Ένα απροσδόκητα γλυκό βράδυ με βρίσκει να διαβαίνω το κατώφλι αυτού του πάλαι ποτέ "κρυμμένου μυστικού" για τους λάτρεις του κρέατος που είναι το "Βεργιώτικο" στη μακρινή Βέροια. Η ακόμα ξεσκέπαστη βεράντα με δελεάζει να απαρνηθώ τον ατμοσφαιρικό εσωτερικό χώρο που είναι λαξευμένος σαν σπηλιά στα παλιά τείχη της πόλης και προσπερνώντας τον ειδικό θάλαμο ωρίμανσης με τις εκλεκτές κοπές του μαγαζιού, κατευθύνομαι έξω όπου μικρές και μεγάλες παρέες έχουν ήδη ξεκινήσει το φαγητό τους. Απαλές μουσικές ακούγονται σε σωστή ένταση από τα ηχεία και παίρνω θέση στο τραπέζι μου, που είναι στρωμένο επιμελώς με διπλά ολόλευκα τραπεζομάντιλα, φρέσκα πορφυρά τριαντάφυλλα, κομψά μαχαιροπίρουνα και προσεγμένα σερβίτσια.
Όλα έχουν τη σημασία τους κάτι που φαίνεται πως ο Βεργιώτης πίσω από το "Βεργιώτικο", Νίκος Μαλλιάρας, γνωρίζει καλά. Δεινός και σπουδαγμένος γνώστης του κρέατος, ταξιδεύει διαρκώς με άξονα το φαγητό και το κρασί, μαζεύει εικόνες και εμπειρίες, ξεσηκώνει ιδέες, εμπνέεται, ανανεώνεται. Μας καλωσορίζει με λουκάνικο ενισχυμένο με μεδούλι και βαθιά κρεατένια γεύση που είναι ζημιά πραγματική. Ο τυπικός της περιοχής φασουλοταβάς έρχεται με κάψα υπαινικτική, δεμένη σάλτσα και μικρόσπερμα φασόλια που κρατάνε ευχάριστα στο δόντι. Το πολύ εκφραστικό μες την απλότητα του μπουγιουρντί έχει φέτα εξαιρετική και ωραία καψίματα που σβήνουν στη γλυκοφάγωτη δροσιά ψημένης ντομάτας, ενώ τα γιαπράκια του είναι πολύ καλοφτιαγμένα και νόστιμα, με μια λεμονάτη επίγευση από το κρεμώδες αυγολέμονο να τα συντροφεύει σε βάθος.
Διαβάστε τι άλλο δοκιμάσαμε και πώς μας φάνηκε, στην αναλυτική μας κριτική.
Διαβάστε Επίσης
