Σκέφτεσαι καμιά φορά πως, εντάξει, πόσες φορές μπορείς να δεις την Ακρόπολη και να συνεχίσει να σε συναρπάζει. Τη βλέπεις όταν βολτάρεις στο Θησείο, όταν μαζεύεις λιακάδα στην Πλάκα, όταν περιδιαβαίνεις τη Διονυσίου Αεροπαγίτου, κι είναι πάντα επιβλητική και αιώνια. Πού και πού, όμως, αρκεί να αλλάξεις λίγο την οπτική σου, για να ανακαλύψεις ότι η ικανότητα αυτού του μνημείου να σε σαστίζει είναι μάλλον ανεξάντλητη. Αυτό είναι που νιώθεις όταν την αντικρίζεις από το roof του ξενοδοχείου "Divani Acropolis" στο Κουκάκι (ιδανικά βράδι, με τον ατμοσφαιρικό της φωτισμό να της δίνει μυστηριακή αχλή), κι αυτό όχι μόνο γιατί χαζεύεις τον ολόφωτο Παρθενώνα από άλλη γωνία, αλλά κι από ύψος τέτοιο που κρατάει τα μπαλκόνια και τις ταράτσες της γειτονιάς μέσα στο κάδρο, δίνοντάς στο μνημείο μια αίσθηση αστικού ανήκειν – υπενθυμίζει, με έναν τρόπο ότι αυτό το καθοριστικό τοπόσημο της Αθήνας δεν είναι απλά μια καρτ ποστάλ, αλλά ένα κομμάτι της πόλης σου κι αυτό είναι ιδιαίτερα αναζωογονητικό.
Την αστική τοπογραφία συμπληρώνει ο λόφος του Φιλοπάππου από τη μια πλευρά και ο Λυκαβηττός από την άλλη (με ολίγη από το Μουσείο Ακρόπολης στην άκρη), συνθέτοντας έτσι ένα ατμοσφαιρικό σκηνικό που ταιριάζει χάρμα με την απαλή swing μουσική με την οποία ντύνονται οι βραδιές εδώ, ενώ οι σχεδόν αποκλειστικά διεθνείς (και κυρίως αμερικάνικες) προφορές που ακούγονταν από τα γύρω τραπέζια το βράδυ που επισκεφθήκαμε το εστιατόριο, προσέθεταν μια κοσμοπολίτικη νότα στο ζωηρό vibe, αλλά ταυτόχρονα και την αίσθηση ότι, στο κέντρο της Αθήνας, είχαμε ανακαλύψει ένα σημείο σχεδόν μυστικό από εμάς τους Αθηναίους. Που είναι κρίμα, γιατί η κουζίνα εδώ μπορεί να μιλήσει κατευθείαν στην καρδιά μας.
Έχει μια αίσθηση οικειότητας το φαγητό σ’ αυτήν εδώ την όμορφη βεράντα, με την ομάδα του εστιατορίου (που έχει για ηγέτη της τον σεφ Κώστα Αλεξιάδη και μαχητές πρώτης γραμμής τους Ορέστη Δεμίρη, Κωστή Βασιλόπουλο και Ευαγγελία Παπαδημητρίου), να σερβίρει γεύσεις ελληνόστροφες μεν, αλλά όχι απαραίτητα βγαλμένες από τη hit list των πειραγμένων πιάτων που πρωταγωνιστούν τελευταία στα εστιατορικά social media της πόλης. Καλή πρώτη ύλη καλά διαχειρισμένη, με μετρημένες παρεμβάσεις, απλότητα κι αυτοπεποίθηση είναι εδώ οι άξονες στους οποίους κινούνται τα πιάτα, με το αστικό μεσογειακό ρεπερτόριο της πόλης να αποτελεί την κύρια πηγή έμπνευσης, χωρίς ανάγκη για φαντεζί πειράγματα και αβανταδόρικες τεχνικές. Μόνο απλό φαγητό, προσεγμένο, σύγχρονο, νηφάλιο και κυρίως νόστιμο.
Το ψητό καλαμάρι, για παράδειγμα, που παίρνει λιχούδικη γεύση από τη σχεδόν βουτυρένια σάλτσα λαδολέμονου, έχει εθιστική νοστιμιά στο γεμάτο βοτανικά αρώματα πέστο σχοινόπρασου που το συνοδεύει, ενώ τα ραβιόλι καβουριού με σάλτσα μπισκ, γαρίδες και καραβίδες, είναι απαλό κι ανάλαφρο, με ωραίο δάγκωμα και τη χάρη του χειροποίητου στο ζυμαρικό και ζωηρή τη γεύση του θαλασσινού στη γέμιση, που σιγοντάρεται διακριτικά από τη λεμονάτη σάλτσα. Ζουμερά και τρυφερά ήταν και τα πολύ εκφραστικά αρνίσια παϊδάκια που δοκιμάσαμε, με ωραίες βοτανικότητες από τη λιχούδικη μαρινάδα με τις διακριτικές γλυκοπικάντικες - οριακά πολίτικες – νότες, ενώ για επιδόρπιο, το "προφιτερόλ" με το μεγάλο τραγανό σου, γεμιστό με παγωτό βανίλια και σκεπασμένο με σάλτσα μαύρης σοκολάτας είναι must, αν και θα προτείναμε να προσέξετε και το ρυζόγαλο σε στιλ crème brûlée, που είναι απλό, ανάλαφρο και ό,τι πρέπει για φινάλε με ελληνικά χρώματα.
Παρθενώνος 19-25 (ξεν. Divani Palace Acropolis), 21 0928 0100
