Ανηφορίζοντας στις πλαγιές της Πάρνηθας με προορισμό τον "Άγιο Μερκούριο" οι ψηλόλιγνες φιγούρες των απογυμνωμένων από ζωή δένδρων, έστω και τυλιγμένες στο σκοτάδι, είναι εικόνα που αποκαρδιώνει. Το μάτι επιλέγει σχεδόν αυτόματα να στραφεί προς το πάμφωτο λεκανοπέδιο που αποκαλύπτεται ξαφνικά σε όλο του το εύρος λίγο προτού φτάσεις στο διάσημο για τις κρεατολιχουδιές του αυτό εξοχικό κέντρο, το οποίο κρέμεται σαν αετοφωλιά από μια πλαγιά του βουνού. Η βεράντα του είναι ταμάμ για τις μέρες και τις νύχτες με χαμογελαστό καιρό, ωστόσο τώρα τον πρώτο λόγο έχει ο ιδιαίτερα άνετος εσωτερικός χώρος με το πελώριο τζάκι που φυσικά καίει ακατάπαυστα, τις περιμετρικές τζαμαρίες και το ανοιχτόχρωμο τουβλάκι στους τοίχους που κατά τόπους κοσμούν φωτογραφίες με επώνυμους θαμώνες του μαγαζιού.
Τα τραπέζια σχεδόν γεμίζουν ακόμα και το απλό βράδυ καθημερινής που το επισκέπτομαι και παρατηρώ πως αρκετές από τις παρέες παραγγέλνουν χωρίς καν να ανοίξουν τον κατάλογο. "Ύστερα από τόσα χρόνια υπάρχει πια μια σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ μας κι έχουμε πελάτες που μας επισκέπονται ως και τρεις φορές την εβδομάδα" εξηγεί ο Δημήτρης Καλομηνίδης, ο οποίος ουσιαστικά μεγάλωσε μέσα στην οικογενειακή ταβέρνα που ξεκίνησε την πορεία της το 1977 και πλέον έχει αναλάβει τα ηνία της.
Ο κατάλογος είναι της φιλοσοφίας λίγα και καλά, προτείνοντας ουσιαστικά ορεκτικά, σάλατες και κρεατικά. Οι αλοιφές είναι αυθεντικές και χειροποίητες – η τυροκαυτερή όντως καίει, το τζατζίκι τέρμα σκορδάτο, χωρίς αναστολές. Το μπουγιουρντί που φτιάχνεται με καλή βουτυράτη φέτα που μελώνει υπέροχα και ραντίζεται γενναιόδωρα με φλογοβόλο μπούκοβο, είναι νοστιμότατο όπως και το τυροπιτάρι ήτοι τηγανιτό χωριάτικο φύλλο γεμιστό με φέτα και πιπέρι που πάνω του σταλάζουν λίγο μέλι και σουσάμι. Αυτό το τελευταίο φανερώνει και το δεξιοτεχνικό τηγάνι του μαγαζιού, το οποίο στέλνει ακόμα στο τραπέζι μελιτζάνες, κολοκυθάκια και χρυσαφένιες και τραγανές πατάτες σε μερίδες extra large. Από τις σαλάτες, εκείνη του μαγαζιού με ανάμεικτες πρασινάδες, κρουτόν, παρμεζάνα και ντρέσινγκ από βαλσαμικό ξύδι είναι μάλλον εκτός κλίματος, αλλά τα χόρτα (σταμναγκάθι στην περίπτωση μας) ήρθαν βρασμένα ολόσωστα και με μια διακριτική σος από μουστάρδα και λεμόνι που τους ταίριαζε πολύ.
Από εκεί πέρα το παιχνίδι παίζεται στα κάρβουνα και η μαστόρικη σχάρα ψήνει με γνώση και εμπειρία. Το αρνίσιο παϊδάκι, με γενναιόδωρη ποσότητα κρέατος και λιπάκι που το διατρέχει ως την άκρη του κόκκαλου, είναι σκέτος αφρός και λιώνει στο στόμα. Δικαίως ανήκει στις σπεσιαλιτέ του μαγαζιού, όπως και η αρνάδα που είναι ζουμερά και νόστιμα φιλετάκια από το μπούτι του αρνιού, τα οποία προσφέρονται με το κιλό. Πολύ καλό επίσης το λεπτοκομμένο μοσχαρίσιο συκώτι γάλακτος, αλλά και η τεράστια μοσχαρίσια σπαλομπριζόλα που σερβίρεται κομμένη ταλιάτα σε ωραίο ξύλινο πλατό. Σημειώστε πως η κουζίνα προκρίνει την οδό του κλασικού καλοψημένου, ωστόσο υπάρχει πάντα η δυνατότητα για το ψήσιμο της αρεσκείας σας που θα συνεννοηθείτε κατά την παραγγελία. Κρασί χύμα και κάποια εμφιαλωμένα, μπίρες, αποστάγματα και για το τέλος σπιτικός χαλβάς, ρυζόγαλο και πανακότα.
(+) Το νεανικό σέρβις που περιποιείται με ευγένεια και ταχύτητα, και η όλη καθησυχαστική ατμόσφαιρα της κλασικής οικογενειακής ταβέρνας
(-) Η χειροποίητη πανακότα ραντίζεται με "έτοιμο" σιρόπι σοκολάτας που δεν λέει καθόλου.
