Γεννημένο στην καρδιά των 'Άλπεων και εμπλουτισμένο με τη γεύση της εξερεύνησης, το premium ιταλικό νερό Lurisia φέρνει τη φινέτσα του Πιεμόντε στο ποτήρι, δεμένη με έναν συναρπαστικό θρύλο. Λέγεται ότι, το 1900, το χτύπημα της αξίνας ενός ανθρακορύχου στους πρόποδες των Δυτικών 'Άλπεων, έκανε να κυλήσει από τον βράχο νερό που αποδείχτηκε εξαιρετικό για κατανάλωση, αλλά και πολύτιμο για την επούλωση πληγών. Το νερό αυτό ήταν η πηγή του Lurisia (Santa Barbara Di Lurisia) και η φήμη του έφτασε πέρα από τα σύνορα της περιοχής, με τη βραβευμένη με Νόμπελ, Μαρία Κιουρί να φτάνει στην περιοχή και να πιστοποιεί τις εξαιρετικές ιδιότητες του λίγα χρόνια μετά. Εμπνευσμένοι από το θρύλο του εξερευνητή, λοιπόν, και με οδηγό το premium ιταλικό νερό Lurisia και τη βραβευμένη φιάλη του σε σχήμα φαναριού, ανακαλύπτουμε κι εμείς μερικές από τις πιο φίνες γαστρονομικές γωνιές της πόλης. Ακολουθήστε μας!
Da Bruno, Π. Φάληρο
H διαχρονική τρατορία του Παλαιού Φαλήρου, σημείο αναφοράς για πάνω από 35 χρόνια, με τον καταπράσινο κήπο και τα στιλάτα φερ φορζέ τραπεζοκαθίσματα, εξακολουθεί να συναρπάζει τους τιφόζι της γεύσης, με επικεφαλής στην κουζίνα του την σεφ Κυριακή Φωτοπούλου και μερικές από τις πιο φίνες ιταλικές πρώτες ύλες στη φαρέτρα της. Αφράτες burrate, μοσχομυριστές τρούφες, εξαιρετικά ελαιόλαδα, παλαιωμένες parmiggiane γεμάτες umami νοστιμιά, αλλά και φρέσκα ζυμαρικά γίνονται τα βασικά όπλα μιας κουζίνας που μιλάει άπταιστα την κλασική ιταλική, με πιάτα σαν τα paccheri con Guancia, όπου η παραδοσιακή ναπολιτάνικη pasta συναντά σιγομαγειρεμένα μοσχαρίσια μάγουλα με κρέμα παρμεζάνας, ή το risotto funghi, με ραγού μανιταριών και πάστα μαύρης τρούφας. Η αφράτη και τραγανή pinsa είναι ένα άλλο κεφάλαιο μόνη της, ενώ η αυθεντική συνταγή της Tiramisu Da Bruno, που έρχεται για μεγαλοπρεπές φινάλε, έχει γράψει τη δική της ιστορία.
Prac•sitele, Κέντρο
"Veni Vidi Amavi" γράφει η πινακίδα που έχει στην είσοδο του αυτό το νέο καλοφαγικό darling του Κέντρου, κι αυτό ακριβώς συμβαίνει όταν αντικρίζεις την όμορφη, upscale διακόσμηση του: "έρχεσαι, βλέπεις, ερωτεύεσαι"! Ανοιχτόκαρδα χρώματα, μαρμάρινα τραπέζια, ένας "κήπος" σε τοίχους και κολόνες, αλλά και πολύ ταιριαστό μουσικό χαλί στη σωστή ένταση, αγκαλιάζουν την μια εμπειρία μοντέρνας ιταλικής φινέτσας κι απλότητας, με την pasta να ακολουθεί κλασικές κατευθύνσεις (linguini caccio e pepe και bucatini carbonara με αυγό και guanciale ανάμεσα στα φαβορί), και η πίτσα, κριτσανιστή, κυψελωτή και πανάλαφρη, να βγαίνει από φούρνο-έργο τέχνης σε 5 εκδοχές, με must taste τις Burratina (με mortadella al pistacchio, πέστο φιστίκι Αιγίνης και βαλεριάνα) και San Daniele (ντομάτα San Marzano, μοτσαρέλα fior di latte, προσούτο San Daniele 24μηνης ωρίμανσης). Όλα αυτά πλαισιώνονται από προσεγμένη λίστα κρασιών με ελληνικές και ιταλικές ετικέτες, καθώς και μία αρκετά ενδιαφέρουσα cocktail list, στα μοτίβα του aperitivo.
Vittoria Gati, Γλυφάδα
Συνεχίζοντας την οικογενειακή παράδοση σε εστιατορικά σουξέ (ο πατέρας, Γιάννης Παπακώστας, είχε "αναστατώσει" το Κολωνάκι των ‘90s με το θρυλικό "Casa di Pasta), ο Γιώργος Παπακώστας παρέα με τα αδέρφια του Φάνη και Θανάση, έχουν αφήσει το δικό τους στίγμα στην αθηναϊκή εστίαση με σειρά επιτυχημένων γευστικών projects απ’ άκρη σ’ άκρη της πόλης. Ναυαρχίδα τους όμως παραμένει το "Vittoria Gatti", μια σύγχρονη ιταλική brasserie στο κέντρο της Γλυφάδας, όπου ο Γιώργος μοιράζεται την κουζίνα με τον Σάββα Λαζαρίδη. Οι δυο τους συνυπογράφουν ένα μενού που αντλεί έμπνευση από αυθεντικά ιταλικά κλασικά, για να προτείνει πιάτα που φέρνουν τη γεύση της Μπότας σε σύγχρονο μεσογειακό σκηνικό. Το Vitello Tonnato και τα Arancini al Pomodoro έχουν φανατικούς, τα gniochi ala norma, με καπνιστή μελιτζάνα και χταπόδι, φτιάχνονται επί τόπου και μοσχοβολούν καλοκαιρινή φρεσκάδα, ενώ σουξέ όπως τα agnolotti, γεμιστά με μοσχάρι και ricotta, οι papardele Bolognese με την αυθεντική μπολονέζικη συνταγή του ραγού, αλλά και οι πίτσες που ψήνονται σε ξυλόφουρνο με ελιά, γίνονται όλα από φρέσκο ζυμάρι, με αλεύρι που έρχεται εδώ αποκλειστικά για το "Vittoria Gatti", από παραδοσιακό μύλο στα περίχωρα της Νάπολης. Τι πιο οριτζινάλε!
