Φάρος της αναδυόμενης αστικής τάξης της Θεσσαλονίκης των δεκαετιών του ’50 και του ’60, αλλά και μόνο σημείο συνάντησης της πόλης με τη διεθνή γαστρονομία για δεκαετίες, το "Όλυμπος – Νάουσα" γνώρισε πόλεμο, Κατοχή κι απελευθέρωση, αποκτώντας διαστάσεις θρύλου στη θεσσαλονικιώτικη μνήμη.
Με ιστορία που πάει πίσω στο 1926, όταν το διώροφο κτήριο της παραλίας – βασισμένο σε σχέδια του διάσημου αρχιτέκτονα Jacques Mosse – ανεγέρθηκε ως έδρα της τοπικής μπύρας Όλυμπος και του παγοποιείου Νάουσα, αυτό το αρχιτεκτονικό στολίδι, που αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα εκλεκτικισμού της μεσοπολεμικής Θεσσαλονίκης, μεταμορφώθηκε σε καμπαρέ από τους Γερμανούς κατακτητές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, για να συναντήσει το πραγματικό του πεπρωμένο αμέσως μετά, όταν καθιερώθηκε ως γαστρονομικό τοπόσημο της πόλης, από τα τέλη των 50s και μετά.
Στα χρυσά του χρόνια, το "Όλυμπος - Νάουσα" έγινε το επίκεντρο του jet-setting της Θεσσαλονίκης, και εδραίωσε το συμβολικό του ρόλο ως ένα από τα ιστορικά τοπόσημα της πόλης, φιλοξενώντας στις σάλες του όλες τις μεγάλες προσωπικότητες της εποχής του. Μέρος όπου πήγαιναν όλοι "για να δουν και να τους δουν", το ιστορικό εστιατόριο αποτέλεσε κοσμικό πόλο μεγάλης έλξης, αλλά και γαστρονομικό ραντεβού με τις εξελίξεις της περιόδου: έδωσε σχήμα στην αστική κουζίνα της πόλης, παντρεύοντας τις ευρωπαϊκές επιρροές με την πολυσυλλεκτική γαστρονομική της παράδοση.
Ο καταστροφικός σεισμός του 1978, αλλά και μια αλλόκοτη νομοθεσία που το κρατούσε κλειστό τα Σαββατοκύριακα ήταν η αρχή της κάμψης για το εμβληματικό σημείο της πόλης, με το "Όλυμπος Νάουσα" να χάνει σταδιακά το βηματισμό του. Στα μέσα της δεκαετίας του ’90 αναγκάστηκε να σβήσει τα φώτα του, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι η μνήμη του έσβησε από την καρδιά των ντόπιων: το κτίριο χαρακτηρίστηκε μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς από το Υπουργείο Πολιτισμού το 1993, ο θρυλικός σκηνοθέτης Θεόδωρος Αγγελόπουλος του χάρισε την αθανασία των κινηματογραφικών καρέ απαθανατίζοντάς το σε μια από τις ταινίες του και, για μερικά χρόνια, το "Όλυμπος Νάουσα" έκανε ένα μικρό διάλειμμα από την καθημερινότητα της πόλης.
