Ο Δημήτρης Αντωνόπουλος ρωτάει, τρώει, απολαμβάνει και μαθαίνει το στόρι ενός από τα πιο περιζήτητα εστιατόρια της Αθήνας.
Ο ταν αρχές Ιουνίου του 2012 περνούσα έξω από το «Μαύρο Πρόβατο του Press Café» στην Αρριανού, στο Παγκράτι, που είχε μόλις ανοίξει, σκέφτηκα ότι δεν του δίνω πάνω από έξι μήνες ζωή. άντε σκάρτο ένα χρόνο. Μπορεί το μαγαζί να έβγαζε μάτι, αλλά εγώ σκεφτόμουν «Ποιος θα κάτσει στο γούπατο, με τ’ αυτοκίνητα να περνάνε δίπλα του, στα μικρά τραπεζάκια, στο στενό πεζοδρόμιο. Και με την πλατεία Προσκόπων στα πάνω της, δεν έχει μέλλον». Ευτυχώς διαψεύστηκα 100%. Όταν γύρισα στην Αθήνα τον Σεπτέμβριο έπεσα απ’ τα σύννεφα… Στο «Μαύρο Πρόβατο» είχε ήδη αρχίσει να γίνεται χαμός και η κοσμοσυρροή συνεχίστηκε όλη τη χρονιά. Στόμα με στόμα, γραπτό το γραπτό από τον Τύπο που έσπευσε να το παρουσιάσει, το «Μαύρο Πρόβατο» εξελίσσονταν μετά το «Base Grill» στο καινούργιο γκραν σουξέ της πόλης. Πολλοί καλλιτέχνες το έκαναν στέκι τους, ενώ στα τραπέζια του κάθονται από νέα παιδιά μέχρι… καλοζωισμένοι υπερήλικες με πλούσια αστική αύρα, μόνιμοι θαμώνες της Λυκόβρυσης και των συναφών μαγαζιών της Πλατείας στο Κολωνάκι. Και δεν είναι μόνο αυτά, είναι και το εντελώς ασυνήθιστο για τα ελληνικά δεδομένα φαινόμενο ο κόσμος να συρρέει στα τραπέζια του πεζοδρομίου ακόμη και μέσα στο κρύο του χειμώνα!
Κάτι τρέχει λοιπόν σ’ αυτό το μπιστρό και προσπάθησα να το καταλάβω. Το πρώτο πράγμα που σε τραβάει σ’ αυτό το μαγαζί είναι το όνομά του. Εδώ χρειάζεται μια μικρή βουτιά στην ιστορία του, που μου την αφηγείται η δημιουργός του Ευδοξία Πάντου. «Το “Press Café” ξεκίνησε τη δεκαετία του ’80 στην Καρνεάδου ως βιντεοκλάμπ που έφτασε να κάνει και delivery τις ταινίες του, πουλώντας ταυτοχρόνως και ξένο Τύπο. Το ’95 άλλαξε και έγινε ένα μαγαζί delivery με καφέ, ποιοτικά σάντουιτς, πίτες και σαλάτες. Σιγά σιγά βάλαμε φαγητό που έτυχε μεγάλης αποδοχής και το 2003 δημιουργήσαμε ένα νέο παρασκευαστήριο στην Αρριανού». Ξέρω από πρώτο χέρι, και από πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους, ότι το φαγητό του «Press Café» ήταν από τα πρώτα σε ζήτηση στο ευρύτερο κέντρο της Αθήνας. Η χάρη του μάλιστα έφτανε μέχρι το Μαρούσι, όταν εταιρείες-παλιοί πελάτες μετακίνησαν εκεί τα γραφεία τους! Το 2010 όμως μετά τα τραγικά γεγονότα της Marfin κάτι άλλαξε. «Το κέντρο κατέρρευσε και οι παραγγελίες μειώθηκαν δραματικά, οπότε κάτι έπρεπε να γίνει» μου λέει ο συνέταιρος της Ευ. Πάντου Νίκος Κρασσάς. «Αποφασίσαμε να ανοίξουμε το “Press Cafe” στον κόσμο, φτιάχνοντας βιτρίνα όπου προβάλλονταν τα φαγητά, αλλά δεν τράβηξε καθόλου. Εμείς μεταξύ μας το λέγαμε “Μαύρο Πρόβατο του Press Café”».
