Μια ενδεκάδα από δυνατά διακοσμητικά concepts που ξεχωρίζουν σε εστιατόρια της Αθήνας. Εξαιρετικές ιδέες που έχουν το νακ και δίνουν στην πόλη μητροπολιτική αύρα.
Είναι πολύ ευτυχής συγκυρία να πηγαίνεις σε ένα εστιατόριο όπου ο σχεδιασμός ξεχωρίζει αμέσως, σφραγίζοντας ένα δυνατό concept, και ταυτοχρόνως να τρως ωραία. Είναι αλήθεια βέβαια ότι αρκετές φορές έχουμε δει στην Αθήνα διακοσμητικές υπερβολές χωρίς έρεισμα, με στόχο τον εύκολο εντυπωσιασμό, αλλά έχουμε δει και αστέρια που τα χειροκροτήσαμε. Οι χώροι που μας ενέπνευσαν αυτό το άρθρο είναι μέσα στα δυνατά χαρτιά της πόλης. Κάποιοι είναι παλιότεροι, κάποιοι πιο νέοι, όλοι όμως αναδίνουν μια ερεθιστική μητροπολιτική αύρα.
Ας ξεκινήσουμε από το πιο καινούργιο εστιατόριο της πόλης, που είναι όμως ταυτοχρόνως από τα πιο παλιά! Ο λόγος για τον καινούργιο Βασίλαινα, που από τον Πειραιά μετακόμισε στο Παγκράτι, με ένα πολύ conceptual τολμηρό ντεκόρ διά χειρός Μαρίας Κοκκίνου και Ανδρέα Κούρκουλα, γνωστών από τις δουλειές τους όπως το Μουσείο Μπενάκη της Πειραιώς. Μπαίνεις λοιπόν στην πολύ κομψή σάλα και βλέπεις μια μάντρα χτισμένη από τσιμεντόλιθους! Κισσηρόλιθοι από ελαφρόπετρα είναι στην πραγματικότητα, αλλά καθώς τους παρατηρείς πιο προσεκτικά αντιλαμβάνεσαι την ομοιότητα με το κτίριο του «Hilton» που αντικρίζεις από την τζαμαρία. Οι αρχιτέκτονες θέλησαν να εκφράσουν την ιστορικότητα του εστιατορίου συνδέοντάς το με τη δεκαετία του 1960, σταθμό στην ανάπτυξη της πόλης.
Οι μάντρες από τσιμεντόλιθους, και με διαφημίσεις πολλές φορές γραμμένες επάνω τους, ήταν από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία εκείνης της περιόδου. Την conceptual προσέγγιση των δύο αρχιτεκτόνων την έχουμε λατρέψει όμως και στο wine restaurant Scala Vinoteca, όπου η ξύλινη κάσα για φιάλες κρασιού έχει γίνει η κεντρική ιδέα της διακόσμησης. Μόνο που έχει μεγεθυνθεί σαν να έρχεται από τον κόσμο της «Αλίκης στη χώρα των θαυμάτων», ντύνοντας με σανίδες πάτωμα, τοίχους, ταβάνι και βεράντα, ενώ μαζί με τη μαύρη κάβα δημιουργούν μια στιλάτη αγκαλιά.
Θυμάμαι ακόμη ότι όταν πρωτομπήκα στο Artisanal, ήρθε στα χείλη μου ένα «ουάου» πηγαίο για το μοντέρνο θεατράλε σύμπαν που έχει απλωθεί σε αυτό το κτίριο-μπιζού των αρχών του 20ού αιώνα από το δίδυμο Μουρίκης - Γαβαλάς. Στο θερμό κέλυφός τους ένα εξαιρετικό mix ’n’ match vintage δανέζικων επίπλων του ’50 και του ’60 μαζί με παλιές πορσελάνες και κρύσταλλα διαφορετικά για κάθε συνδαιτυμόνα δημιουργούν έναν παράδεισο για design aficionados.
