«Μια βιτρίνα μπορεί να διορθωθεί, ο Τζορτζ Φλόιντ όχι» δηλώνουν μαζικά εστιάτορες των ΗΠΑ, οι οποίοι δείχνουν όλον αυτόν τον καιρό, με διάφορους τρόπους, την υποστήριξή τους στους διαδηλωτές για τη δολοφονία του 46χρονου αφροαμερικανού από την αστυνομία. Μετά από αντίστοιχες δηλώσεις ιδιοκτητών εστιατορίων στον Τύπο ή τα social media σχετικά με τις φθορές που προκλήθηκαν, μια σειρά εστιατορίων από τη Νέα Υόρκη ως το Λος Άντζελες προχώρησαν σε μια ακόμη δήλωση αλληλεγγύης προσφέροντας το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε ειδικά σταντς με δωρεάν σνακ και δροσιστικά ποτά για τους διαδηλωτές. Όπως έγραψε η σεφ και συγγραφέας Amethyst Ganaway στη γαστρονομική πλατφόρμα Eater τα εστιατόρια που δεν θα καταφέρουν να δουν τον εαυτό τους σαν «τρίτοι χώροι» (σαν χώροι δηλαδή ανάμεσα στο σπίτι και τη δουλειά, όπου ερχόμαστε κοντά και ανταλλάσουμε ιδέες), κάνοντας ότι μπορούν για να λειτουργήσουν ως τέτοιοι, θα βρίσκονται στην λάθος πλευρά της ιστορίας.
Αντίστοιχη ευαισθησία δείχνει γενικότερα ο γαστρονομικός Τύπος, με τον διευθυντή του Bon Appétit, του συνταγογραφικού τίτλου της Condé Nast, Adam Rapoport να υπογράφει ένα editorial με τίτλο «Το φαγητό ήταν πάντα πολιτικό» παρουσιάζοντας στους αναγνώστες τον τρόπο με τον οποίο αποφάσισαν από το δικό τους πόστο να δηλώσουν ότι οι μαύρες ζωές έχουν σημασία φιλοξενώντας γνώμες εστιατόρων που συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις και αρθρογραφία σχετικά με τα πολιτικά και φυλετικά ζητήματα που βρίσκονται στην καρδιά του κόσμου της γεύσης. Παρόλα αυτά, η γκρίζα ζώνη που διαχωρίζει το φαίνεσθαι από την ουσιαστική ιδεολογική στάση κάθε τίτλου ως προς τα φυλετικά ζητήματα παραμένει υπό διαπραγμάτευση με τον Adam Rapoport να δηλώνει παραίτηση λίγες μέρες μετά το άρθρο του εν μέσω κατακραυγής για μια προ ετών dark face φωτογραφία του ανοίγοντας συζήτηση και για την γενικότερη πολιτική της Condé Nast ως προς τις διακρίσεις.
Το φαγητό και η σχέση του με ταξικά, φυλετικά αλλά και έμφυλα ζητήματα έχει μπει πάντως ούτως ή άλλως ψηλά στην ατζέντα πρωτοπόρων προσωπικοτήτων της γεύσης εδώ και χρόνια, με τους κορυφαίους σεφ να έχουν εξελιχθεί σε πρέσβεις προοδευτικών ιδεών και αλληλεγγύης σχετικά με μερικά από τα πιο επίκαιρα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα διεθνώς. Σε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του στη Washington Post, o food editor και διευθυντής του οργανισμού υποστήριξης ΛΟΑΤΚΙ νέων The Trevor Project, John Paul Brammer γράφει για την ανάγκη ενός γκέι λαϊκής μεξικανικής καταγωγής, όπως ο ίδιος, να ξεφύγει από την τυραννία της αυθεντικότητας που συνδέεται με την τουριστική αξιοποίηση των γευστικών έθνικ στερεοτύπων. Για όσους μεγάλωσαν με φτωχούς λατίνους γονείς το αυθεντικό φαγητό των παιδικών τους χρόνων μπορεί να ήταν ένα είδος ταπεινού junk food που δεν έχει σχέση με τα μοδάτα εστιατόρια, υποστηρίζει ο Brammer παραπέμποντας και σε ένα ρεπορτάζ του Eater για ένα είδος tacos με παρμεζάνα στο Kansas City που, ενώ η ιστορία του σχετίζεται με το παρελθόν του μεξικανικού πληθυσμού της περιοχής, απειλείται με εξαφάνιση γιατί δεν πληροί τα σύγχρονα αιτήματα περί αυθεντικότητας.
Η ιστορία του φαγητού συνδέεται πολλαπλά με συλλογικές διεκδικήσεις κι έχει ενδιαφέρον να παρατηρήσει κανείς τι αντίκτυπο θα έχουν σε αυτό που φτάνει στο πιάτο μας αλλά και στον τρόπο λειτουργίας ενός εστιατορίου το πώς αντίστοιχες, περιθωριοποιημένες μέχρι πρόσφατα φωνές, βρίσκουν εκπροσώπηση. Άλλωστε μετά τον κορονοϊό, αλλά και το κίνημα του #blacklivesmatter, πληθαίνουν οι φωνές διεθνώς που υποστηρίζουν ότι ο κόσμος της γαστρονομίας, παράλληλα με τις άμεσες κινήσεις για να σταθεί στα πόδια του, πρέπει να επαναπροσδιορίσει μακροπρόθεσμα τη θέση του και να σκεφτεί εκ νέου διαφορετικές πτυχές της λειτουργίας του.
