Μαζί με το νέο του μενού, παρουσιάζει και μια νέα σελίδα στη διαδρομή του αυτές τις μέρες το "Lost Athens", το καλοφαγικό σουξέ του Παγκρατίου, που επανακαλιμπράρει την εστιατορική του πρόταση και αλλάζει level στο γαστρονομικό του προφίλ, επιβεβαιώνοντας τη δυναμική του ως ένα συνεχώς εξελισσόμενο γευστικό project, που απολαμβάνει να βρίσκει νέα πρόσωπα, χωρίς να χάνει τον εαυτό του.
Το εύρημα των πρώτων μενού, για παράδειγμα, που χωρίζονταν σε πιάτα για το χέρι, το πιρούνι, το μαχαίρι και το κουτάλι, έδωσαν στις πρώτες σεζόν του μαγαζιού την ορμή του εξωτικού, βοηθώντας το να εδραιωθεί ως μια εναλλακτική πρόταση στην πολυπρόσωπη γειτονιά της Αρχελάου. Μια πρόταση που ανακάτευε street αλητεία με comfort στρογγυλάδα, για να βρει στον κοινό τους τόπο το γευστικό αποτύπωμα μιας no bullshit γευστικής εμπειρίας αξιώσεων. Τώρα, με το gimmick αυτό να έχει κάνει τον κύκλο του, η έμφαση πέφτει πλέον στα ίδια τα πιάτα, που φέρνουν στο τραπέζι μια πιο κατασταλαγμένη εστιατορική πρόταση, όπου οι διεθνείς επιρροές της ομάδας (με προεξέχοντες τον νεαρό σεφ Γιώργο Ζαχείλα και τον restaurateur των επιτυχιών, Βασίλη Στεφανάκη) βρίσκουν δημιουργική διέξοδο σε μενού πιο συμβατικό μεν, αταξινόμητο και τολμηρό δε, με προορισμό μια casual εκδοχή του fine dining.
Έτσι, αναλλοίωτη μένει η εναλλακτική urban αύρα που αποπνέουν χώρος και θαμώνες εξίσου, με τη νέο-μποέμ αυθεντικότητα της σάλας να βρίσκει αντανάκλαση και στη φιλοσοφία της κουζίνας, που σερβίρει μοντέρνο και νόστιμο φαγητό με τεχνική αρτιότητα και μοντέρνα εικόνα, ισορροπώντας το ινσταγκραμικό με το ουσιαστικό. Ισορροπία που σιγοντάρει και ο νεαρός Γιώργος Καραμπίνης, έχοντας συλλέξει για τη wine list του "Lost Athens", μερικές από τις πιο ενδιαφέρουσες ετικέτες του natural και orange αμπελώνα, εντός κι εκτός συνόρων.
Στην πρώτη μας επίσκεψη σ’ αυτή τη νέα σελίδα του εστιατορίου, απολαύσαμε το μοσχαρίσιο ταρτάρ να φτάνει στο τραπέζι με αφράτο κόψιμο στο κρέας και σιγοντάρισμα στις υφές από το λεπτό φύλλο κρούστας που το συνόδευε, αλλά και χάρμα τις ντελικάτες οξύτητες από καπνιστό aioili που ντρεσάριζε το πιάτο. Παράλληλα, το σκουμπρί με τη φακή beluga και το gel από yuzu, αν και σηκώνει ραφινάρισμα στο δέσιμο των περιφερειακών στοιχείων του, ήταν εύστοχο στο contrast της λιπαρής του σάρκας με το ευγενικό πάστωμα και το στακάτο καψάλισμα.
Highlight της βραδιάς, το παντζάρι σε γκασπάτσο πατζαριού – φράουλας, με το γκερεμέζι να δίνει ωραίο contrast και το κράκερ φιστικιού να γειώνει τη μπουκιά, ήταν ένα κομψό δείγμα δημιουργικής ελληνικότητας, ενώ τα agnolotti που έρχονται γεμιστά με μοσχαρίσιο ραγού και κρέμα παρμεζάνας, αν και χρειάζονται λίγη μαμαδίστικη αγάπη στο μαγειρευτό κρεατάκι, για να αντισταθούν στην ισοπεδωτική δριμύτητα του τυριού τους, ήταν άρτια στην τεχνική τους, με σωστό βράσιμο στο ζυμαρικό κι ωραίο δάγκωμα στη γέμιση – σημάδια ενθαρρυντικά για ένα στέκι που γίνεται ακόμη πιο ελκυστικό όταν ανοίγει ο καιρός, κι ανοίγουν μαζί και οι μεγάλες τζαμαρίες προς το πεζοδρόμιο της Αρχελάου.
(+) Ατμόσφαιρα, μενού και σέρβις δίνουν έναν ευπρόσδεκτο ορισμό στην έννοια του casual fine dining, με την κουζίνα να έχει ανέβει επίπεδο επανακαλιμπράροντας την εστιατορική της πρόταση.
(-) Τόσο η τιραμισού με baba au rum και ganache από καφέ, όσο και η κρέμα λεμονιού με λευκή σοκολάτα και λουίζα υπέφεραν στις υφές τους, υπογραμμίζοντας δυσαρμονία κυρίως πιάτων και γλυκών.