Σήμερα, η αίγλη του έχει επιστρέψει στην παραλία της Θεσσαλονίκης, χάρη στην απόφαση της Grivalia Hospitlity και του Διευθύνοντος Συμβούλου του Ομίλου TOR Hotel, Κωνσταντίνου Τορνιβούκα, να διώξει από το "Όλυμπος Νάουσα" τη σκόνη της λήθης και να το μετατρέψει σε καρδιά ενός ολοκαίνουριου, πολυτελούς ξενοδοχείου 5 αστέρων: το "ON Residence", ένα all suites hotel αιχμηρής αισθητικής και κορυφαίας εμπειρίας φιλοξενίας, αντάξιο της λαμπρής ιστορίας του εστιατορίου που έχει για είσοδό του. Όσο για τη γαστρονομική επαννεκίνηση ενός καλοφαγικού spot ταυτισμένου με τις πιο κοσμοπολίτικες στιγμές της πόλης, αυτήν την ανέλαβε ο σεφ Δημήτρης Τασιούλας - ένας άνθρωπος συνδεδεμένος με την σύγχρονη γαστρονομία της Θεσσαλονίκης, μέσα από spots που έχουν αφήσει το σημάδι τους στη νεότερη γευστική διαδρομή της πόλης. Προσεγγίζοντας το project με την επιμέλεια ενός ιστορικού, ο σεφ ανέσυρε συνταγές και μνήμες μιας από τις πιο τρυφερές περιόδους της πόλης, για να τις παντρέψει με τις νέες γαστρονομικές απαιτήσεις όχι της Θεσσαλονίκης, ούτε της Ελλάδας, αλλά της Ευρώπης.
Έτσι, πιάτα όπως το πολίτικο μαντί, με αφρό από καπνιστό γιαούρτι και γλυκιά ντομάτα, ή το χουνκιάρ μπεγεντί με τρυφερά μοσχαρίσια μάγουλα και κρέμα ψητής μελιτζάνας, μετασχηματίζουν την καλοφαγική παράδοση της Θεσσαλονίκης σε κομψές δημιουργίες που παντρεύουν τη γεύση της νοσταλγίας με τις τεχνικές αιχμής, ενώ φινετσάτες κοπές όπως ο μαύρος χοίρος iberico, το φιλέτο Black Angus και τα αρνίσια παϊδάκια με γλυκό κρεμμύδι και κεφίρ, περνούν από το κάρβουνο για να φέρουν στο πιάτο τη σύγχρονη εκδοχή της ιστορίας του "Όλυμπος Νάουσα".
Προικισμένη με σπουδαία old world κομψότητα, η σάλα του νέου "Όλυμπος Νάουσα" είναι ένα στολίδι από μόνη της. Η 50s φινέτσα της επίπλωσης, με τις βιενέζικες ψάθες στις άνετες καρέκλες, τα art nouveau μοτίβα στα πλακάκια και στα υφάσματα των όμορφων σεπαρέ, κι οι μεγάλοι vintage καθρέπτες με τα όμορφα φωτιστικά, στεφανώνονται από ψηλοτάβανη οροφή με περίτεχνα γύψινα και κορνίζες, που εκπέμπουν παλιά αστική αρχοντιά, λουσμένη στο φως από τις μεγάλες τζαμαρίες της πάντα busy οδού Νίκης.
Όμως, η κεντρική αίθουσα κρύβει κι ένα ακόμη πιο γοητευτικό μυστικό στο βάθος της: τον ατμοσφαιρικό κήπο του "Όλυμπος Νάουσα", που όπως παλιά δεν βρίσκεται στο μπροστινό, αλλά στο πίσω, ήσυχο μέρος του κτηρίου. Με την αρχιτεκτονική υπογραφή του διδύμου Νικηφορίδης – Cuomo, ο κήπος αποκαλύπτεται ως ένα all day καταφύγιο ηρεμίας στην καρδιά της πόλης, όπου εκτός από τα πιάτα του μενού, μια σαγηνευτική by the glass λίστα ροζέ κρασιών, αλλά και κλασικά cocktails δίνουν γεύση παλιάς Θεσσαλονίκης στο καταπράσινο σκηνικό, ενώ ο όμορφος καταρράκτης – φόρος τιμής στον κινηματογράφο Ολύμπια που λειτουργούσε στο σημείο, προσθέτει αίσθηση δροσιάς στα όμορφα Θεσσαλονικιώτικα απομεσήμερα και βράδια που μας καλεί να περάσουμε στην αγκαλιά του.
Τι λέτε; Είστε έτοιμοι για ραντεβού με την λαμπερή ιστορία της Θεσσαλονίκης;
