Στο μικρό νησάκι της Ορτυγίας απέναντι από τις Συρακούσες δεν έχει τύχει να βρεθώ, όμως μια χαλαρωτική μεσογειακή αύρα με τυλίγει κάθως μπαίνω στο καινούργιο φερώνυμο εστιατόριο της Νέας Κηφισιάς. Πρόκειται για τη νέα πρόταση της οικογένειας Βουλγαράκη, η οποία έδωσε εδώ και λίγο καιρό ιταλική ταυτότητα στον άνετο χώρο όπου παλαιότερα βρίσκαμε το "Άδολο". Η αγάπη της για την ιταλική κουλτούρα έχει ήδη εκφραστεί με το πολύ δημοφιλές "Il Trovatore" του Φαλήρου, γράφοντας έτσι με το "Ortigia" ένα τρόπον τινά sequel που εστιάζει στα ζυμαρικά και την πίτσα. Το μάτι στέκεται ούτως ή άλλως κατευθείαν στον εντυπωσιακό ψηφιδωτό φούρνο της Morello, τριγύρω από τον οποίο ο interior designer Στρατής Γλινός αναπλάθει το περιβάλλον μιας trattoria, με ράφια φορτωμένα με όλων των ειδών τα ιταλιάνικα καλούδια, τραπέζια και καρέκλες σε πατιναρισμένες αποχρώσεις, στόφες και μαξιλάρια στο χρώμα της ελιάς και φυτά εσωτερικού χώρου.
Το μενού τώρα, έχει δημιουργήσει όπως και στο εστιατόριο του Φαλήρου, ο έμπειρος σεφ Pino Saccheri που αγαπά ιδιαίτερα τόσο τη Σικελία από την οποία κατάγεται όσο και τη χώρα μας που αποτελεί εδώ και δεκαετίες τη δεύτερη πατρίδα του. Ο κατάλογος είναι κάτι παραπάνω από γενναιόδωρος, κάνοντας προτάσεις κλασικές και πιο πειραγμένες. Ξεκινώντας από τις δεύτερες, απολαύσαμε ιδιαίτερα το μοσχαρίσιο ταρτάρ με φρέσκα μυρωδικά που παντρεύεται με κρεμώδη αφρό από πεκορίνο με λίγη τρούφα, όπως και τους χρυσαφένιους κεφτέδες ρυζιού arancini που σερβίρονται σε ροδαλή σάλτσα ντομάτας με σκόρδο και βασιλικό. Το vitello tonnato από την άλλη, με τρυφερότατες φέτες από μοσχαράκι γάλακτος, ελαφριά σάλτσα μαγιονέζας, κρεμμυδάκι τουρσί και τραγανή κάπαρη, ήρθε αρτυμένο με αρκετό λάδι που του έδινε μια λιπαρή διάσταση, την οποία δεν χρειαζόταν.
Ανοίγοντας το κεφάλαιο των ζυμαρικών, που φτιάχνονται επί παραγγελία σε οίκο της Σικελίας, οι επιλογές είναι αρκετές, καλοφτιαγμένες και με ως επί το πλείστον κλασικό πρόσημο, σαν την cacio e pepe και την καρμπονάρα με την αυθεντική κρεμώδη γοητεία. Δεν λείπει μάλιστα και μια μικρή αλλά ενδιαφέρουσα ενότητα με γεμιστή pasta fresca που ετοιμάζεται επί τόπου^ θαυμάσια τόσο τα στεγνοτηγανισμένα ravioli με ρικότα και σπανάκι, όσο και τα capelli που κρύβουν μέσα τους εξαιρετικό ραγού από τρεις διαφορετικούς κιμάδες (το βρίσκετε στον κατάλογο και με σπαγκέτι).
Το αντίπαλον δέος, αυτό της pizza, ακολουθεί τα ναπολιτάνικα πρότυπα, και είναι ιδιαίτερα λεπτή στο κέντρο με πολύ φουσκωτό το στεφάνι της. Φτιάχνεται με προζύμι που ωριμάζει για 24 ώρες και καταφτάνει στο τραπέζι με μυρωδιά προκλητική, σε πολλούς και διαφορετικούς συνδυασμούς. Εμείς προτιμήσαμε την λιτή Margherita με βουβαλίσια μοτσαρέλα αντί για fior di latte, και εκτιμήσαμε το γεγονός πως το ζυμάρι κράτησε το τσαγανό του κόντρα στους χυμούς του τυριού που έλιωνε απολαυστικά επάνω του, παρέα με ελαφριά σάλτσα ντομάτας και βασιλικό. Η κουζίνα κάνει ακόμα κάποιες προτάσεις για τους φίλους του ψαριού και του κρέατος, ενώ ο γλυκός επίλογος γράφεται σε μοτίβο κλασικό, με πολύ καλό τιραμισού, προφιτερόλ και ασφαλώς σιτσιλιάνικα κανόλι με κρέμα σοκολάτας, πορτοκάλι και καραμελωμένα φιστίκια. Σέρβις περιποιητικό και ευγενικό, και λίστα κρασιών με περίπου 70 ετικέτες από τον ελληνικό και τον ιταλικό αμπελώνα.