Στον αντίποδα αυτού του ύφους η διακοσμητική γραμμή που έχουν εφαρμόσει η Κατερίνα Αποστόλου και η Μίννα Κολάκη (ΑΚ-Α) στο 48 Urban Garden. Ένας κόσμος που παίζει με την κλασική σημειολογία των ξύλινων πάγκων στα πάρκα έχει στηθεί στο αίθριο του μπαρ-ρεστοράν, ανάμεσα στο μποστάνι των μυρωδικών και στα δέντρα. Η αίσθηση συνεχίζεται στο εσωτερικό (οι καρέκλες από πηχάκια μοιάζουν σαν να βγήκαν από παλιούς σταθμούς), καρυκευμένη με σουρεάλ στοιχεία, αφού πάνω από τη γραμμικότητα του τοίχου με τις ξύλινες σανίδες απλώνεται faux φυλλωσιά, που υποβάλλει ακόμη πιο έντονα την αίσθηση του αστικού κήπου. Σαν αστέρι ξεχωρίζει, πάντως, το απίθανο αμερικανικό Airstream trailer, που έχει μεταμορφωθεί σε καντίνα.
Το φετινό Oozora Τhe House εκφράζει με δυναμικό τρόπο τη σέξι πλευρά του ιαπωνισμού στη διακόσμησή του, πετυχαίνοντας ερεθιστική και κλασάτη ατμόσφαιρα. Η είσοδος με το χρυσό δάσος των βαμμένων μπαμπού κόντρα στο μαύρο αποτυπώνει την πολυτελή ντιζαϊνάτη διάθεση του χώρου. Στα ενδότερα τα παραδοσιακά γιαπωνέζικα διαχωριστικά shoji, τετράγωνα και παραλληλόγραμμα πλαίσια από λεπτά μαύρα μπαμπού και γιαπωνέζικο χαρτί, διασταυρώνονται οριζόντια και κάθετα δημιουργώντας μια καλοδεχούμενη έξαψη που τα φυσικά υλικά της της δίνουν μέτρο. Ο Γιώργος Παντελούκας, ο οποίος υπογράφει το ντεκόρ, έχει τοποθετήσει σε κάποιους τοίχους όνυχα με φωτισμό που τονίζει εντυπωσιακά τα νερά του, ενώ το κολάζ με κομμάτια από πετρώματα στο μπαρ και η γραμμική συστοιχία των φωτιστικών κάνουν το χώρο πολυεπίπεδο, με δόσεις μινιμαλιστικής γεωμετρίας.
Στο Θα Σε Κάνω Βασίλισσα ο Kirios Criton άφησε ολόγυμνη την ομορφιά της υπέροχης προπολεμικής ξύλινης στέγης των 300 τετραγωνικών να λάμπει. Στη συνέχεια έκανε αιρετικές παρεμβάσεις, όπως λ.χ. μια παράγκα σαν φαβέλα από σανίδες και λαμαρίνα για τα WC με… υπερυψωμένες τουαλέτες αντί για νιπτήρες. Η ταπεινότητα εκφράζεται με αλλεπάλληλα πλεγμένα ψάθινα καθίσματα καρεκλών που δημιουργούν το κεντρικό μπαρ και η λιτή επισημότητα των κεριών βρίσκει έδαφος στα καθίσματα, καθώς οι ψάθινες καρέκλες καφενείου συνδυάζονται με άλλες σαλονάτες πάνω στο παλιό μωσαϊκό.
Η «προχώ» upcycling λογική των Βραζιλιάνων ντιζάινερ αδερφών Campana έχει δημιουργήσει έναν πρωτοποριακό χώρο παγκόσμιας εμβέλειας στο εστιατόριο του «New Hotel». Αυτήν την ξεχωριστή αίσθηση art installation τη χαίρεσαι τόσο στην «τοιχογραφία» της ρεσεψιόν όσο και μέσα στο New Taste. Ειδικά οι κολόνες, οι οποίες ντύνονται με τα «ρετάλια» των επίπλων του προϋπάρχοντος ξενοδοχείου «Olympic», δημιουργούν ένα απίθανο κολάζ που εκπέμπει μια αρτίστικη θέρμη και προκαλεί νοσταλγικές φαντασιώσεις. Γενικά το «New Taste» παραδίδει μαθήματα για το πώς το πρωτοποριακό μπορεί να ζεστάνει την καθημερινότητα.
