© Shutterstock
"Tσιτσιρίζει το λάδι/ ζεσταίνοντας τη χαρά του κόσμου/ οι τηγανητές πατάτες μπαίνουν στο τηγάνι/ σαν χιονισμένα φτερά πρωινού κύκνου/ και βγαίνουν χρυσωμένες από το τσιτσιριστό κεχριμπάρι της ελιάς". Το απόσπασμα από την "Ωδή στις Τηγανητές Πατάτες" του Πάμπλο Νερούδα μοιάζει να μιλά απευθείας στην ψυχούλα κάθε αληθινού foodie. Κι αυτό γιατί, όπως και να το εξετάσουμε, οι τηγανητές πατάτες έχουν πάντα τον τρόπο τους να βρίσκουν θέση σε οποιοδήποτε τραπέζι, μεγαλώνοντας γενιές και γενιές σε ταβέρνες, εστιατόρια, ταχυφαγεία αλλά και στην οικιακή γαστρονομική ζεστασιά.
Όλα τα παραπάνω φαίνεται να μπήκαν όλο και πιο πολύ στο μυαλό σημαντικών σεφ και εστιατόρων στο Λονδίνο. Ολοένα και περισσότερα από τα δημοφιλέστερα σποτ της σημαντικότερης -όσον αφορά τον καθορισμό των τάσεων όπως ακριβώς συμβαίνει και με τη Νέα Υόρκη στην παγκόσμια resto σκηνή- πόλης για το σύμπαν της γεύσης στην από εδώ πλευρά του Ατλαντικού, εμφανίζουν στα μενού τους τηγανητές πατάτες σε οποιαδήποτε εκδοχή. Τόσο, που το έγκριτο Bloomberg, σε πρόσφατο άρθρο του, κάνει λόγο για τον "απόλυτο σταρ στα εστιατόρια, από fine dining rooms μέχρι πολυσύχναστα γαλλικά μπιστρό".
Δε μιλάμε για κάτι άγνωστο στα της Γηραιάς Αλβιώνας γευστικά δρώμενα άλλωστε. Οι (συνήθως) thick-cut τηγανητές πατάτες τσιτσιρίζουν σε τηγάνια και φριτέζες για περίπου 400 χρόνια, από τότε δηλαδή που έφτασαν στο Νησί, στα τέλη του 1500, μέσω του Περού και της Βιρτζίνια. Είναι υλικό-κλειδί για τα βασικά πιάτα της εργατικής τάξης του Ηνωμένου Βασιλείου, ξεκινώντας από τα fish-and-chips.
Πρόσφατα όμως, παραγωγοί, εταιρείες και διανομείς, επέκτειναν την εμβέλειά τους, εμφανίζοντας τις πατάτες και την τηγανητή εκδοχή τους, σε μέρη που μέχρι πρότινος δεν πολυσύχναζαν. Οι french fries και τα chips βγήκαν από τις παμπ και τα γαλλικά μπιστρό και πλέον εμφανίζονται (και) σε πιο μουράτα εστιατόρια. Στολίζονται, δε, με πολλά παραπάνω από την αναβάθμιση της μαύρης τρούφας.
Κάτι λοιπόν συμβαίνει και έχει χρυσοκίτρινο χρώμα, τραγανιστό περίβλημα, απαλή ψίχα και ατέλειωτη ευχαρίστηση, σε μέρη σαν το Tollington's στο Finsbury Park ή τα Dovetale και Cocochine στο Mayfair. Μπορεί να είναι και μια φυσική εξέλιξη αν αναλογιστεί κανείς πως ένας από τους σεφ-προφήτες του μάταιου τούτου (εστιατορικού) κόσμου, ο σεφ-ιδιοκτήτης του τριάστερου Fat Duck Heston Blumenthal, πίσω στις αρχές των 90s, ανέπτυξε το περίφημο project της τριπλοτηγανισμένης πατάτας, για να το συνεχίσουν στην πορεία οι Jason Atherton και Ashley Palmer-Watts.
Την ίδια στιγμή, εταιρείες όπως η Koffmann’s, που ειδικεύεται στα speciality foods και έχει ως συνιδιοκτήτη τον παγκοσμίου φήμης σεφ Pierre Koffmann, βλέπουν τις παραγγελίες τους όσον αφορά τις πατάτες να αυξάνονται - μόνο πέρυσι ανέβηκαν κατά 30%. Και κάπως έτσι, οι τηγανητές πατάτες παρελαύνουν σε φιλόδοξα μενού, έχοντας ως ατού το πάντρεμα της fine γαστρονομίας με την οικειότητα της comfortιάς, ρίχνοντας παράλληλα το food cost.
Στα μέρη μας, ό,τι πιο κοντινό έχουμε σε τηγανητή πατάτα σε κάποιο high end εστιατόριο είναι η τερίνα. Αλλά μέχρι εκεί. 'Ίσως κάποια στιγμή λοιπόν, να παίξουμε και με το real thing. Θα είναι κάτι αμεσότερο στον μέσο επισκέπτη. Πιθανότατα και πιο fun, για όλους.
