Στην είσοδο, βαρέλια με φυτά σε ρόλο ζαρτινιέρας και μεγάλα πυθάρια με ελιές, δίνουν ωραία πάσα στον ανοιχτόκαρδο εσωτερικό χώρο: Διάχυτο φως, τραπέζια από λεύκα, παντζούρια με καθρέφτες και κρυφό φωτισμό, με κυρίαρχο χρώμα στη σάλα το καθαρό λευκό. Ο μεγάλος πίνακας που απεικονίζει μια ελιά, σε περίοπτη θέση, μικρές γκραβούρες με παραστάσεις από την ιστορία της "Λεβεντογέννας" και της "σκάλας της ζωής", δύο έπιπλα πάνω στα οποία τα σκαρπέλα και οι ματσόλες έχουν δουλέψει σε υποδειγματικά κομμάτια ξυλογλυπτικής, συνθέτουν έναν εποικοδομητικό διάλογο παράδοσης και μοντερνισμού. Όσο για το όνομα, προέρχεται από οικογενειακό παρατσούκλι από την εποχή της Τουρκοκρατίας, έτσι αποκαλούσαν τον πρόγονό του κου Ρωμανάκη, Γιώργο Ρωμανό, που πολεμούσε σαν αγρίμι.
Η έμπνευση εδώ είναι βέρα Κρητικιά και τα πιάτα του μενού στην πλειοψηφία τους καθαρόαιμα, χωρίς λουστράρισμα. Ωστόσο, δεν λείπουν προσθήκες-όχι απόλυτα κρητικές- σε προτάσεις όπως οι χοχλιοί που θα τους βρείτε μεν μπουμπουριστούς αλλά ενίοτε και κοκκινιστούς, και κλασικά μαγειρευτά όπως το κοκκινιστό μοσχαράκι που φτιάχνουν με μοσχαρίσια μάγουλα. Ανάλογα με την εποχή και τη διαθεσιμότητα της αγοράς, προτείνουν επίσης πιάτα ημέρας ενώ τα προϊόντα που δουλεύουν δεν είναι αμιγώς κρητικά αλλά απ’ όλη την Ελλάδα. Με την παράδοση όμως δεν παίζουν, γι’ αυτό και οι αλλαγές στο γευστικό τεφτέρι, όταν γίνονται, είναι φειδωλές.
Το καλωσόρισμα με ξύγαλο και πάστα πράσινης ελιάς από τους ελαιώνες τους, παρέα με σφηνάκι τσικουδιάς, είναι μια καλή εισαγωγή στην κρητική μαγειρική ντοπιολαλιά, όπως και η σαλάτα με τσιγαριαστά χόρτα εποχής, ξηρό ανθότυρο τριμμένο, ντοματίνια βελανίδια και λουκάνικο προβατίνας που φτιάχνουν οι ίδιοι. Τα χόρτα έρχονται ζωντανά, σωστά μαγειρεμένα, προαιρετικά, ραντίστε με λίγο επιπλέον ελαιόλαδο, δικής τους παραγωγής. Τα χορτοκαλίτσουνα και τα μυζηθροκαλίτσουνα, έχουν ωραία τραγανή κρούστα ενώ τα "ντολμαδάκια της Κυρα Στέλλας"- συνταγή της μητέρας του ιδιοκτήτη- με ρύζι, άνηθο και τριμμένη ντομάτα, είναι σφιχτά τυλιγμένα, αρωματικά και με λεμόνι όσο χρειάζεται.
Οι διπλοτηγανισμένες φρέσκες πατάτες με στάκα, είναι εξίσου νόστιμο ξεκίνημα, όμως ένα λεπτό ακόμα στη φριτέζα το ήθελαν για να μην μοιάζουν με βραστοτηγανιτές. Περνώντας στα κυρίως, από το μενού δεν λείπει το γαμοπίλαφο με ζυγούρι, πρωταγωνιστής στα κρητικά τραπεζώματα. Το κρέας ήταν τρυφερό, σωστά βρασμένο αλλά δυστυχώς παρα- αλατισμένο. Άτυχη μέρα και για το πιλάφι -που ετοιμάζεται τη στιγμή της παραγγελίας-, το οποίο "κράταγε" στο δόντι, δεν είχε λασπώσει, αλλά δυστυχώς το λεμόνι προστέθηκε επίσης σε μεγαλύτερη ποσότητα καλύπτοντας όλες τις γεύσεις. Το οφτό αρνάκι τους όμως ήρθε μαλακό, άψογα ψημένο και αρτυμένο, όπως και οι κυδωνάτες πατάτες του, χρυσαφένιες, ψημένες στο φούρνο με στακοβουτυρο και λεμονοπίπερο. Η σφακιανόπιτα με θυμαρίσιο μέλι και παγωτό κανέλα, είναι γλυκός επίλογος.
Τα κρασιά τους είναι όλα κρητικά ενώ ολοκληρώνοντας την επίσκεψή σας τσουγκρίστε μερικά σφηνάκια ζεστό αρωματικό ρακόμελο που φτιάχνουν οι ίδιοι.
