Δεν είναι πολλά τα μαγαζιά αυτήν την εποχή που βλέπουν τα τραπέζια τους να γεμίζουν μια καθημερινή αλλά η "Ιωλκός" το καταφέρνει. Ο χώρος, διακοσμημένος με βιβλιοθήκες και μεγάλα τραπέζια ειδικά στο μπροστινό κομμάτι, αποπνέει αστική ζεστασιά ασυνήθιστη για τα μαγαζιά του είδους, αν και η ψαριέρα που βλέπεις στο έμπα, φορτωμένη με όλων των ειδών τα ολόφρεσκα θαλασσινά καλούδια, δεν σου αφήνει καμία αμφιβολία για τον ιωδιούχο προσανατολισμό της κουζίνας. Τα ηνία της ανέλαβε πριν λίγους μήνες ο έμπειρος σεφ Μιχάλης Ντουνέτας, ο οποίος δημιούργησε έναν πλούσιο κατάλογο που εκφράζει διαφορετικές πλευρές της ψαροφαγίας και σου δίνει την δυνατότητα να κινηθείς αναλόγως διάθεσης προς όποια κατεύθυνση επιθυμείς.
Απόλαυσα ιδιαίτερα το άκρως ορεκτικό καλωσόρισμα με "cappuccino" κακαβιάς που ήρθε σκεπασμένη με αφρό από αβγοτάραχο και λεμόνι, και ήταν ένα τρόπον τινά προοίμιο για τις πιο μοντέρνες προτάσεις του μενού: τα ενδιαφέροντα ωμά όπως το ταρτάρ καραβίδας με αβοκάντο και ντομάτα που με κέρδισε με την εξαιρετική του πρώτη ύλη και τη μεσογειακή γλύκα της μαρινάδας του, αλλά και τους σύγχρονης αντίληψης "μεζέδες" όπως τα tacos γαρίδας με πικάντικη μαγιονέζα και τα γυαλιστερά κράκερ ρυζιού με μελάνι σουπιάς που γαρνίρονται με τρυφερό χταπόδι και καλό ταραμά. Στις πιο κλασικές στιγμές, μη χάσετε με τίποτα τη δική τους λακέρδα από ελληνικό τονάκι. Πρόκειται για μερακλίδικο θαλασσινό βελούδο που κρατά τη ζωντάνια του, θυμίζοντας sashimi στην όψη, και ενισχύεται με καλό ελαιόλαδο και φρέσκο κρεμμύδι^ αν σας φανεί πολύ έντονο, μπορείτε να το "σπάσετε" σταλάζοντας πάνω του λίγο από το λεμόνι που έχει για συνοδεία.
Ο κλασικός θαλασσινογήινος συνδυασμός του καπνιστού χελιού με τη φάβα κερδίζει πόντους χάρη στην καλή πρώτη ύλη και των δύο, ενώ αν αγαπάτε τα μύδια στον αχνό, αξίζει να δοκιμάσετε αυτά τα νόστιμα και σαρκωμένα που προτείνουν εδώ με αρώματα από ρούμι, μοσχολέμονο και δυόσμο. Στα κύρια, το παιχνίδι παίζεται ανάμεσα στο ψάρι της αρεσκείας σας στη σχάρα και στο τηγάνι, καθώς και σε προτάσεις σε θαλασσινή pasta. Από τις δεύτερες δοκίμασα το ριζότο με μελάνι σουπιάς που ήρθε ελαφρύ και σωστά μαγειρεμένο, έχοντας πάνω του ζουμερό καλαμάρι σχάρας, ενώ από την ψαριέρα διάλεξα μπαρμπούνια που αν και η συνομιλία τους με το τηγάνι τράβηξε λίγο παραπάνω, ήταν νόστιμα και ζουμερά. Ο αποδομημένος μπακλαβάς, με μήλο, αχλάδι και καραμελωμένους ξηρούς καρπούς σε αγκαλιά από τραγανότατο φύλλο, γράφει ωραία στο τέλος.
(+) Σέρβις φιλικό και αποτελεσματικό ακόμα και τις στιγμές της αιχμής, αλλά και μια εκλεκτή κολεξιόν από αποστάγματα, ανάμεσα στα οποία και αρκετά παλαιωμένα.
(-) Στο σεβίτσε γαρίδας με μάνγκο, τσίλι και ρόδι, οι υψηλές οξύτητες "σκεπάζουν" τον πρωταγωνιστή του πιάτου.
