Λεωνίδας Τούμπανος
Έχει υπάρξει κατοικία γιατρών, έχει υπάρξει ξενοδοχείο ναυτικών, έχει υπάρξει φυσικά και ουζερί δοξασμένο από τον Μπιθικώτση, στη σημερινή μας εποχή, όμως, το "Belle Amie" έχει ταυτιστεί όχι μόνο με την πυκνή του παράδοση, αλλά και με τις καινούριες του κατακτήσεις. Ένα από τα πιο δημοφιλή στέκια του Πειραιά, με τη μεγάλη βεράντα σε χρώμα εξωτικό, σκεπασμένη όπως είναι από πυκνή βλάστηση και κατάφυτες μπουκαμβίλιες, αλλά και την άνετη εξωτερική σάλα στην πλατεία Κανάρη, να έρχονται τώρα το καλοκαίρι στο προσκήνιο, το "Belle Amie" περνάει την πιο εξωστρεφή του φάση, σκορπώντας ζωηρή ενέργεια στο Πασαλιμάνι, αλλά και κουζίνα που δίνει διαφορετική γεύση στην έννοια του all day.
Ισορροπώντας ανάμεσα στην ελληνική παράδοση και τα μοντέρνα διεθνή φαβορί, ο σεφ Χρήστος Κολλιαγάννης μιξάρει οικείο comfort με λιχούδικους μοντερνισμούς. Σχεδιασμένα για κάθε είδος όρεξης και κάθε ώρα της ημέρας, αλλά με μαγειρέματα εστιατορικά και γεύσεις πλούσιες, τα πιάτα αντλούν έμπνευση απ' όλα τα σημεία του χάρτη, με το ελληνικό στοιχείο να δίνει όμως σταθερά το παρόν, μέσα από προτάσεις όπως οι τυρολουκουμάδες με ξυνομυζήθρα και ανεβατό, το κριθαρότο με τσορίθο, το κατσίκι στη γάστρα με γιουβέτσι, ή ακόμη και τα bao buns με γουρουνοπούλα.
Η σαλάτα με αλμύρα, γαρίδα, βινεγκρέτ εσπεριδοειδών, κολοκυθάκι και βερίκοκο, που ήρθε ζουμερή, δροσερή και γεμάτη φρουτένια γλύκα στο τραπέζι μας, ξεκίνησε τη βραδιά μας ως μια healthty και χορταστική πρόταση ιδανική για καλοκαιρινά απόβραδα, ενώ η κολοκυθόπιτα σε φύλλο περέκ με τραχανά και κρέμα φέτας, που ακολούθησε, περασμένη απ’ τη σχάρα για να πάρει ωραίες μυρωδιές, είναι ένα πιάτο λιχούδικο κι ανάλαφρο, με την μπουκιά γεμάτη αρώματα κι εντάσεις από τα χορταρικά, να ισορροπεί ορεκτικά ανάμεσα στο ρουστίκ και το μοντέρνο.
Από την κατηγορία των ζυμαρικών, όπου φιγουράρουν πιάτα όπως τα ραβιόλι μανιταριών με σάλτσα παρμεζάνας και flakes φρέσκιας τρούφας, ή τα νιόκι με στάκα και τραγανό απάκι, ίσως αστοχήσαμε επιλέγοντας το ριζότο με ταρτάρ κόκκινης γαρίδας, κολοκύθα και πορτοκάλι (το πιάτο σηκώνει δουλειά στην ισορροπία των γεύσεων, αλλά και της θερμοκρασίας ριζότο – ταρτάρ), βάλαμε όμως την best – seller γαριδομακαρονάδα με linguini, που είδαμε να κυκλοφορεί σε πολλά από τα γύρω τραπέζια, στο στόχαστρό μας για επόμενη επίσκεψη. Το αίμα μας πίσω πήραμε, πάντως, με τη σιγομαγειρεμένη χοιρινή πανσέτα, που έρχεται καρααμελωμένη σε σάλτσα πετιμέζι, παρέα με αφράτο πουρέ παστινάκι και καβουρδισμένα φουντούκια: λουκουμάκι το κρέας, πληθωρική η μπουκιά και πλούσια η γεύση, δεν το λες ακριβώς καλοκαιρινό πιάτο, είναι όμως από εκείνα τα μαγειρέματα που δύσκολα σταματάς να τρως αν δεν τελειώσει.
Για φινάλε, ανάμεσα σε επιλογές όπως η κλασική προφιτερόλ, ή το σπασμένο μιλφέιγ με σιρόπι καραμέλα, το οποίο ίσως αναγνωρίσετε ως εμβληματικό επιδόρπιο στο αδερφάκι "Piu Verde" του Παπάγου, ποντάραμε στη lemon pie με κρέμα λεμόνι, τραγανό φύλλο και καμένη μαρέγκα κι αποχαιρετιστήκαμε ανάλαφρα και δροσερά – σα να καληνυχτίζουμε τη belle amie μας, δηλαδή.