Το Zonars αποτέλεσε το opening της χρονιάς πέρυσι. Το αποτέλεσμα της ανακαίνισής του είναι όντως εντυπωσιακό, δημιουργώντας ένα πολυσύνθετο all day ρεστοράν που είναι ταυτοχρόνως αρχοντικό καφέ αλλά και μπαρ. Πράσινο, πετρόλ, ανοιχτό μπλε, χρυσαφένιο, κόκκινο, κακάο, μπουαζερί από ξύλο καρυδιάς στο χρώμα της ανοιχτόχρωμης σοκολάτας και του πούρου στους τοίχους, η μεγαλύτερη μάλλον μπάρα της Αθήνας, με την επιφάνειά της ντυμένη με κασσίτερο... Τη σκηνογραφία, που θυμίζει μείξη lounge ξενοδοχείου και πριβέ βρετανικού club, την έχει επιμεληθεί ο Διονύσης Φωτόπουλος πάνω σε σχέδια των Δημήτρη και Κωνσταντίνου Καραμπατάκη του K-Studio.
Στο Dalliance House το στοίχημα παίχτηκε στο πώς ένα όμορφο νεοκλασικό του 1890 μπορεί να έχει αναφορά στο αρχοντικό παρελθόν του, αλλά την ίδια στιγμή να είναι πολύ σύγχρονο. Η λύση βρέθηκε σε ένα dandy cool chic στιλ σχεδιασμένο από τους Παναγιώτη Φούντα και Κωνσταντίνα Παναγιώτου, όπου το πολυτελές μπλέκεται με το καθημερινό υλοποιώντας ασκήσεις αφοπλιστικού γούστου. Το mix ’n’ match περιλαμβάνει σκανδιναβικά έπιπλα δίπλα σε μινιμαλιστικές μοντερνιές, κλασικά και μπαρόκ κομμάτια, arte povera, ενώ η «γυμνή» δομή του κτιρίου συνδυάζεται με indie επιζωγραφισμένες ταπετσαρίες.
Στην κορυφή του ξενοδοχείου «Athens Was» το εστιατόριο Modern έχει την Ακρόπολη στο πιάτο. Μέσα στο γκρίζο μάρμαρο, το γήινο κόκκινο και τις λιτές γραμμές που χαρακτηρίζουν τα νεοκλασικά, το πρώτο στοιχείο που γράφει στο ντεκόρ του Σταύρου Παπαγιάννη (Stage Design Office) είναι η συνομιλία με το αρχαίο κάλλος. Αίσθηση δυνατή από τις μαρμάρινες κεφαλές της Βένιας Δημητρακοπούλου, τοποθετημένες σαν σε έκθεση σύγχρονου μουσείου, και τη φωτογραφημένη από τον Στέφανο Σάμιο πέτρινη μάσκα αρχαίου δράματος. Κατά τα άλλα, ακολουθώντας τη διακοσμητική γραμμή του ξενοδοχείου που εμπνέεται από την ιστορία του σύγχρονου ντιζάιν, οι περίφημες πολυθρόνες Costes του Philippe Starck, στην αρχική τους βερσιόν του 1984, τα πορτατίφ, επίσης signé Starck, στα τραπέζια και τα ποπ φωτιστικά δαπέδου του Le Corbusier δημιουργούν μια φρέσκια διαχρονική αίσθηση wellbeing.
Δεν είναι και τόσο εύκολο να ανασχεδιάσεις έναν τόσο έντονα διακοσμημένο χώρο όπως το ξενοδοχείο «Semiramis», με την υπογραφή του Karim Rashid. Ο Λεωνίδας Τρουμπούκης και η Ελένη Πεταλωτή αποφάσισαν λοιπόν να δημιουργήσουν ένα πολύ διαφορετικό σκηνικό μέσα στο σκηνικό για το καινούργιο εστιατόριο Nolita. Έψαξαν πολύ σε παλαιοπωλεία και σχεδίασαν κομμάτια ειδικά γι’ αυτό το project, θέλοντας να δώσουν μια ζεστή, οικεία ευρωπαϊκή ατμόσφαιρα, που τουλάχιστον εμένα μου θυμίζει Μιλάνο και ιταλικό ντιζάιν του ’60 και του ’70. Η γοητεία του εγχειρήματός τους σε αγγίζει αμέσως, καθώς έχει μια αύρα αυτοσχεδιαστική. Η ξεκούραστη σάλα βρίσκεται ανάμεσα στο ζωντανό μπαρ και στη θεατρικά στημένη ανοιχτή κουζίνα.
