Ανοιχτή οροφή, καρέκλες σε διάφορα στιλ και χρώματα, κάποιοι τοίχοι ντυμένοι με λουλούδια, άλλοι με γυμνό τούβλο στις αποχρώσεις της μέντας. Είναι ανοιχτόκαρδο, χαλαρό και φιλόξενο το «Bellagio» της Αγίας Παρασκευής, όπως άλλωστε και ο ιδιοκτήτης του, ο Δημήτρης Χατζόπουλος, ο οποίος ύστερα από πολλά χρόνια καριέρας στο «χτίσιμο» ορισμένων εκ των κορυφαίων ονομάτων του τραγουδιστικού στερεώματος, αποφάσισε να αλλάξει ρότα και να δημιουργήσει το όμορφο αυτό στέκι στα ψηλά της Αγίου Ιωάννου.
Στην πρώτη περίοδο του μαγαζιού, πέρυσι το καλοκαίρι, συνεργάστηκε με τον Νίκο –«Dal Professore»– Δημητροκάλη, ο οποίος έχει αφήσει πλέον στο πόδι του τον για χρόνια... μαθητή του Μιχάλη Μαργαρίτη, που εκτελεί το αρχικό μενού με καλό χέρι, φροντίζοντας να το ανανεώνει διακριτικά με νέες ιδέες. Να, όπως λόγου χάρη αυτά τα πολύ καλά χειροποίητα ravioli al tartufo με την ελαφριά σάλτσα τρούφας στο εσωτερικό τους ή το φίνο και σωστά χυλωμένο ριζότο με σπαράγγι που κρατά στο δόντι και γαρνίρεται με καλή γαρίδα σχάρας. Προηγουμένως, βέβαια, μας άνοιξαν την όρεξη κι άλλα ωραία: το vitello tonnato με το λεπτοκομμένο και ροδαλό στο κέντρο νουά, που είχε πάνω του τραγανή κάππαρη και δροσιστικές τελείες από κρέμα τόνου και πιπεριάς Φλωρίνης. τα χρυσαφένια arancini με την όσο πρέπει τραγανή κρούστα και το ρύζι μέσα τους να κρατά και να τρίβεται ευχάριστα. κι η δροσερή σαλάτα με κινόα, γιαούρτι αρωματισμένο με βασιλικό, πράσινο μήλο και καρύδια για τραγανό στοιχείο.
Η ώρα του κυρίως θέματος έφερε στο τραπέζι τη στενόμακρη πίτσα με το signature ζυμάρι του Δημητροκάλη, που ψήνεται στον εντυπωσιακό περιστροφικό φούρνο της ανοιχτής κουζίνας. Την έχουμε χαρεί και από τα χέρια του, αλλά και τώρα ήρθε αχνιστή και πολύ ελαφριά, με ενδιαφέροντες συνδυασμούς ποιοτικών υλικών, όπως λόγου χάρη η Pistachio με μοτσαρέλα, γκοργκοντζόλα, μορταδέλα και πέστο φιστικιού, και προσφέρεται σε 6 και 12 κομμάτια – προτιμήστε τα πρώτα για να δοκιμάσετε περισσότερες από τις πολλές επιλογές του καταλόγου. Τα ζυμαρικά τώρα, είτε φρέσκα και χειροποίητα είτε αργής ξήρανσης, μας επιφύλαξαν μια εξαιρετική καρμπονάρα με τραγανό και λιπαρούτσικο guanciale και βελούδινη σάλτσα που αγκάλιαζε τέλεια το spaghettoni της φίρμας Rummo, ενώ το γλυκό φινάλε ήρθε με αέρινο τιραμισού και καλοφτιαγμένο cannoli με αρωματική κρέμα βανίλιας.
Φεύγοντας, σκεφτόμουν πως ο αυτοπροσδιορισμός του μαγαζιού ως pizza & pasta bar μάλλον το αδικεί, μιας και τόσο οι γεύσεις όσο και η ατμόσφαιρα παραπέμπουν περισσότερο στη ζεστασιά μιας τρατορίας. Στα πρότυπα ίσως εκείνων που συναντάς στα γραφικά σοκάκια του Μπελάτζιο, απολαμβάνοντας τις ομορφιές της λίμνης Κόμο.
