Οι φορτωμένες λεμονιές είναι το πρώτο πράγμα που γεμίζει το μάτι στο νέο μαγαζί - γωνία της Άνω Γλυφάδας, και δε θα μπορούσε να είναι διαφορετικά. Διατρέχουν τη μεγάλη σάλα απ’ άκρη σ’ άκρη της, με τις φυλλωσιές τους να πλέκουν έναν πράσινο ουρανό κατάστιχτο από κίτρινες πιτσίλες, που σκορπούν στο χώρο ακριβώς εκείνη την καλοκαιρινή, σιτσιλιάνικη αύρα που χρειαζόμασταν, το μουντό χειμωνιάτικο απόγευμα που επισκεφτήκαμε το "Mamy Blue". Ύστερα, το βλέμμα μαγνητίζει η Σοφία Λόρεν – ή, έστω, η τοιχογραφία της – που εποπτεύει το χώρο από τη μια πλευρά, με τον Ντιέγκο Μαραντόνα να επιστρέφει το χαμόγελό της από την απέναντι. Κι έπειτα, τα πιάτα και τα κεραμικά με τα ζωηρά χρώματα που κρέμονται στους τοίχους και πλαισιώνουν τον επιβλητικό ξυλόφουρνο που έφτασε εδώ απ’ ευθείας απ’ την Ιταλία, για να αγκαλιάσει με τη θέρμη του τα ζυμαράκια που ωριμάζουν οι pizzaioli του "Mamy Blue" για 36 με 48 ώρες, πριν τα απλώσουν για να τα σκεπάσουν με ένα σωρό εκλεκτά καλούδια.
Λεπτή σα χαρτί, αφράτη και μαστιχωτή, η ναπολετάνικη ζύμη του "Mamy Blue" είναι μια από τις πολύ καλές της Αθήνας, κι η φοκάτσια, που έρχεται φουσκωτή και τουρλωτή, πασπαλισμένη με βότανα και ελαιόλαδο κι αρωματισμένη όσο πρέπει απ’ το άρπαγμα του ξυλόφουρνου, είναι ο καλύτερος τρόπος για να το διαπιστώσετε. Δοκιμάστε την έτσι σκέτη, κι ύστερα προχωρήστε με τα toppings, κατά προτίμηση με μινιμαλιστική προσέγγιση, όπως η πίτσα με ricotta και prosciutto cotto, ή η Modena με μορταδέλα, μοτσαρέλα Fior di Latte και πέστο – πιο πληθωρικές επιλογές που δοκιμάσαμε, όπως η Mamy Blue, με gorgonzola, guanciale και καραμελωμένο κρεμμύδι, θέλουν ακόμη δουλειά στην ισορροπία τους.
Διαβάστε Επίσης
Πλάι τους βάλτε το μοσχαρίσιο καρπάτσιο, που σερβίρεται αλλά ιταλικά, τυλιγμένο γύρω από τραγανή ρόκα, με το πικρούτσικο λαχανικό να κάνει ωραία αντίστιξη τόσο στο αφράτο δάγκωμα, όσο και στη βουτυρένια γλύκα του κρέατος, ενώ άφοβα προχωρήστε και στη burrata με καπνιστό παντζάρι και καβουρδισμένα φουντούκια, που παντρεύει ορεκτικά τη σπινταρισμένη γλύκα του κηπευτικού με τη δροσερή, βουτυρένια δροσιά του αρχοντικού τυριού.
Τα arancini με ραγού, αν και λίγο φορτωμένα στο πανάρισμά τους, έχουν αεράτη μπουκιά με ωραίο κράτημα στο ρύζι και η κρέμα παρμεζάνας δίνει βάθος στη νοστιμιά, όμως τα ναπολετάνικα κεφτεδάκια, παρ’ ότι αφράτα κι αρωματικά, δεν είναι εξίσου συναρπαστικά, μια κι η ντοματένια σάλτσα που τα αγκαλιάζει είναι ανεπεισοδιακή και μονοδιάστατη. Τα δε ζυμαρικά, που έχουν προστεθεί στο μενού ως λύση… ανάγκης και τους φαίνεται, χρειάζονται ολική αναθεώρηση: η κουζίνα δε χρησιμοποιεί καθόλου τηγάνια, όπως μας ενημέρωσαν, κι έτσι οι επιλογές σε pasta, που είναι εκεί για όποιον δεν θέλει πίτσα (!) ετοιμάζονται αποκλειστικά al forno και κομματάκι άγαρμπα, όπως μαρτυρούν οι σκληρές "αρπαγμένες" ακρούλες τους. Ένα κενό που ελπίζουμε σύντομα να συμπληρωθεί, διαφορετικά οι λάτρεις της πίτσας σίγουρα θα βρουν μια μόνιμη θέση στο χάρτη τους για το "Mamy Blue", όσοι αναζητούν όμως μια ολοκληρωμένη ιταλική πρόταση, πιθανότατα θα πατήσουν skip.
Διαβάστε Επίσης
