Νέον φώτα, industrial αισθητική, scandi φινιρίσματα και μια εντυπωσιακά φωτισμένη κάβα πλάι στον φούρνο που καψαλίζει τα ζυμάρια, συνθέτουν την εικόνα του νέου pizza bar της πλατείας Ελευθερίας στα Βριλήσσια, αλλά και το mood ενός spot που ανακατεύει ιδανικές ποσότητες καλοκαιρινής αύρας και συνοικιακής οικειότητας, για να συγκεντρώσει στη μεγάλη μπάρα και το μακρύ μοναστηριακό του τραπέζι ένα ερεθιστικό mix n match κόσμου, με τη νεανική ενέργεια να κυριαρχεί, αλλά και καλοβαλμένες παρέες στα δεύτερα –άντα τους να νοστιμίζουν το μείγμα.
Καλοκαιρινοί ήχοι που ξεχύνονται από ένα εξαιρετικής ποιότητας ηχοσύστημα, γεμίζουν το χώρο με μια ανάσα φρεσκάδας που προδιαθέτει για σοβαρή party δυναμική, είναι όμως ακόμη απολαυστικότερη στις χαμηλές εντάσεις που την πετυχαίνουμε εμείς, αυτό το παγωμένο απόγευμα Τετάρτης, όπου με λιγότερες από 10 μέρες λειτουργίας πάνω του, είσαι τυχερός αν βρεις σκαμπό χωρίς κράτηση.
Βέβαια, μάλλον δεν έχει σημασία ποια μέρα της εβδομάδας θα έρθεις εδώ, αφού "καθημερινά μετά τις 11 η ένταση ανεβαίνει και η πίτσα τρώγεται στο όρθιο", ανάμεσα στα χορευτικά πήγαινε-έλα του κόσμου, όπως μαθαίνουμε. Εμείς πάντως προλαβαίνουμε να την φάμε καθιστοί, και μάλιστα σε mini εκδοχή, με μια τριλογία από pizette να προσγειώνεται μπρος μας, μοσχοβολώντας φρεσκοφουρνισμένο καψάλισμα. Το ζυμαράκι τους λεπτό και με ωραίο μασούλισμα, είναι σκεπασμένο με κρέμα τρούφας, φρέσκα μανιτάρια, δεντρολίβανο και μοτσαρέλα στην Tartufo Bianca, την πιο μυρωδάτη απ’ τις τρεις, και με ρικότα, taleggio, gorgonzola και παρμεζάνα στην Quattro Formaggi, με θυμαρίσιο μέλι να σιγοντάρει ντελικάτα τα παντρέματα εντάσεων, αλλά και ολόκληρους κόκκους από τραγανό ροζ πιπέρι να δίνουν αιχμηρό σκέρτσο σε κάθε δάγκωμα. Παρά την αδυναμία μου για τις λευκές πίτσες, πάντως, η ντοματένια σαλτσούλα της Prosciutto, με λεπτοκομμένο αλλαντικό, baby ρόκα και μοτσαρέλα, με έκανε να αλλαξοπιστίσω, με την ευγενική ένταση και τη ντελικάτη φρουτάδα που της κληροδοτούν τα ντοματίνια San Marzano που έχει για βάση της.
Η πίτσα, που έχει την υπογραφή του Αλμπέρτο Τέτο Σιμιλήδη και ταιριάζει χάρμα με τα καλοβαλμένα cocktails που έχει συνθέσει ο Μανώλης Λυκιαρδόπουλος (οι δυο τους κρύβονται και πίσω από τα pairings του "Odori" στο Κέντρο), είναι βέβαια βασίλισσα στο μενού του "Forget About It", όμως και τα bar bites που ετοιμάζει η κουζίνα, είναι άξιοι υπασπιστές. Τα τραγανά spaghecini (σαν τα arancini, αλλά με τηγανισμένο σπαγκέτι στη θέση του ριζότο), που έρχονται με κρέμα τρούφας και πεκορίνο Sardo, φέρνουν λιχούδικο fun στο τραπέζι, ενώ οι κροκέτες τηγανητής πίτσας (σκεφτείτε τα σαν αλμυρά doughnuts, αλλά με πιο μαστιχωτό δάγκωμα) έχουν τη δική τους comfort φάση. Από τον μικρό κατάλογο ζυμαρικών, που περιλαμβάνει επίσης pacherri με pesto και παπαρδέλες Bolognese, τα linguini carbonara ξεχωρίζουν για το ωραίο δέσιμο της σάλτσας με τις ορεκτικές εντάσεις σε αυγό και παρμεζάνα, και το απολαυστικό δάγκωμα στο άριστα καραμελωμένο guanciale – λίγο πιο νωρίς να είχε βγει το ζυμαρικό, και θα είχαμε ανταλλάξει όρκους αφοσίωσης…
(+) Καλοβαλμένα cocktails, ευρηματικά και νόστιμα toppings στις σωστά δουλεμένες πίτσες και καλοκαιρινό party mood ανεξαρτήτως καιρού κάνουν το "Forget About It" ιδανικό στέκι για να ξεχάσεις τι μέρα είναι.
(-) Μεγάλο φάουλ το πανάρισμα της mozzarella στην πειραγμένη caprese, αφού το τυρί χάνει όλη τη χυμώδη βουτυράδα του και δεν έχει τίποτε να συζητήσει με τις ζουμερές ντομάτες που το συνοδεύουν.
