Γιατί γίνεται τέτοιος χαμός με το Solene;

Δε γνωρίζω αν το έχεις προσέξει αλλά εσχάτως φαίνεται να υπάρχει μια στροφή σε κλασικές γεύσεις και τάσεις, με τη γαλλική κουλτούρα να βρίσκεται στο επίκεντρο όλου αυτού. Δεν το κάνει με τη μορφή της εξωφρενικά αυστηρής, επίσημης haute cuisine του παρελθόντος αλλά πατά σε αυτή για να ερμηνεύσει την εστιατορική αίσθηση του τώρα με το πρίσμα της. Σε αυτή τη "νέα γαλλική" φάση, παραδοσιακά πιάτα επανεμφανίζονται με μικρά twists, σε χώρους με προσοχή στη λεπτομέρεια και αβίαστη κομψότητα, που όμως δε θυμίζουν τόσο πολύ το 'στρατιωτικά' στημένο εστιατόριο. Και κάπου εδώ, μπαίνει στην κουβέντα μας το Solene. 

Ένα γαλλοστροφές υβρίδιο πραγμάτων που θα μπορούσε να σταθεί σαν βιενουαζερί σε μικρή, χαριτωμένη γαλλική κωμόπολη αλλά και σαν γκραν μπιστρό στα βουλεβάρτα των Παρισίων. Υπερβολή το τελευταίο; Μπορεί. Αλλά είναι τέτοια η αίσθηση που σου αφήνει, η νέα προσθήκη στον εστιατορικό χάρτη της πόλης (λειτουργεί μόλις λίγες εβδομάδες), ειδικά κατά τη μετάβασή του από την ημέρα στη νύχτα, που επιτρέπονται και τέτοιες.

Άσε που, ειδικά στην ευρύτερη περιοχή του κέντρου, είχα καιρό να δω ζευγάρια και παρέες να φορούν τα 'καλά' τους για να βγουν για φαγητό και να περνούν πραγματικά όμορφα, με ακομπλεξάριστο τρόπο - αυτό ακριβώς συνέβη μια random Κυριακή που βρέθηκα στο χώρο του. H αλήθεια είναι πως μου άφησε πολύ όμορφη εντύπωση και μια μάλλον ξεχασμένη αίσθηση στην εποχή του fast fashion - κι αυτό δεν πάει μόνο για τις στιλιστικές επιλογές. 

Το Solene πιάνει στρατηγικό πόστο στη νέα χοτ πιάτσα της πόλης (στη Δραγατσανίου και την Πλατεία Κλαυθμώνος) και ενδείκνυται για κάθε είδος επισκέπτη, κάθε στιγμή της ημέρας. Την πρώτη ισχυρή δήλωση εδώ κάνει ο ίδιος ο χώρος, τικάροντας όλα τα κουτάκια που θα περίμενε κανείς, δίχως όμως να εισέρχεται στο σύμπαν του κλισέ. Αντιθέτως, το δάπεδο-σκιακέρα και οι μαρμάρινες ροτόντες κάνουν ωραίο κοντράστ με τις μοντέρνες γραμμές, τις προθήκες των γλυκών, την ανοιχτή κουζίνα στο βάθος και τις λοιπές λεπτομέρειες. 

Στο γευστικό του παλμαρέ, δύο Αλέξανδροι μεριμνούν για όλα όσα φτάνουν στο πιάτο. Ο Αλέξανδρος Κούφας είναι εκείνος που φροντίζει για οτιδήποτε θεωρείται ζύμη ή γλυκό εδώ. Ο πρώην pastry chef της Μεγάλης Βρεταννίας και ένας εκ των κορυφαίων του είδους στην πόλη έχει δώσει πόνο στο πρότζεκτ ψωμί-κρουασάν-αρτοσκευάσματα-γλυκό. Τόσο, που κυριολεκτικά δε θα είσαι σε θέση να γνωρίζεις τι να πρωτοδιαλέξεις από τη 'βιτρίνα' του Solene. Έτερος Αλέξανδρος, ο (βραβευμένος με Χρυσό Σκούφο και αστέρι Michelin) κύριος Τσιοτίνης, που επιμελείται μια φροντισμένη fine comfort κουζίνα η οποία  αγαπά τις κλασικές γεύσεις (εκτελεί εντός ο Γιάννης Καπετάνιος).

