί αρνητικές σκέψεις αλλά εδώ υπηρετεί περισσότερο τη "δημιουργική αντίδραση" όσον αφορά το φαγητό, τις συνταγές και όποιους περιορισμούς που (δεν) υπάρχουν. Το "χάος" (ή chaos να προτιμάς) εδώ είναι κάτι καλό.
> Διάβασε ακόμη: Ο 'Τιτάνας' είναι ένα καφενείο για Millennials
Αντιπροσωπεύει την αυθεντικότητα και την πρωτότυπη αισθητική, που δείχνει να είναι παντελώς ελεύθερη αλλά στην πραγματικότητα πατά πάνω σε παγιωμένους μαγειρικούς και γευστικούς κανόνες, ειδικά στο πλαίσιο ενός ολοένα και πιο ανοιχτού σε multiethnic επιρροές εστιατορικού περιβάλλοντος. Μιλάμε για εκείνα τα πιάτα που τόσο οι δημιουργοί τους όσο και αυτοί που θα βρεθούν στην άλλη πλευρά του πιρουνιού, μπορούν να απολαύσουν εξίσου, κυρίως γιατί τα τρώνε διασκεδάζοντας ή διασκεδάζουν τρώγοντάς τα.
Αν το καλοσκεφτείς, ίσως να παρατηρείται ήδη και στα μέρη μας - είναι ένα πιο φρέσκο, παραλλαγμένο είδος του fusion, συνήθως εστιατόρια και pop-ups νέας εσοδείας - Φαγητό, υβριδικό, επιθετικό, ολίγον περίεργο και συχνά στα όρια του troll αλλά ταυτόχρονα νόστιμο, έξυπνο και αποδεκτό. Δείγματα μπορεί να έχουμε πάρει από προβοκάτορες μάγειρες σαν τον Ηλία Σκουλά αλλά και αργότερα σε κάποια πιάτα του Άνταμ Κοντοβά (κυρίως στο "Kobra") ή σε προτάσεις του Χρόνη Δαμαλά στο "Cash". Στην ίδια κουβέντα θα μπορούσαμε να βάλουμε ακόμη και το "Nolan" ή τα όσα έχει κάνει ο Μιχάλης Μερζένης στο "Chicken Picnic".
Αν ήταν πιάτο, θα μπορούσε να είναι πίτσα με κίμτσι. Ή κάτι τέτοιο.
"Αντίλογος δεν υπάρχει όμως;" θα αναρωτηθείς κάπως εύλογα. Ας πούμε πως concepts κοντά σε αυτό που περιγράφηκε στις παραπάνω γραμμές, συνηθίζουν να πουλούν σαν τρελά, ειδικά κατά το πρώτο διάστημα της εμφάνισής τους. Και συνήθως, εκφυλίζονται αρκετά γρήγορα από κάθε "ενδιαφερόμενο" που δεν έχει απολύτως καμία σχέση με αυτά και σπεύδει να το οικειοποιηθεί, προς όφελός του προφανώς.
