Το πρώτο πράγμα που με μαγνήτισε πριν καν μπω στο "Gallina" χαζεύοντας τη σάλα από το μικρό παρκάκι μπροστά της, ήταν αυτό το φανταστικό χαλί του Γιάννη Βαρελά από τη σειρά "Marlows' Dreams" που είχε εκτεθεί στη γκαλερί Breeder. Αυτή η ονειρική ζούγκλα σ' ένα ακτινοβόλο κόκκινο φόντο υφασμένη με διάφορες υφές σε μαλλί και μετάξι δεσπόζει, έχοντας δίπλα της την καλλιτεχνική ειρωνεία του έργου "Sexist" με την εγκυμονούσα φιγούρα του Tube Light.
Ο χώρος, αρχιτεκτονημένος και ντηζαινάτος από τους διακεκριμένους Ελένη Πεταλωτή και Λεωνίδα Τραμπούκη (LOT & Objects of common interest) που δουλεύουν στη Νέα Υόρκη και στην Ελλάδα, υλοποιεί με πολύ ωραία αισθητική το κέλυφος ενός μπιστρό που τα χρώματα, τα υλικά, και όλα τα στοιχεία του δένουν σ ένα σύνολο ξεχωριστό. Μπορντώ μαρμάρινα τραπεζάκια, ζεστό ξύλο, πανέμορφο χειροποίητο μωσαϊκό, και δίπλα του άρτια αισθητικά ταιριασμένη η tailor-made Philip Chair φτιαγμένη από ατσάλι και ροζ τζελ, παρ ότι η χαμηλή της πλάτη δεν την κάνει και τόσο άνετη. Ο φιλότεχνος γκουρμέ Φίλιππος Τσαγκρίδης κατάφερε να δημιουργήσει έναν πολύ όμορφο χώρο που σφύζει από ζωή, έτσι καθώς νεαρόκοσμος κυρίως, beautiful people, γεμίζει τις καρέκλες του μέσα έξω, και τη μπάρα μπροστά στην ανοιχτή κουζίνα, με ατμοσφαιρική τζαζ στα αυτιά μας.
Στο οπισθόφυλλο του καταλόγου άρωμα από après midi ενός Φαύνου δίπλα σε αρχαίες κολώνες, δίνει ίσως ένα υπονοούμενο κλασσικών διονυσιακών απολαύσεων, με μια πανέμορφη δυνατή κάβα γεμάτη κυρίως με κρασιά ήπιας οινοποίησης. Η κουζίνα είναι στραμμένη σε κλασσικά διαχρονικά πιάτα, με έμφαση σε Γαλλία και ολίγη από Ελλάδα και Σκανδιναβία, την επιμελείται ο Παύλος Κυριάκης με επικεφαλής σεφ τον Χρήστο Χίττο. Πηγαίνοντας μόλις την τρίτη μέρα λειτουργίας του εστιατορίου δεν περίμενα να το βρω τέλειο. Χωρίζω λοιπόν την πρώτη εμπειρία μου σε δύο κεφάλαια. Δεν μπορώ να πω ότι τα ορεκτικά που δοκίμασα με συγκίνησαν, θέλουν δουλειά. Από την Ceasar με την ωραία ιδέα προσθήκης ιωδίου και θαλασσινών λείπει η ορεκτική δύναμη του κλασσικού ντρέσινγκ ∙ τα σπαράγγια με σαλιγκάρια και μεδούλι έχουν γεύση συμβατική, δεν πείθουν ∙ το καλκάνι sashimi, ωραίο μεν ψάρι και με πρωτότυπο ντρέσινγκ ροζ γκρέιπ φρούτ, αλλά πιστεύω ότι θα κολακεύονταν πολύ αν οι φέτες του κόβονταν πιο χοντρές.
Τα πράγματα αλλάζουν ριζικά στα κύρια. Το ψητό καλκάνι εξαιρετικό με τη σάρκα του αφράτη και πλούσια και πέτσα τραγανή έρχεται με μια πολύ ωραία βουτυράτη σάλτσα με οξύτητα Ασύρτικου και μετρημένη αψάδα κάπαρης να την συνοδεύει ιδανικά. Το πολύπλοκο pithivier κρύβει μέσα στη εξαιρετική σφολιάτα του έναν πετυχημένα ασυνήθιστο συνδυασμό από περιστέρι, φουαγκρά, χέλι και μανιτάρια, με σιροπάτη σάλτσα ζημιά δίπλα του. Το αρνίσια παϊδάκια είναι μαστόρικα αρπαγμένα από τη μια μεριά και σενιάν από την άλλη, και τη ντελικάτη σάρκα τους τη βουτάς σε φανταστική σάλτσα από καραμελωμένο jus κρέατος.
Το παγωτό γάλα με τη βελούδινη υφή με τις πίκλες λαχανικών, ότι πρέπει σαν σκανδιναβικής κοπής entremet ανάμεσα σε φαγητά και επιδόρπια. Το βάσκικο τσηζκέικ, σέξυ, αφράτη κόλαση με τον πλούτο του να κοντράρεται υπαινικτικά από τη θαλασσινή αλμύρα μιας κουταλιάς χαβιάρι.
Μάρκου Μπότσαρη 49, gallina.gr