Κάνεις εξαιρετική αρχή με το στρείδι όπως παραδοσιακά σερβίρεται στο Παρίσι και εμπλουτίζεις τη συνέχεια με old school ταρτάρ a l’ Ancienne από εκλεκτή ελληνική μοσχίδα, ψιλοκομμένο στο χέρι για καθαρή υφή και βαθιά γεύση, που αγκαλιάζεται από βελούδινο κρόκο αυγού confit στους 63°C και διακριτικό άρωμα λαδιού τρούφας. 

Wow factor, μια σαλάτα: Εκείνη με τα παντζάρια ψημένα σε κρούστα αλατιού, γλασαρισμένα με βινεγκρέτ τριαντάφυλλο, κατσικίσιο τυρί, πεκάν, ρόδι και φρέσκα μυρωδικά, που αναδεικνύει τόσο τα αρώματα και τα υγρά του λαχανικού όσο και τα αγγίγματα όλων των άλλων στοιχείων.

Στα των ζυμαρικών, η calamarata συναντά την τεχνική της carbonara σε μια πλούσια, βελούδινη εκδοχή. Το Comté 36 μηνών χαρίζει βάθος και ένταση, ενώ το καπνιστό στήθος πάπιας προσθέτει αρωματική, φίνα λιπαρότητα, σε μια από τις πιο σέξι pastas της Αθήνας. 

Θα ήθελα λίγη παραπάνω σε ποσότητα, ζουμερή σάρκα αστακού στο lobster roll και εντός του αφράτου μπριός, ειδικά από τη στιγμή που αυτή λειτουργούσε πολύ όμορφα με το κρεμώδες αβοκάντο, τη γλυκόξινη μαρμελάδα ντομάτας και τις ζωηρές νότες κόκκινου γκρέιπφρουτ.

Στα βαριά χαρτιά, η εκδοχή του εδώ Rossini με τρυφερό μοσχαρίσιο φιλέτο, ψητό foie gras που βαστά για λίγο και έπειτα λιώνει απαλά πάνω στο κρέας και λεπτές φέτες τρούφας για γήινο feeling. Έξτρα προοπτική από την πλούσια σάλτσα από πιπέρια και κόκκινο κρασί. Last but not least, ένα από τα best sellers, που δεν είναι άλλο από το Rib Eye Black Angus με σάλτσα Solene και τραγανές χειροποίητες πατάτες (εθιστικές).

Γκραν φινάλε με τα γλυκά του σεφ Κούφα, που παίζουν σε τοπ τίερ επίπεδο. Το πιστοποιούν επιλογές σαν το αφράτο κέικ βανίλιας με τραγανή πραλίνα με διογκωμένο ρύζι, κρεμέ από βανίλια Μαδαγασκάρης, καραμελωμένο γάλα και μους από Βανίλια Ταϊτής, το παρί μπρεστ με φιστίκι Αιγίνης και το saint honore, όλα λειτουργούν και σαν λόγοι επιστροφής. Tip: σε περίπτωση που βρεθείς νωρίτερα εκεί, φρόντισε να δοκιμάσεις και όσα περισσότερα κρουασάν μπορείς.

Στο Solene υπάρχει επίσης ένα επαρκέστατο κελάρι που αγαπά τον γαλλικό αμπελώνα -καμία έκπληξη- και το οποίο θα εμπλουτίζεται περαιτέρω σταδιακά από μια ομάδα που δείχνει να αγαπά πολύ το κρασί. 

Ακολούθησε το Αθηνόραμα στο Facebook, Tik Tok και το Instagram.