ο θυμάμαι αυτό το μαγαζί. Ήταν άσχημο, με ύφος καφετέριας της δεκαετίας του ’90 – πού να κάτσει άνθρωπος εκεί μέσα! «Κάτι έπρεπε να κάνουμε» μου λένε με μια φωνή η Πάντου και ο Κρασσάς. «Φωνάξαμε τη Λιάν Βερμέερ που είχε διακοσμήσει το πανέμορφο “Απλά” του Καραμολέγκου στη Νέα Ερυθραία. Μόλις είδε το μαγαζί είπε αμέσως “Θα το βάψω μαύρο”». Αποδείχθηκε σοφή επιλογή, καθώς αυτό το στιλάτο μαύρο κουτί τραβάει αμέσως το μάτι. Η επίπλωση με λευκόξανθες καρέκλες καφενείου μαζί με τα τραπέζια του έδωσαν ευπρόσδεκτη θέρμη στο χώρο, προβάλλοντάς τον σαν θεατρικό σκηνικό. Τα αποφθέγματα του τύπου «Τρώμε ό,τι ψηφίζουμε, ψηφίζουμε ό,τι τρώμε» ή «Η τέχνη θέλει το μάστορά της και η φάβα το λάδι της», γραμμένα με κιμωλία στο μαυροπίνακα των τοίχων, δίνουν σ’ αυτό το νεο-μπιστρό την κουλτουριάρικη ζεστασιά μιας ταβέρνας του 2010. Και τελικά, όταν κάθεσαι στα μικρά τραπέζια του πεζοδρομίου, τα αυτοκίνητα που περνάνε δεν είναι ενοχλητικά. δεν χαλάνε καθόλου την ατμόσφαιρα της γειτονιάς, με τον κόσμο που περνάει ωραία να ζουζουνίζει χαρούμενα. Εδώ τελικά χαλαρώνεις, ηρεμείς και περνάς την ώρα σου σ’ ένα σκηνικό όμορφο και πηγαίο μέσα στην απλότητά του. Χωρίς να θέλω να κάνω αναλυτική κριτική, θα έλεγα ότι η κουζίνα του είναι εκφραστική, ελληνομεσογειακή και θα της έβαζα με άνεση 13/20(), με το βελάκι να σηματοδοτεί μια ανώτερη ποιότητα από τον αριθμό και μια σαφή αναζήτηση. Από την τελευταία μου επίσκεψη ξεχωρίζω, εκτός από την αγαπημένη μακαρονάδα βρασμένη σε ζωμό προβάτου, με στάκα, μυζήθρα και πιπέρι, το πολύ καλό και ζουμερό τηγανητό συκώτι με μπαχάρι και κρεμμύδι και τον νεωτεριστικό μουσακά με βελούδινη σαν χάδι μπεσαμέλ με σπανάκι και κιμά κοτόπουλου.
Η έλξη του «Μαύρου Πρόβατου» δεν περιορίζεται όμως στη νοστιμιά. έχει τόσο γλυκές τιμές που διεκδικεί την πρώτη θέση στη σχέση ποιότητα-τιμή-ατμόσφαιρα σ’ όλο το λεκανοπέδιο. Αυτός είναι πιστεύω τελικά ο λόγος της επιτυχίας του: η σύνθεση των πολύ καλών επιδόσεών του στα πάντα. Από φέτος μάλιστα απέκτησε άλλη μία μικρή αίθουσα, λευκή με μικρά μαύρα πρόβατα στους τοίχους. Πώς είναι όμως δυνατόν ένα μαγαζί να έχει τέτοιες τιμές –άνετα € 20 το άτομο με ποτό και χωρίς καμία δυσκολία 15– που μόνο σε ταβέρνες της ελληνικής επαρχίας συναντάς πλέον. Η ψυχή του «Μαύρου Πρόβατου», η Ευδοξία, εξηγεί: «Έχουμε εμπειρία 20 χρόνων και κάνουμε τις προμήθειές μας από επιλεγμένους χονδρεμπόρους. Ψωνίζουμε ό,τι είναι δυνατόν σε μεγάλες ποσότητες για να πετυχαίνουμε καλύτερες τιμές. Έχουμε κοστολογήσει επακριβώς τις συνταγές μας, ζυγίζουμε τα πάντα και δεν κάνουμε καμία σπατάλη. Έχουμε πολύ προσεκτική διαχείριση, ελέγχοντας τα πάντα. Ξέρουμε τις ποσότητες που πρέπει να μαγειρέψουμε για να μην πετάμε, αλλά έχουμε μέσα στους κανόνες της λειτουργίας μας το καθημερινό άλλαγμα των λαδιών στις φριτέζες. Κάνουμε οικονομίες κλίμακας και το ποσοστό του κέρδους μας είναι μικρότερο από άλλα μαγαζιά. Κερδίζουμε από τους πολλούς ικανοποιημένους πελάτες που γεμίζουν το “Μαύρο Πρόβατο” μεσημέρι-βράδυ, δεν υπάρχει λόγος να ανεβάσουμε τις τιμές μας».
