Την μεγάλη δημοφιλία του "Brutus Tavern" την έχω διαπιστώσει σε διάφορες περιστάσεις στο παρελθόν και την επιβεβαίωνω ξανά ένα απλό βράδυ Δευτέρας που το πετυχαίνω και πάλι σχεδόν γεμάτο. Αφορμή για αυτήν την επίσκεψη είναι οι νέες σπεσιαλιτέ με τη σφραγίδα του βραβευμένου σεφ Μιχάλη Νουρλόγλου, όμως με χαρά διαπιστώνω επίσης πως και η κουζίνα του εστιατορίου, με επικεφαλής τον Στέφανο Ρίζο, βρίσκεται σε μια φάση όμορφης ωριμότητας.
Η σαλάτα με ωμά άγρια μανιτάρια, φουντούκια κι ένα "χιόνι" από τυρί πεκορίνο με τρούφα δίνει το πρώτο μήνυμα καθώς, αντί της πλαδαρής υφής που την ταλαιπωρούσε στο παρελθόν, τώρα έρχεται στακάτη και αρωματική, σαν μια βόλτα σε δάσος. Η περίφημη κρεατόπιτα του μαγαζιού με την τραγανή κρούστα που θρυμματίζουν μπροστά σου παραμένει απολαυστικό πιάτο-υπογραφή, όμως το ολοκαίνουργιο πεϊνιρλί είναι το επόμενο σουξέ της γεύσης, ποντάροντας τόσο στο αφράτο και αιθέριο ζυμάρι όσο και στον αχτύπητο συνδυασμό του αβγού με το χαβιάρι που το κάνουν να μην θέλεις να τελειώσει.
Ακολουθούν κι άλλα ωραία που κινούνται στο τερέν του εκλεπτυσμένου comfort με ταιριαστές fine πινελιές. Η αλμυρή κρεμ μπριλέ από μεδούλι με φουαγκρά που σερβίρεται εντυπωσιακά μέσα σε μεγάλο κόκαλο, η καπνιστή πανσέτα που σβήνει τη λιπαρότητα της σε μια σαλατίτσα με αντίβ, ταχίνι, σιρόπι σφενδάμου και passion fruit, τα μίνι smash burgers με τη βαθιά, συμπυκνωμένη νοστιμιά. Περνώντας στα κύρια, το ολόκληρο καπνιστό κοτόπουλο με σάλτσα Albufera και φουαγκρά, η picanha με πιπεριές padron και κιμά ανάμεσα στις φέτες της, όπως και τα pork chops με σάλτσα μαντζουράνας φτιάχνουν μια ωραία γκάμα από πιάτα με διαφορετικές εντάσεις για να επιλέξεις και να μοιραστείς με την παρέα σου.
Σε κάθε περίπτωση το ψήσιμο είναι ακριβείας, κάτι που διαπιστώνω και στην περίπτωση της dry aged μπριζόλας tomahawk από την ισπανική ράτσα Rubia Gallega, με την ωραία βαθιά γεύση στο κέντρο και την ακόμα ωραιότερη στην άκρη, κοντά στο κόκαλο. Από τα γλυκά, βρήκα την τάρτα σοκολάτας κάπως σκοτεινή και βαριά για τα πιάτα που είχαν προηγηθεί οπότε θα σας κατευθύνω μάλλον προς το πιο ανάλαφρο παρφέ φιστικιού που συνοδεύεται από καλό αχλάδι ποσέ και κρέμα βύσσινου. Το σέρβις περιποιείται με γνώση, το χαμόγελο της Φωτεινής στην υποδοχή παραμένει εγκάρδιο όπως πάντα, και ο χώρος, ατμοσφαιρικός και πολυτελής, προσφέρεται για μια έξοδο τις μέρες των γιορτών που πλησιάζουν.
