Την «Bel paese» του (στην κυριολεξία σημαίνει «όμορφη πατρίδα» και είναι μια έκφραση που χρησιμοποιούν με ελαφρώς ποιητική διάθεση οι Ιταλοί για να αναφερθούν στη χώρα τους) ο Andrea Rizzo, ο οποίος έχει αφήσει τη Ρώμη και ζει εδώ και χρόνια στην Ελλάδα, την έστησε κάτω από την Ακρόπολη. Το εστιατόριο θα το βρεις σε έναν κάθετο της Μακρυγιάννη, δυο βήματα από το μετρό και το Μουσείο Ακρόπολης, είναι μικρό και cosy –καθημερινού τύπου– και παίζει σε παραδοσιακό ταμπλό. Τον ίδιο θα τον δεις πολύ συχνά στην ανοιχτή κουζίνα, η οποία δίνει έμφαση στην πίτσα και στα χειροποίητα ζυμαρικά, χρησιμοποιώντας όσο μπορεί βιολογικά υλικά.
Τους νόμους του al dente τους τηρούν με ευλάβεια, αν κρίνω από την καρμπονάρα με καπνιστή πανσέτα και αβγό (αν και το δέσιμο με τον κρόκο δεν με ενθουσίασε) και την πολύ νόστιμη, επίσης ρομάνικη caccio e pepe, με την ένταση του πιπεριού και του πεκορίνο, που την προτείνουν με μεγάλα ριγκατόνι. Θα ήταν ωραία και με σπαγκέτι, picci ή κάποιο είδος ζυμαρικών που αγκαλιάζει πιο εύκολα το τυρί, αλλά ούτως ή άλλως μπορείτε να επιλέξετε την pasta που θέλετε – είναι αρκετά ευέλικτοι. Από τα ορεκτικά, τώρα, τα αχνιστά μύδια με κρεμμύδι και φρέσκια ντομάτα είναι ζουμερά και γλυκοφάγωτα, δοκιμάστε όμως και τα suppli di riso, που στην Αθήνα δεν τα βλέπουμε και πολύ συχνά. Τρία τραγανά τηγανητά κροκετάκια ρυζιού που συγκατοικούν στο ίδιο πιάτο, καθένα με διαφορετική γέμιση: το ένα κρύβει λίγη μπολονέζ, με παρμεζάνα και μοτσαρέλα, το άλλο πεκορίνο, μοτσαρέλα και πιπέρι, και το τρίτο, που τελικά κλέβει την παράσταση, μοτσαρέλα και αντζούγια. Για το τέλος, τι άλλο, τιραμισού.
