Γεννήθηκα από Έλληνες γονείς στο Σικάγο. Ο πατέρας μου έζησε εκεί το αμερικανικό όνειρο: πήγε πιατάς και σήμερα η οικογένειά μας έχει στο σύνολό της 25 εστιατόρια. Η εστίαση στην Αμερική είναι στο αίμα μας. Ο πατέρας μου ξεκίνησε μ’ ένα all-day diner, στο οποίο μάλιστα έσπασαν τα νερά της μητέρας μου και όπου εγώ περνούσα από τεσσάρων χρόνων τα σαββατοκύριακά μου".
"Έμαθα μαθηματικά στο ταμείο του μαγαζιού, όταν έκανα μόνη μου τις πράξεις για τα ρέστα· δεν με άφηναν να μου τις βγάλει αυτομάτως η μηχανή. Δώδεκα χρόνων έφυγα από την Αμερική και ήρθα στην Ελλάδα για να πάω σχολείο. Αφού τελείωσα το λύκειο εδώ, σπούδασα κοινωνιολογία και ψυχολογία στην Αγγλία".
"Έχω διαβάσει τα βιβλία του γκουρού εστιάτορα Daniel Meyer και έχω ταξιδέψει πάρα πολύ, όμως το πιο μεγάλο μάθημα για μένα είναι ότι είμαι αυτοδίδακτη. Έβλεπα τι δεν μου άρεσε και μάθαινα απ’ αυτό, ό,τι με ενοχλούσε το διόρθωνα την ίδια στιγμή. Το silver service δεν το ξέρω, μπορώ όμως να το μάθω. Όλα τα υπόλοιπα ζητήματα προσπαθώ να τα λύνω με την κοινή λογική".
"Δεν είμαι του γραφείου, μου αρέσει η δράση. Πάνω απ’ όλα, βέβαια, μου αρέσει να δημιουργώ concepts. Έχω πάρα πολλά στο μυαλό μου που δεν έχουν υλοποιηθεί ακόμα. Σκέφτομαι συνέχεια ιδέες, δεν σταματάω, κι αυτό δε μ’ αφήνει να βαρεθώ. Η προσέγγισή μου είναι ολιστική, εξετάζω την κουζίνα, τον πελάτη, τους σερβιτόρους, το χώρο, πώς αλληλεπιδρούν όλα μαζί. Προσπαθώ επίσης να δημιουργώ ισορροπία και να μην επιβαρύνω μονόπλευρα κάποιους. Είμαι πολύ ευαίσθητη σ’ αυτό – o πατέρας μου λέει ότι σκέφτομαι τους άλλους πιο πολύ από τον εαυτό μου".
"Δημιούργησα το 2016 το "Cupitol”, ένα μοναδικό concept στο Σικάγο, όπου ο καλός καφές συναντιέται με το καλό φαγητό. Έχουμε δημιουργήσει ένα σικάτο upscale self service café-restaurant. Έχει ευρωπαϊκό αέρα χαλαρής απόλαυσης του καφέ, χωρίς να σε διακόπτουν 100.000 φορές για να σου βάλουν νερό και να σε ρωτήσουν αν θέλεις κάτι άλλο. Ο κόσμος βλέπει το μενού, παραγγέλνει στο ταμείο, παίρνει τον καφέ taf που φέρνω από Ελλάδα και τον φτιάχνει επαγγελματίας barista, και κάθεται στο τραπέζι. Εμείς του σερβίρουμε κρουασάν, γλυκό, φαγητό. Η κουζίνα έχει δύο σεφ, υπάρχουν τρεις πάσαδοροι (ο ένας μιλάει με την κουζίνα, ο άλλος σερβίρει και ο τρίτος μαζεύει) και σερβίρουμε άνετα 200 άτομα ταυτοχρόνως".
"Στην Οία γεννήθηκαν οι πρόγονοί μου. Από τεσσάρων χρόνων με έστελνε μόνη μου η μητέρα μου με το αεροπλάνο για ένα μήνα στην Ελλάδα να δω τη γιαγιά μου· για διακοπές πηγαίναμε συνήθως στη Σαντορίνη. Στις πρώτες μου διακοπές, στα δεκαέξι μου, πήγα μόνη μου στη Σαντορίνη. Κάτι με τραβούσε εκεί και το 2020 είπα να πάμε να δούμε το νησί άδειο όπως ήταν παλιά, με τη μητέρα και την αδερφή μου. Μείναμε στο σημερινό "Mia’s”, που τότε ήταν σουίτα. Μ’ άρεσε τόσο, που αποφάσισα να κάνω εκεί ένα εστιατόριο· το φτιάξαμε σε δέκα μήνες".
"Όλο το πλάνο του "Mia’s” ήταν στο μυαλό μου. Το δούλευα σιγά σιγά με το σχεδιαστή. Δεν ήταν απολύτως προσχεδιασμένο, διαμορφώναμε τις λεπτομέρειες στη σωστή στιγμή. Αυτό που ήξερα 100% από την αρχή ήταν ότι θα έχουμε ελληνική παραδοσιακή κουζίνα με ένα μοντέρνο twist".
"Το πιο ζεστό σημείο του εστιατορίου είναι η ανοιχτή κουζίνα, γιατί εκφράζει τη διαφάνεια και την προσφορά από τη σεφ του φαγητού, έτσι ώστε να νιώθεις σαν στο σπίτι σου. Άλλοι έχουν ως στόχο να κάνουν το καλύτερο βραβευμένο εστιατόριο. Εγώ δουλεύω πιο πολύ με το συναίσθημα, θέλω πρώτα απ’ όλα ο κόσμος να περνάει καλά. Οι διακρίσεις θα έρθουν στο χρόνο τους".
"Στην κουζίνα προσπαθούμε να μην πετάμε τίποτα. Τις φλούδες του τζίντζερ τις βάζουμε στο φούρνο Josper να δίνουν άρωμα, τις φλούδες των φρούτων τις χρησιμοποιούμε στους χυμούς, τον καφέ τον κάνουμε λίπασμα. Περιορίζουμε επίσης δραστικά τη χρήση της πλαστικής μεμβράνης, διότι πετιούνται άδικα τόνοι πλαστικού που επιβαρύνουν το περιβάλλον".
"Ο ευρωπαϊκός ουρανίσκος είναι πολύ καλύτερος από τον αμερικανικό. Τα προϊόντα επίσης στην Ευρώπη είναι πιο ενδιαφέροντα, στην Αμερική είναι πιο βιομηχανικά. Ωστόσο και οι Αμερικανοί ταξιδεύουν πλέον πολύ και η γεύση τους εξελίσσεται. Είναι πολύ ανοιχτοί και εύκολοι στις σχέσεις τους, εμείς είμαστε φιλόξενοι, αλλά και κλειστοί. Οι Αμερικανοί, πάλι, είναι ευγενείς μεν, αλλά δεν είναι ζεστοί".
"Είναι πολύ σημαντική η εξέλιξη, λόγω της πανδημίας, ότι μπορείς να έχεις fine dining φαγητό για take away στην Αμερική, όπου δεν υπάρχει ντελίβερι και όλοι τρώνε κυρίως έξω".
"Μου αρέσει να εξερευνώ φαγητά που έτρωγαν πολύ παλιά στη Σαντορίνη και τις Κυκλάδες, όπως η αθερινόπιτα. Θα ήθελα, όσο εξελίσσεται, το "Mia’s”, να γίνει ακόμα πιο local και μοντέρνο".
