Το Άδολο κάνει παρέα με φινετσάτα αλίπαστα και η αρμονία γράφει με γλυκανισάτα γράμματα «ελληνικό καλοκαίρι».
Eίναι μεγάλη υπόθεση να υπάρχει ένα premium ούζο δίπλα σε premium ουίσκι, βότκα, τζιν, ρούμι στο παγκόσμιο τοπίο του ποτού. Να συντονιζόμαστε δηλαδή με τις διεθνείς ποιοτικές εξελίξεις και να έχουμε στο πορτφόλιο του εμβληματικού εθνικού μας αποστάγματος ένα ούζο όπως το Άδολο, που αποστάζεται τρεις φορές για να δώσει τη βαθύτερη ουσία της ταυτότητάς του. Με το που το μυρίζεις νιώθεις ένα ασυνήθιστα πλούσιο άρωμα να γαργαλάει τη μύτη, σαν ένα ντελικάτο σύννεφο που ευωδιάζει φινόκιο και γλυκάνισο, με κάποιες αιχμηρές λεμονάτες νότες κι ένα χάδι κανέλας με μια στάλα χαμομηλιού. Αυτός ο ξεχωριστός πλούτος γεμίζει και τις θερμές, κομψές γουλιές του Άδολου με τη σχεδόν ελαιώδη υφή, που η φινετσάτη, γλυκόπιοτη δύναμή τους, με ένα συνδυασμό γλυκανισάτου φινόκιο, σπιρτόζας και λίγο πικάντικης φλούδας λεμονιού και απόηχους μαστίχας, καταλήγει σε μια εντυπωσιακά μεγάλη επίγευση.
Με τι το συνδυάζεις τώρα είναι μια ιστορία με πολλά κεφάλαια, και ανάμεσά τους ένα από τα πιο σημαντικά είναι ο παραδοσιακός κόσμος των αλίπαστων. Είναι ένας τομέας που τα τελευταία χρόνια αναπτύσσεται και, όπως είναι φυσικό, κάποια εστιατόρια διαπρέπουν στο είδος. Λόγου χάρη το «Ταξιδεύοντας» (στο Κερατσίνι και στην Κηφισιά). εκεί το homemade καπνιστό σκουμπρί, σέρτικο και φινετσάτο σε μαστόρικη ισορροπία, με καραμελωμένη επιφάνεια, έξοχο κάπνισμα, γραμμένη umami νοστιμιά και ωραίο κοντραπούντο από ροδέλες κρεμμυδιού, εκφράζει ακριβώς την ανάγκη του Άδολου για μεζέδες που έχουν δύναμη αλλά και κομψότητα. Σε παρόμοια συχνότητα κινούνται η σπιτική λακέρδα (από ρείκι, τόνο ή μαγιάτικο), τα ψητά στρείδια που σερβίρονται με σκορδοβούτυρο, λεμόνι και μαϊντανό, ο τόνος που έχει γεύση παστουρμά, αλλά χωρίς την ένταση από το τσιμένι, το ντελικάτο καπνιστό χέλι του Γείτονα ελαφρότατα ψημένο.
Άλλη περίπτωση που ταιριάζει γάντι στο Άδολο ο «Κόλλιας» στο Παλαιό Φάληρο, που διατηρεί πάντα στενή επαφή με τα καλούδια του Μεσολογγίου, παστώνει σπάρους από τα διβάρια, γρήγορα όμως, όπως φτιάχνουν οι Μυτιληνιοί τις σαρδέλες τους, και αυτά τα σχεδόν ωμά ψαράκια έχουν απίθανη νοστιμιά. Φτιάχνει επίσης λακέρδα από ρίκι ή τόνο, ωραίο γαύρο μαρινάτο, ακόμη και παστούς κολιούς, με γεύση που έχει ένταση, αλλά είναι σαφώς πιο ευγενής από την αψάδα των παραδοσιακών της Λέρου.
Θα σας βάλουμε όμως στον πειρασμό να πεταχτείτε μέχρι την Τήνο, σε δύο εστιατόρια που καλλιεργούν με εξαιρετικό τρόπο την τέχνη του αλίπαστου. Η Αντωνία Ζάρπα στο «Θαλασσάκι» φτιάχνει μια εξαιρετική αλαβάστρινη γόπα παστωμένη με θυμάρι και θρούμπι, που σερβίρεται έξυπνα με τραγανά «σπαγκέτι» αγγουριού. Η δε τριλογία homemade λακέρδα - φασόλια - άγρια χόρτα (καρύδες), που σερβίρει ο Αντώνης Ψάλτης στο «Ήταν Ένα Μικρό Καράβι», είναι ένας ευφυής λιτός και απόλυτα επιτυχημένος συνδυασμός, ιδανική συνοδεία για το premium ούζο.
